SingaporeandMe

De kerkklok slaat acht, de duiven koeren. Nog voordat ik mijn ogen open voel ik: ik ben thuis.

De hitte van de zomer

Het is zomer in Nederland. Gisteren tikte het kwik de dertig graden aan. De deuren van de drogist waren gesloten, de airco stond op standje hoog. “Hoe is het nu buiten? Het is zo belachelijk heet, volgens mij,” verzucht de dame achter de kassa.

Ook bij de HEMA heeft de hitte toegeslagen. De kassière hangt, zittend op een kruk, met haar bovenlijf over de toonbank. Er zijn nauwelijks klanten. Het arme mens lijkt bijna in slaap te vallen van verveling. Ik verlos haar uit haar lethargie en laat de zelfscankassa links liggen. Ik leg mijn HEMA-onderbroeken en brood op de toonbank.

“Hier is het lekker koel,” zeg ik enthousiast.
“Nou, voor jullie klanten wel ja. Maar geloof me, als je hier de hele dag zit, is het evengoed warm.” Tsja, aan haar gezicht zie ik dat daar weinig tegenin te brengen valt. Ik ben thuis.

Venkelworstjes

De slager, vrolijk als altijd, schudt zijn hoofd als hij mij helpt. “Die man die net wegging is stokdoof. VENKEL zit er in die worstjes. Maar hij verstond me niet en bleef wijzen dat hij die worstjes wilde. Nou ja, dan merkt hij het zelf wel. Hij ziet er niet uit als iemand die venkelworstjes lekker vindt.”

Ik moet lachen. Hoe ziet iemand er eigenlijk uit die wél van venkelworstjes houdt? Ook de slager vraagt hoe het buiten is.

Etos-make-upremover-en-onderbroeken-en brood-van-de-HEMA-spareribs-en-Ardennerham-van-de-slager: Ik ben thuis.

Eten in de tuin

“Eten we buiten? Met deze hitte?” vraagt zoonlief met een je-bent-niet-wijs-blik als hij de buitentafel gedekt ziet. Even later schuift hij met een vies gezicht de spareribs van zijn bord. “Deze zijn echt niet lekker.” Dochterlief springt op als ze iets-van-een-insect over haar rug voelt kriebelen. “IEUWWWW! Daarom wil ik dus nooit buiten eten!” Yes. Komen jullie zeuren: het eten is klaar.
Ik ben thuis.

Door-de-ogen-van-Corien

Door-de-ogen-van-Corien kwam gisteren al even een hele dikke knuffel halen. Vandaag beginnen we de dag met een wandeling. Alsof we gisteren nog samen liepen, alsof we morgen weer samen lopen (vast en zeker), terwijl we elkaar af en toe knuffelen omdat het zo fijn is dat het weer in-real-life kan.
Ik ben thuis.

Met een buurvrouw een paar huizen verder klets ik bij. Ze vraagt of we eigenlijk verhuisd zijn, want “ik heb je al heel lang niet meer gezien”. Een koffiepraatje en een knuffel later loop ik licht en vrolijk terug naar huis. Wat heerlijk dat er ook hier verrassende ontmoetingen zijn. Ik heb me het openstellen voor andere mensen nog meer eigen gemaakt in de afgelopen jaren merk ik en vooral ontdekt hoe leuk dat is.
Ik ben thuis.

Provincie Hip

Er is ook wat veranderd. In ons stadje zijn nieuwe creatieve initiatieven als paddenstoelen uit de grond geschoten. Een mix van stadse havermelkelite (ook hier is de matcha hip, zo vertelt mijn vriendin), muurschilderingen (geen Singapore Yip maar ook leuk) en het doe-maar-gewoon-HEMA maakt het dorp (pardon stadje) nog leuker. Nog een paar maanden en dan is dit weer helemaal 100% thuis. Best een raar idee.

Het thuist

Als ik iets heb geleerd van en met mezelf, is het dit: ik kijk naar mijn (t)huis door een positieve bril. Waar ik ook ben. En toch voel ik me hier… ben ik hier: het thuist.

🙋‍♀️ Hoi! Ik ben Maaike — schrijfSter, mentor, expat en founder van SingaporeandMe en SingaporeandYou.

Alle hoeken van mijn expat-50+-vrouw-moeder-dochter-zus-en-vriendin-op-afstand-van-corporate-director-naar-kleine-zelfstandige-leven komen voorbij in mijn wekelijkse blog. Kleurrijk, genadeloos eerlijk, kritisch met humor, en bovenal reflectief.

Wil je er geen missen?
Je kunt je onderaan deze pagina inschrijven om ze rechtstreeks in je mailbox te ontvangen👇en leuk als je me volgt op 🍀 insta.

Ben je nieuwsgierig hoe jij jouw eigen Singapore-verhaal kunt vormgeven? Neem een kijkje op onze website SingaporeandYou en volg onze Instagram pagina.

---

🇬🇧 From Fennel Sausages to Oat Milk Elite

The church clock strikes eight, pigeons coo. Before I even open my eyes, I know: I am home.

The Heat of Summer

It’s summer in the Netherlands. Yesterday the mercury hit thirty degrees. The doors of the drugstore were closed, the air conditioning blasting on high. “How’s the weather outside? I think it’s ridiculously hot,” sighs the lady behind the counter.

At HEMA, the heat has also taken its toll. The cashier, sitting on a stool, is slumped forward over the counter. There are hardly any customers. The poor woman looks as if she might fall asleep from sheer boredom. I rescue her from her lethargy and skip the self-checkout. I place my HEMA underwear and bread on the counter.

“It’s nice and cool in here,” I say cheerfully.
“Well, for you customers, yes. But believe me, if you sit here all day, it’s still warm.” Judging by her expression, there’s no point arguing with that.
I am home.

Fennel Sausages

The butcher, cheerful as always, shakes his head as he starts helping me. “That man who just left is stone deaf. These sausages have FENNEL in them. But he didn’t hear me and just kept pointing that he wanted those sausages. Well, he’ll find out soon enough. He doesn’t look like someone who likes fennel sausages.”

I laugh. What does someone who does like fennel sausages even look like? The butcher, too, asks me how the weather is outside.

Etos makeup remover, underwear and bread from HEMA, spareribs and Ardenner ham from the butcher.
I am home.

Eating in the Garden

“Are we eating outside? In this weather?” my son asks, giving me a you’re-out-of-your-mind look as he sees the table set in the garden. Moments later he pushes the spareribs off his plate with a grimace. “These are really not nice.” My daughter jumps up when something-bug-like crawls across her back. “EWWWW! This is exactly why I never want to eat outside!” Yes.
I am home.

Through the Eyes of Corien

Yesterday, Through-the-eyes-of-Corien stopped by for a big hug. Today, we start the day with a walk. As if we had walked together just yesterday, as if we will walk together again tomorrow (most certainly), hugging every now and then simply because it feels so good to do it in real life again. I am home.

I catch up with a neighbour a few houses down. She asks if we’ve moved, because “I haven’t seen you in ages.” A coffee chat and a hug later, I walk back home feeling light and cheerful. How lovely that there are also surprising encounters here. I realise that in the past years I’ve really embraced opening up to other people — and discovered how much fun it is.
I am home.

A Town in Transition

Some things have changed. In town, new creative initiatives have popped up like mushrooms. A mix of urban oat-milk elite (yes, matcha is also in here now, my friend tells me) and the good old down-to-earth HEMA makes the town (well, small city) even more charming. Just a little while longer and I’ll feel completely at home again. I wonder what that will be like.

The Most at Home

If there’s one thing I’ve learned from and with myself, it’s this: I look at my home — wherever it is — through a positive lens. Wherever I am. And yet, here… here I feel it most: I am home.

Hi! I’m Maaike — blogSter, mentor, expat, and founder of SingaporeandMe and SingaporeandYou.

In my weekly blog, I explore all the corners of my life as an expat, 50+ woman, mother, daughter, sister, long-distance friend, and former corporate director turned small-scale entrepreneur. Colourful, brutally honest, critical with a sense of humour and above all, reflective.

Don’t want to miss a post?
Scroll down to subscribe and get my latest blogs straight to your inbox👇 or follow my insta

Curious about how to shape your own Singapore story? Have a look at our website and Instagram and discover what we have to offer here in Singapore.