SingaporeandMe

MIJN VROUW ZOU DAT ECHT NOOIT DOEN, DE KINDEREN ACHTERLATEN.

“Wel gaaf hoor, maar ik moet er niet aan denken dat mijn ouders zouden vertrekken. Dat zouden ze ook nooit doen hoor, daarvoor zijn we een veel te hecht gezin”

“Je bent net promotie tot Director gemaakt en dan zeg je je baan op. Wat ga je daar dan doen eigenlijk”.

“Voel je je niet schuldig?”

“Wat gaaf zeg! Ik zou willen dat ik het lef had om dat te doen”.

Collega

Een (volwassen) collega van mijn dochter stelde zelfs “dat naar het buitenland vertrekken, het slechtste is wat je als ouder kan doen”.

Zomaar wat bijzondere reacties uit mijn directe omgeving op het nieuws dat we voor een paar jaar naar Singapore vertrekken. Ik begrijp het wel… deels. Het is geen alledaags besluit en niet iedereen kiest voor een ongebaand pad. Wij doen dat wel. Zo ‘vertrok’ manlief bijna 5 jaar geleden naar UK voor een gave baan. In de weekenden was hij gewoon thuis bij ons, maar van maandag tot en met vrijdag vertoefde hij in zijn mancave in Chippenham. Ook daarover zijn er diverse verwonderende vragen gesteld en conclusies en vergelijkingen over eigen en ons leven getrokken.

Ook de kinderen krijgen met enige regelmaat vragen waarin een oordeel of, milder gezegd, het wereldbeeld van de vraagsteller besloten zit. Een (volwassen) collega van mijn dochter stelde zelfs “dat naar het buitenland vertrekken, het slechtste is wat je als ouder kan doen”. Gelukkig zijn onze kinderen oud en wijs genoeg en behept met genoeg oordeel over zichzelf, over anderen – en over ons in het bijzonder – en over de wereld, om zich geen gevoelens te laten aanpraten.

Schuldig

En nee ik voel me niet schuldig en wil me ook niet schuldig voelen.

Ik ben/ wij zijn dus wel wat gewend maar toch resoneren sommige vragen en stellingen nog een tijdje na. En voor wie het weten wil: natuurlijk ga ik de kinderen missen, want we ZIJN een hecht gezin; een prachtige carrière ten spijt: het leven is te kort om in een gouden kooi te blijven zitten als dat niet meer tof voelt en nee ik voel me niet schuldig en wil me ook niet schuldig voelen. Ik voel me inmiddels wel stoer en ook een bijzondere moeder, dus dank voor de mooie ‘vragen’ 🍀.

🇸🇬 Meer blogs over mijn (be)leven in het algemeen en in Singapore in het bijzonder, lees je op mijn blogpagina. Wil je er geen missen? Laat dan je email adres achter onderaan de homepage van mijn website zodat je elke vrijdag een nieuwe blog in je inbox ontvangt. En last but not least: ik vind het ook leuk wat van/over jou te horen. Juist ook als ik jou persoonlijk niet ken. Dat kan door een bericht te plaatsen aan het einde van de blog 🙏.

---

🇬🇧 Huh, Really?

“Wow, how cool. But tell me … how do your kids feel about you leaving? My wife would really never do that, leave the kids behind.”

“Pretty cool, but I would hate to think of my parents leaving. But, they would never do that because we are so close to each other.

“You just became a director and then you quit your job. What are you going to do over there?

“Don’t you feel guilty?”

“How cool! I wish I had the guts to do that”.

Just some remarkable reactions from those close to me to the news that we are leaving for Singapore for a few years. I understand…in some way. It’s not an everyday decision and not everyone chooses an uncharted path. We do. For example, hubby ‘left’ for the UK almost 5 years ago for a cool job. On the weekends he was home with us in the Netherlands, from Monday to Friday he resided in his mancave in Chippenham UK. That too stimulated several wondering questions and conclusions and comparisons drawn about their and our lives.

The children also regularly receive questions in which there is a judgment hidden or, more mildly, the worldview of the questioner. One (adult) colleague of my daughter even stated that “going abroad is the worst thing you can do as a parent.” Fortunately, our children are old and wise enough and afflicted with enough judgment about themselves, others – and us in particular – and the world, to not allow themselves to be talked into feelings.

So I am/we are used to wondering questions and judgments, but still some of the questions and statements resonate for a while. And for those who want to know: of course I am going to miss the kids, because we ARE a close-knit family; a wonderful career notwithstanding, life is too short to stay in a golden cage when it no longer feels cool and no I don’t (want to) feel guilty. By now I do feel tough and also a special mother, so thanks for the nice ‘questions’ 🍀.