SingaporeandMe

Horror. Ik miste een tentamen tijdens mijn hbo-studie. Niet doelbewust; ik kwam erachter doordat studiegenoten me vroegen hoe ik het tentamen die ochtend had gemaakt. Ik verstijfde. Ik slikte. Blijkbaar was mijn pure vertwijfeling niet zichtbaar, want de volgende vraag werd alweer op me afgevuurd: of ik vertrouwen had in het tentamen dat zometeen volgde.

WAT? Zometeen? Ik voelde de grond onder me verdwijnen. Langzaam drong het tot me door dat ik deze studie wel kon schudden. Ik was ook al te laat met mijn scriptie; mijn hele planning was door mijn vingers geglipt. Op dat moment voelde ik de motivatie wegvloeien. Dan maar geen diploma, ik stop ermee.

Maar dan sijpelt er een andere gedachte binnen. Hoezo was ik überhaupt aan die studie begonnen? Ik had al een hbo-diploma… toch? Sterker nog: ik werk al jaren en heb dit papiertje helemaal niet nodig. Verwarring, opluchting en een lichte wezenloosheid blijven rond mijn langzaam ontwakende geest hangen. Als ik mijn ogen opendoe en mijn hoofd een keer flink schud, weet ik het zeker: ik heb mijn studie WEL succesvol afgerond. Met diploma. Honderd jaar geleden! Opluchting. En, bewondering: hoe heb ik dat eigenlijk ooit geflikt?

Imposter Syndroompje

Deze droom droom ik in verschillende varianten al mijn gediplomeerde leven lang. De droom krijgt extra brandstof zodra ik, onder het mom van ‘een leven lang leren’, mijn tanden in een nieuwe opleiding zet. Je hoeft geen droomexpert of psycholoog te zijn om hier een klein ‘imposter-syndroompje’ in te ontdekken.

Opleidingen met scripties en examens heb ik dan in mijn werkend leven ook zoveel mogelijk vermeden. Die onrust in de aanloop: niets is minder relaxed dan op een terras zitten met het knagende gevoel dat je eigenlijk zou moeten studeren. Om nog maar te zwijgen over D-day zelf. Tijdens de laatste opleiding waar toch een examen aan vastzat, raasde de stress door mijn lijf. Niet te doen. Allemachtig. En waarom?! Ik had zelf besloten die opleiding ‘voor de leuk’ te doen; er hing werkelijk niets vanaf. En toch.

Dromen zijn bedrog

“De meeste dromen zijn bedrog”, zong Marco Borsato in zijn nummer 1-hit. Waar. Al denk ik dat Marco het woord ‘droom’ inmiddels wel kan vervangen door ‘nachtmerrie’, waarbij hij zelf al dan niet lijdend óf leidend voorwerp is, maar dat is een ander verhaal.

Maar inderdaad, dromen zijn bedrog. En toch komen ze vaak niet uit het niets. Ze verklappen wat er in mijn onbewuste sluimert, zeker als het terugkerende dromen zijn. En dat zijn er nogal wat.

LOSLATEN: Er zit witte kauwgum vastgeplakt aan mijn kiezen die ik er stukje bij beetje probeer af te trekken. De kauwgum zit muurvast, mijn kiezen laten langzaam los uit mijn kaak. Ik druk ze terug, houd ze tegen en pulk kleine friemeltjes kauwgum weg.

STILSTAAN: Ik trap het rempedaal in, maar de auto rijdt door. Ik zet mijn volle gewicht in en grijp naar de handrem, maar niets is opgewassen tegen het doorrollen.

VLEUGELS UITSLAAN: In mijn jonge jaren vloog ik vaak door een circustent. Een heerlijk gevoel, totdat ik als een baksteen uit de lucht viel en met een plof wakker werd in een bed dat nog na leek te veren.

De afgelopen drie jaar zijn de kauwgum- en de rem-droom niet meer langsgekomen. Dat kan ik plaatsen, want loslaten en stilstaan zijn me aardig goed gelukt. Deze week droomde ik wél weer mijn imposter-droom. Laat ik me nu net hebben ingeschreven voor een nieuwe opleiding. En die imposter in mij? Die lach ik tegenwoordig vriendelijk toe.

Vannacht droomde ik trouwens dat ik oma werd. Heeft dit dan eindelijk die felbegeerde voorspellende waarde? Of is de onderbewust onrust simpelweg… OUD WORDEN 🤷‍♀️.

   🙋‍♀️ Hoi, ik ben Maaike. Onder de naam SingaporeandMe schrijf ik sinds 2023 mijn leven bij elkaar. De start van mijn schrijfsels was mijn vertrek naar Singapore. Dat hoofdstuk is eind 2025 afgesloten, de echo ervan klinkt nog zachtjes door.

Het vervolg
Vanaf hier schrijf ik verder. Over reizen en bestemmingen, levensfases, carrièreswitches en alle hersenspinsels eromheen. Over wat verandert, wat blijft, en alles wat ik onderweg tegenkom. Zonder socials. Terug naar de essentie die het schrijven voor mij heeft, in alle besloten openheid voor wie het leuk vindt om te blijven lezen.

📧 Nog geen abonnee en wil je meereizen in woorden? Laat je e-mailadres achter en ik bezorg mijn blogs in je postvak.