SingaporeandMe

“Ah, dit is de dans-coupé,” zeg ik al heupwiegend tegen manlief terwijl ik me door de mensenmassa richting de muziek beweeg.

Het is spitsuur, en in de groene MRT lijn richting Pasir Ris staan de mensen zij aan zij. Er klinkt muziek in de metro: ritmische, opzwepende Latijns-Amerikaanse trommels met vrolijke teksten (denk ik) schallen door de coupé. Nu is het niet ongebruikelijk dat iemand zijn telefoon op standje te hard zet, maar dit is standje bluetoothbox. Ongebruikelijk.

Ik eindig ingeklemd tussen een bonte mix van mensen op het bewegende deel tussen twee coupés in en zie de bron van het geluid. Uncle Mask staat bij de deur. Kromme pootjes, gemillimeterd haar, rugzak voor zich dragend – met bluetoothboxje erin, vermoed ik -, telefoon in zijn linkerhand, met de vingers van zijn rechterhand meetrommelend met de muziek. Zijn hoofd tikt mee als een metronoom. Zijn blik vastgeplakt aan het scherm. Hij speelt met het volume. Dat kan harder, denkt hij. Horen wij.

Dansen wil ik

De verloren gegane Latina in mij wil dansen. Mijn heupen laten draaien, mijn schouders laten schudden, rondjes draaien, de vrouw naast me in mijn dans meenemen. De ingeblikte versie van mij houdt het bij die paar korte heupwiegende stappen de metro in. Die zijn evengoed opgevallen. De vrouw naast me vangt mijn blik. We glimlachen. Zij voelt het ook. Zij wil ook. Dansen.

Singapore-eigen

Singapore-eigen: niemand zegt iets tegen deze man. Over het geluid. Dat het te hard staat. Dat het niet is toegestaan anderen lastig te vallen met geluid, geur of gesmak. Dat er boetes op staan.

Misschien heeft iemand wel een foto of video gemaakt. Om te posten op de socials. Te klagen. Of te melden. Aan Big Brother.

Onverstoorbaar

Het grootste deel van de menigte reageert zoals gebruikelijk is hier. Oftewel niet. Onverstoorbaar. Blik op intern. Blik op telefoon. Alsof er niets ongebruikelijks aan de hand is.

Een klein deel reageert wél. Door te kijken. Door hun oortjes uit te doen om te checken of er inderdaad iets anders boven hun eigen muziek uitkomt. Door de blik van een ander te vangen en even te grinniken of een wenkbrauw op te trekken.

Het mag niet, overlast veroorzaken (lees meer in: Singapore regelt het wel). Maar wanneer is er sprake van overlast? Steeds vaker lees ik op socials, bij een post met foto’s van de overtreders, dat Singapore Singapore niet meer is omdat er niet genoeg wordt opgetreden. Er zijn steeds meer mensen die zich niet aan de regels houden, zo luidt die klok. Door te eten of drinken in de MRT. Door luid te telefoneren met speaker aan. Door filmpjes of muziek met geluid af te spelen. De reacties daarop lopen uiteen: stokslagen, het land uit, boetes. En een enkeling: Laat ze.

Tolerantiegraad

Ik betrap mezelf erop dat mijn tolerantiegraad lager is geworden sinds ik hier woon. Dat ik NSB-achtige neigingen krijg als iemand een regel overtreedt. Hallo, ziet iemand dit. Dit mag niet! Ingrijpen graag. Juist omdat ik zó geniet van een prikkelvrije omgeving. Foei.

Behalve als het Latijns-Amerikaanse muziek betreft. Dan kan het mij niet hard genoeg zijn. En dansen. Dansen mag altijd. Laten we meer dansen met z’n allen. Amen.

 🙋‍♀️ Hi! Ik ben Maaike — schrijfSter, mentor, expat en founder van SingaporeandMe en SingaporeandYou.

Alle hoeken van mijn expat-50+-vrouw-moeder-dochter-zus-en-vriendin-op-afstand-van-corporate-director-naar-kleine-zelfstandige-leven komen voorbij in mijn wekelijkse blog. Kleurrijk, genadeloos eerlijk, kritisch met humor, en bovenal reflectief. Meer Azië blogs vind je hier: Asia Travel Blogs SingaporeandMe

Wil je er geen missen?
Je kunt je onderaan deze pagina inschrijven om ze rechtstreeks in je mailbox te ontvangen👇en leuk als je me volgt op 🍀 insta.

Ben je nieuwsgierig hoe jij jouw eigen Singapore-verhaal kunt vormgeven? Neem een kijkje op onze website SingaporeandYou en volg onze Instagram pagina.

---

🇬🇧 Rhythm or Rules

“Ah, this must be the dancing carriage,” I say, shaking my hips as I move through the crowd towards the music.

It’s rush hour, and on the green MRT line towards Pasir Ris people are standing shoulder to shoulder. Music fills the train — rhythmic, upbeat Latin drums with cheerful lyrics (I think) echo through the carriage. It’s not unusual for someone to play their phone too loud, but this is full-on Bluetooth speaker mode. Unusual.

I end up wedged between a colourful mix of commuters on the moving section between two carriages and spot the source of the sound. Uncle Mask is standing by the door. Crooked legs, cropped hair, backpack — with a Bluetooth speaker inside, I suspect — strapped to his front. Phone in his left hand, fingers tapping along with the beat. His head bobbing like a metronome. Eyes glued to the screen. With his right hand, he adjusts the volume. It can go louder, he thinks. We hear it.

I want to dance

The long-lost Latina in me wants to move. To let my hips spin, my shoulders shake, to turn in circles and pull the woman next to me into the rhythm. The packaged version of me keeps it to a few short hip-swaying steps into the train. They’ve been noticed. The woman beside me catches my eye. We smile. She feels it too. She wants to dance.

Singapore-style

Singapore-style: no one says anything to this man. About the sound. That it’s too loud. That it’s not allowed to disturb others with noise, smell or smacking. That there are fines for that.

Maybe someone took a photo or a short video. To post on socials. To complain. Or to report. To Big Brother.

Unbothered

Most of the crowd reacts as people usually do here. Meaning, they don’t. Unbothered. Eyes turned inward. Eyes on their phones. As if nothing out of the ordinary is happening. A small part does react. By looking up. By taking out their earbuds to check if they really hear something beyond their own playlist. By catching my eye and sharing a quiet laugh.

Disturb others

It’s not allowed to disturb others (read more in: Singapore! What a Fine City). But what counts as disturbing? More and more I see posts online, photos of rule-breakers, with captions saying Singapore isn’t Singapore anymore — that rules aren’t enforced enough. That more and more people are ignoring the rules. Eating or drinking in the MRT. Talking loudly on speakerphone. Playing videos or music with sound. The comments vary: caning, deportation, fines. And less often: let them be.

Tolerance Level

I catch myself noticing my own tolerance level has dropped since I live here. That I’ve developed something close to neighbourhood-watch reflexes whenever someone breaks a rule. Hello? Anyone seeing this? This isn’t allowed! Someone, please step in. Precisely because I do love the calm and stimulus-free order here.

Except when it’s Latin music. Then it can’t be loud enough. And dance. Let’s all dance a little more. Amen.

  Hi! I’m Maaike — blogSter, mentor, expat, and founder of SingaporeandMe and SingaporeandYou.

In my weekly blog, I explore all the corners of my life as an expat, 50+ woman, mother, daughter, sister, long-distance friend, and former corporate director turned small-scale entrepreneur. Colourful, brutally honest, critical with a sense of humour and above all, reflective. Check for more Asia Travel Blogs SingaporeandMe.

Don’t want to miss a post?
Scroll down to subscribe and get my latest blogs straight to your inbox👇 or follow my insta

Curious about how to shape your own Singapore story? Have a look at our website and Instagram and discover what we have to offer here in Singapore.