SingaporeandMe

Geleefd worden, en dus druk zijn, maakt mij rete efficiënt. Zo lukt het mij prima om op een drukke werkdag in 20 minuten op te staan en er kantoorwaardig uit te zien met een klein make-up’je. Een half uur later rij ik de parkeerplaats op om aan mijn werkdag te beginnen. Ondertussen heb ik minstens 5 vragen beantwoord in de categorie: wat eten we vanavond, hoe laat ben jij eigenlijk thuis, zal ik vanavond bij jullie komen eten, maak je nog even geld over voor benzine en (zakelijk) heb jij die mail al gelezen die ik je gestuurd heb. Andersom heb ik dan ook al 5 ‘opdrachten’ de wereld in geslingerd, in de categorie: wil jij de kattenbak verschonen, als je nog boodschappen gaat doen wil je dan voor mij een bak kwark meenemen, heb jij er nog aan gedacht om de verzekering te checken en (zakelijk) ik heb je net een mail gestuurd over Y en wil je een afspraak maken met X.

Snelwandel

Tussendoor lunch ik snel, of snelwandel een rondje over het industrieterrein om daarna een cracker achter mijn bureau in mijn toetsenbord te verkruimelen.

En dan begint de werkdag. Als ik het heel heel druk heb, werk ik met lijstjes (lees meer daarover in mijn blog ‘lijstjes) om overzicht te krijgen en – de illusie – dat te behouden. In de uren die volgen, werk ik tussen de meetings door (en soms ook een beetje tijdens) een bult werk weg. Ik beantwoord tig e-mails, redigeer brieven of andere stukken, akker een dossier door om een opzet tot verweer te schrijven en draai een OR of MT (Management Team) presentatie in elkaar. De meetings van die dag leveren nieuwe taken op die ik ondertussen, of direct daarna, zo veel mogelijk delegeer. Tussendoor lunch ik snel, of snelwandel een rondje over het industrieterrein om daarna een cracker achter mijn bureau in mijn toetsenbord te verkruimelen. Voor iedereen die tussen de bedrijven door binnenloopt en vraagt ‘kan ik je heeeeel even storen’ maak ik tijd. Dat heeeeel even duurt vaak net wat langer dan mijn even, maar dat manage ik dan subtiel de deur uit.

Onderweg naar huis, overleg ik telefonisch met deze of gene hoe te handelen in situatie Y en/of ter voorbereiding op de afspraak met X. Ondertussen app ik (natuurlijk alleen als ik stil sta voor het stoplicht) met het thuisfront dat ik onderweg ben. Afhankelijk van mijn bui, energie en de periode van de maand, volgt dan mijn verzoek om OF de oven aan te zetten OF wat te bestellen. Laat ik even doorgaan met de schets van mezelf als meest efficiënte rolmodel: de oven gaat aan.

Dag vandaag! Klaar!

Om uiterlijk 22:00 uur gaat het licht uit, letterlijk en figuurlijk.

Thuisgekomen ren ik naar de wc – ALTIJD – om vervolgens de keuken in te duiken en een ovenschotel in elkaar te flansen. Terwijl die staat te garen, verschoon ik de kattenbak, schud ik de kussens van de bank op en leg de plaids netjes op hun plek. Afhankelijk van de staat van de keuken neem ik nog even de Dyson ter hand om de keukenvloer honden- / kattenhaar- en kruimelvrij te maken. We eten vervolgens in rap tempo de ovenschotel, of een tosti als die ovenschotel toch minder gelukt is naar de smaak van mijn bloedje(s) van kind(eren). Als het eten na een half uurtje gezakt is, tijdens dat zakken app-klets ik even bij met manlief die doordeweeks in UK woont, ga ik een uur stevig wandelen met mijn vriendinnetje. Daarna is het tijd om te bankhangen en een geestdodende serie te kijken. Bij voorkeur praat ik dan niet meer, en wordt er ook niet meer tegen mij gepraat. Echter, zonodig lees ik de huiswerkopdracht van dochterlief door waarna ik het niet kan nalaten het een en ander te ‘verbeteren’. Om 21:15 uur doe ik een snel rondje met Appie (onze lieve lab) en als ik terug ben en het huis heb afgesloten, slinger ik de natte was op het droogrek. Om uiterlijk 22:00 uur gaat het licht uit, letterlijk en figuurlijk. Dag vandaag! Klaar!

Geleefd worden heeft z’n voordelen. Ik ben rete efficiënt en heb geen tijd om echt stil te staan bij ‘de zin des levens’ in het algemeen en die van mij in het bijzonder. Ik verzet bergen en voel me ‘in control’ als de vrouw van 7 miljoen (6 vind ik te weinig). En… de momenten dat ik vrij ben, doe ik zonder schuldgevoel zo min mogelijk. Dit laatste ‘doe’ ik bij voorkeur horizontaal bankhangend met een bak B&J in mijn hand en hond Appie half op schoot.

Fast forward. Singapore. Zonder baan. Zonder uitvoerende moedertaken. Zonder huisdieren. Met man. Met heel veel tijd.

En hoe dat inmiddels voelt, lees je in mijn blog: En hoe bevalt Singapore.

🇸🇬 Meer blogs over mijn (be)leven in het algemeen en in Singapore in het bijzonder, lees je op mijn blogpagina. Wil je er geen missen? Laat dan je email adres achter onderaan de homepage van mijn website zodat je elke vrijdag een nieuwe blog in je inbox ontvangt. En last but not least: ik vind het ook leuk wat van/over jou te horen. Juist ook als ik jou persoonlijk niet ken. Dat kan door een bericht te plaatsen aan het einde van de blog 🙏.

---

🇬🇧 Living life on autopilot has its perks

Being lived, and therefore being busy, makes me super efficient. I manage to get up and look presentable for the office in just 20 minutes on a busy workday, with a little bit of makeup. Half an hour later, I arrive at the parking lot to start my workday. In the meantime, I have answered at least 5 questions in the category of: what are we having for dinner tonight, what time will you be home, should I come over for dinner tonight, can you transfer some money for gas, and (business-related) have you read the email I sent you. In return, I have already thrown out 5 “assignments” in the category of: can you clean the litter box, if you’re going grocery shopping, can you get me a tub of yogurt, have you remembered to check the insurance, and (business-related) I just sent you an email about Y, can you schedule a meeting with X.

Brisk lunchwalk

In between, I have a quick lunch or take a brisk lunchwalk around the industrial area, only to crumble a cracker on my keyboard at my desk afterwards.

And then the work day begins. When I am very very busy, I work with lists to get an overview and – the illusion – maintain it. In the following hours, I work through a pile of work in between meetings (and sometimes even during). I answer countless emails, edit letters or other documents, go through a file to write a defense proposal, and put together an employee council or management team presentation. The meetings of the day result in new tasks that I delegate as much as possible, either immediately or shortly after. In between, I have a quick lunch or take a brisk lunchwalk around the industrial area, only to crumble a cracker on my keyboard at my desk afterwards. I make time for anyone who walks in between tasks and asks “can I disturb you for a moment”. That “moment” often lasts a bit longer than my “moment”, but I subtly manage to move ‘anyone’ out of my office ASAP.

On my way home, I have phone consultations with this or that person on how to handle situation Y and/or to prepare for the meeting with X. In the meantime, I text (of course, only when I’m stopped at a traffic light) with my family that I’m on my way. Depending on my mood, energy, and the time of the month, I then make a request to EITHER turn on the oven OR order something. Let me continue with the portrayal of myself as the most efficient role model: the oven goes on.

Goodbye today! Done!

By 10:00 PM at the latest, the lights go out, literally and figuratively.

When I arrive home, I rush to the bathroom – ALWAYS – and then dive into the kitchen to put together a casserole. While it’s cooking, I clean the litter box, fluff the couch cushions, and neatly arrange the throws. Depending on the state of the kitchen, I might also grab the Dyson to make the kitchen floor free of dog/cat hair and crumbs. We then eat the casserole at a rapid pace, or a grilled cheese sandwich if the casserole didn’t turn out to the liking of my little one(s). After about half an hour, when the food has settled, I catch up with my husband via text (during the settling time) who lives in the UK during the week, and then go for a one-hour brisk walk with my friend. After that, it’s time to lounge on the couch and watch a mind-numbing series. Preferably, I don’t talk anymore, and no one talks to me either. However, if necessary, I read through my daughter’s homework assignment and can’t help but “correct” a few things. At 9:15 PM, I quickly take Appie (our sweet lab) for a walk, and when I come back and lock up the house, I hang the wet laundry on the drying rack. By 10:00 PM at the latest, the lights go out, literally and figuratively. Goodbye today! Done!

Being lived has its advantages. I am super efficient and don’t have time to really contemplate the meaning of life in general, and my own in particular. I move mountains and feel “in control” like the woman of 7 million (I find 6 to be too few). And… the moments when I am free, I do as little as possible without feeling guilty. Preferably, I do this while lounging horizontally with a tub of B&J ice cream in my hand and our dog Appie half on my lap.

Fast forward. Singapore. Without a job. Without motherly duties. Without pets. With my husband. With a lot of time.

In my blog: how do you like Singapore you can read more about my current state.

🍀 Hey you, cool that you read my blogs. Don’t want to miss any of them? If you leave your email address at the bottom of the homepage of my website you’ll receive a new blog in your inbox every Friday. I would also really love to here something from/about you. Especially when we don’t know each other personally. You can reply at the end of my blog 🙏.