SingaporeandMe

Chili Crab, je kunt niet in Singapore zijn zonder dit heerlijke gerecht te hebben geproefd. We bestellen er wat te drinken bij, waarbij de serveerster tot drie keer toe herhaalt: “ho o col”? Na de derde keer valt het kwartje en zeg ik “cold please”. Ze antwoordt met een lach: “col lah, can”. Meer een meer ben ik me bewust van mijn bril en filter op de wereld.

Vrijdagavond, het weekend inluiden met een lekker en gezellig etentje is inmiddels ‘part of’ ons Singapore-life. Vooraf reserveren doen we bij voorkeur niet. Deze vrijdag gaan we op de bonnefooi naar Clarke Quay waar we langs een van de Jumbo Seafood restaurants lopen. Het is er gezellig druk (goed teken), je kunt er buiten zitten (grote plus) en er lijken tafeltjes vrij (haalbaar). We gaan er voor.

Er zijn twee rijen, een voor reserveringen en een voor binnenlopers zoals wij. De rij is leeg, we lopen zo door naar de counter waar drie lieftallige dames staan te wachten. Er wordt iets gezegd dat we niet goed verstaan en er wordt gewezen naar een scherm net voor de counter. Ah… we moeten een digitaal nummer ‘trekken’. Op het scherm verschijnt onze code: 4R8 en die wordt eveneens per SMS aan ons bevestigd. Naast de rij is een theateropstelling van stoeltjes voor de wachtenden. De wachttijd bedraagt 30 tot 45 minuten, we hebben de tijd.

Met zicht op de twee rijen, zien we ons eigen entreegestuntel veelvuldig herhaald. We grinniken als bet(er)wetende toeschouwers om alle mensen die het scherm voorbij lopen. In de rij – die inmiddels wat drukker is – loopt zonder uitzondering iedereen direct naar de counter om door een van de drie lieftallige dames terug gewezen te worden naar het scherm.

Over de wachtrijen heen, hebben we zicht op de aquaria met krab, kreeft en nog een aantal andere exotisch uitziende vissen met een chagrijnige bakkes. Dat die aquaria daar niet voor de sier zijn, blijkt als ik met mijn neus zowat op een van de bakken sta te turen en er ineens een harige arm de bak in schuift die een slachtoffer grijpt. Het besef dat ik straks een of meer van deze wezens gekookt en wel op mijn bord geserveerd krijg, stop ik weg.

Na een minuut of 25 beginnen we op te letten wat er door de lieftallige dames wordt omgeroepen. Het is amper te volgen, Singaporean laten hele delen van woorden weg. Probeer dan het verschil tussen 4R8 en 40L8 nog maar te horen. We lopen regelmatig naar de counter met ons nummer op het scherm om steeds weer te horen dat we nog niet aan de beurt zijn. Na 45 minuten is het dan toch zo ver, het vreetfestijn gaat beginnen. We hebben de menukaart uitgebreid kunnen bestuderen tijdens het wachten en onze keuze is gemaakt: het uitgebreide set-menu met eend, krab, kreeft, kabeljauw en gebakken rijst.

Het tafeltje dat we toegewezen krijgen, blijkt wieltjes te hebben en is zo’n 10 cm lager dan een normale tafel. Met onze Westerse lijven is dat geen succes. Iedere stoot van een knie tegen de tafel brengt het rammel-gammel-ding rollend in beweging. Dat demonstreren we graag aan een van de serveersters die vervolgens druk in de weer gaat met bierviltjes. Geamuseerd kijken we toe hoe ze deze onder de wieltjes schuift om vervolgens te demonstreren dat de tafel niet meer wiebelt. Tot drie keer toe laten wij zien dat hij niet wiebelt maar toch echt nog steeds wel rolt. De manager wordt er bijgehaald. Ook die gaat met bierviltjes aan de slag en is ‘doof’ voor onze empirische input. Als hij merkt dat we niet van plan zijn om ons best te doen om onbeweeglijk aan de rollende tafel te blijven zitten, wordt er een andere tafel voor ons klaargemaakt.

We bestellen – ook het “col lah” drankje niet te verwarren met cola – en knopen onze crab-slab om. In no-time staat de chili-crab dampend in haar drab voor onze neus. De volgorde van het menu is losgelaten, gedomineerd door de enorme drukte krijgen we wat klaar is. Gelukkig beginnen we niet met het toetje. De Chili-crab is heerlijk! We knijpen, scheuren en bijten tot het laatste stukje heerlijk wit vlees is verorberd. Ik zit tot mijn ellebogen in de chili-crab-drab. De heerlijkste gerechten worden in rap tempo geserveerd, waarbij ons steeds eerst gevraagd wordt of gerecht ‘onverstaanbaar’ door ons is besteld. Ik wijs dan naar ons menu (geprint en wel op een houder) en zeg: “I don’t know, we have a set menu”. Zo ook als een dame met twee borden aan ons tafeltje staat en vraagt: “two co fe, lah”? Ze druipt af als ik mijn schouders ophaal en naar het menu wijs, maar komt even later weer terug en werpt pas dan een blik op ons menu en zegt: “yes fo u two co fe, lah” en zet de gerechten neer. Mijn tweede kwartje die avond valt: “co fe” is “cod fish” en dus niet iets met coffee.

Wachtend op ons toetje, staat er een nieuwe dame aan ons tafeltje om ons de rekening te presenteren. Ik kijk haar vragend en licht geïrriteerd aan en zeg dat we niet om de rekening gevraagd hebben en ons toetje nog moeten krijgen. Ook deze dame druipt af om, als ik mijn laatste hap van het – eveneens overheerlijke – toetje in mijn mond lepel, ineens weer naast onze tafel te staan. Blijkbaar is het echt onze rekening en is het ook echt de bedoeling dat we nu betalen en nu vertrekken. De ‘co(f)fe(e)’ drinken we dan maar thuis. We worden allervriendelijkst bedankt en uitgezwaaid.

In een gesprek later die week over een totaal ander onderwerp, zegt iemand heel terecht: je denkt en kijkt met een Westerse bril. Vervolgens lees ik diezelfde week in het boekje ‘dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt’ de hiernavolgende quote (zie foto). Duidelijk! Ik mag nog meer ver- en bewonderen en me bewust zijn van mijn ‘bril’! En Singlish leren, want de spreektaal hier typeren als ‘een soort van Engels’ past net zo goed in het straatje Westerse (en Maaike) bril en is best een beetje ‘atas’.

Singlish
Lah: Uitdrukking vergelijkbaar met ‘toch’ of ‘dus’ na een uitdrukking of een bevestiging
Can: Korte bevestiging
Atas: High class

🍀 Hey jij, tof dat je mijn blogs leest. Wil je er geen missen? Laat dan je e-mailadres achter onderaan de homepage van mijn website zodat je elke vrijdag een nieuwe blog in je inbox ontvangt. En… ik vind het ook leuk van/over jou te horen. Juist ook als ik jou persoonlijk niet ken. Dat kan door een bericht te plaatsen aan het einde van de blog 🙏 . Je kunt ook mijn Singaporeandme Insta profiel volgen voor meer foto’s van mijn Singapore avontuur.

---

🇬🇧 Chili crab, lah!

Chili Crab, you can’t be in Singapore without having tasted this delicious dish. We order a drink with it, during which the waitress repeats three times, “ho o col”? After the third time, the penny drops and I reply “cold please.” She replies with a smile: “col lah , can!”. More and more I become aware of my filter on the world.

Friday night, ushering in the weekend with a nice and tasty dinner has become part of our Singapore life. We prefer not to make reservations in advance. This Friday we go to Clarke Quay where we walk by one of the Jumbo Seafood restaurants. It is crowded (good sign), you can sit outside (big plus) and there seem to be tables free (feasible). We go for it.

There are two lines, one for reservations and one for walk-ins like us. The row is empty, we walk right through to the counter where three lovely ladies are waiting. Something is said that we don’t quite understand and they point to a screen just in front of the counter. Ah… we have to ‘pull’ a digital number. The screen displays our code: 4R8 and it is also confirmed to us by SMS. Next to the queue is a queue of chairs for those waiting. The waiting time is 30 to 45 minutes; we have time.

Facing the two rows, we see our own entrance clumsiness repeated frequently. We chuckle like better-knowing spectators about all the people who walk past the screen. In the queue – which is now a bit busier – without exception everyone walks directly to the counter to be pointed back to the screen by one of the three lovely ladies.

Across the queues, we have a view of the aquariums with crab, lobster and a number of other exotic-looking fish with cranky faces. That those aquariums are not there for show is evident when I’m practically peering down on one of the tanks with my nose almost on the glass and suddenly a hairy arm slides into the tank grabbing a victim. I put away the realization that I will soon have one or more of these creatures cooked and served on my plate.

After about 25 minutes, we begin to pay attention to what is being called over by the lovely ladies. It is barely followable, the Singaporean leaving out whole parts of words. Just try to hear the difference between 4R8 and 40L8. We regularly walk to the counter with our number shown on the screen only to hear over and over again that it is not our turn yet. After 45 minutes, the feast is about to begin. We were able to study the menu extensively while waiting and our choice was made: the extensive set menu with duck, crab, lobster, cod and fried rice.

The little table we are assigned turns out to have wheels and is about 10 cm lower than a normal table. With our Dutch bodies, this is not a success. Every bump of a knee against the table sets the rattletrap thing in motion. We gladly demonstrate this to one of the waitresses who then gets busy with beer mats. Amused, we watch as she slides them under the wheels to demonstrate that the table no longer wobbles. Three times we demonstrate that it does not wobble but that it really does roll. The manager is called in. He too starts working with beer mats and is “deaf” to our empirical input. When he notices that we have no intention of doing our best to remain motionless at the rolling table, another table is prepared for us.

We order – including the “col lah” drink not to be confused with cola – and button up our crab-slab. In no time, the chili crab is steaming in front of our noses. The order of the menu has been abandoned, dominated by the huge crowds we get what is ready. Fortunately, we don’t start with the dessertJ. The chili crab is delicious! We squeeze, tear and bite until the last piece of delicious white meat is consumed. I am up to my elbows in chili crab-drab. The most delicious dishes are served in rapid succession, always asking us first if dish “unintelligible” was ordered by us. I keep pointing to our menu (printed and on a holder) and saying, “I don’t know, we have a set menu.” I do the same when a lady stands at our table with two plates and asks, “two co fe, lah”? She drops off when I shrug and point to the menu, but returns a moment later and only then casts a glance at our menu and says, “yesyes two co fe, lah” and sets the dishes down. My second penny that night drops: “co fe” is “cod fish” and therefore not something with coffee.

Waiting for our dessert, a new lady stands at our table to present us with the bill. I look at her questioningly and slightly irritated and say that we did not ask for the bill and have yet to get our dessert. This lady also drops off, only to suddenly find herself next to our table again when I spoon my last bite of the – also delicious – dessert into my mouth. Apparently it really is our bill and we are really supposed to pay and leave now. So we drink the “co(f)fe(e)” at home. We are thanked most kindly and waved goodbye.

In a conversation later that week on a completely different subject, someone quite rightly says: you think and look with a Western mindset. That same week I read a quote in the booklet ‘things you only see when you take the time for them’ that relates to that as well. Clear! I get to wonder and admire even more! And learn Singlish, because typifying the colloquial language here as ‘a kind of English’ fits just as well into the lane of Western/Maaike filter and is quite a bit ‘atas ‘.

Singlish
Lah: is simply used to add emphasis after an expression after a statement
Can: snappy way of saying yes to a request or wether something can be done
Atas: High class

🍀 Hey you, cool that you read my blogs. Don’t want to miss any of them? If you leave your email address at the bottom of the homepage of my website you’ll receive a new blog in your inbox every Friday. I would also really love to here something from/about you. Especially when we don’t know each other personally. You can reply at the end of my blog 🙏. If you like to see more of what I explore, you can follow me on my Singaporeandme insta profile.