SingaporeandMe

Ik haat reizen met OV.

Bang om te laat te komen en de trein te missen, stap ik altijd net op tijd het perron op om een ‘trein eerder’ te zien wegrijden. Vooraf heb ik het hele huis afgezocht naar een OV kaart. Natuurlijk vind ik die niet op tijd, en heb ik in mijn haast een toiletbezoek over moeten slaan.

Dubbel feest is het bij regenachtig weer in combinatie met drukte in de trein. En druk is het altijd als IK de trein neem. Ik kies dus bijna altijd voor mijn eigen bolide. Mijn eigen tijdschema, omringd met mijn eigen luchtjes, geluiden en muziek. Bijna altijd.

Op een regenachtige ochtend met een licht ochtendhumeur heb ik toch besloten met OV te reizen. Al mijn zintuigen worden getergd. Ingeklemd tussen de mensen die liever ’s avonds dan ’s ochtends douchen. Als eerste dringt de lucht van een natte asbak mijn neusvleugels binnen. Gadverdamme! Waarom moet zo’n roker met de aandenderende trein al in het zicht een peuk aansteken voor max twee hijsen? En flikker dat ding dan gewoon in een asbak, en niet in een vochtige jas uit ‘zuinigheid’. Als ik die stank een beetje heb weten te overwinnen, dringt de lucht van puberzweet gecombineerd met een broodje salami binnen. Onpasselijk volg ik ondertussen – ongewild maar onvermijdelijk – alle gesprekken om me heen en krijg toenemende moordneigingen jegens iemand die ritmisch met een voet tegen de prullenbak aan tikt.

Met mijn misofonie, mijn lichte pleinvrees en de rest van mijn ‘reisgebreken rugzakje’, ga ik gewapend met Maps op pad.

Ik controleer, licht obsessief, steeds opnieuw of mijn OV-kaart nog in mijn tas zit. Met een middel- tot zwaar verhoogde hartslag, een opkomende migraine-aanval en een blaas die op knappen staat, voel ik me bevrijd als ik de trein en daarna het station uit ben. Ik heb het overleefd, de volgende keer gewoon de file in. Nu nog op zoek naar een schone plee.

Auto bezit in Singapore

Door naar Singapore. Het hebben en rijden van een eigen auto in Singapore is alleen voorbehouden aan de ‘crazy rich’ en ‘taxi-chauffeurs’. Nu hoef je met ons geen medelijden te hebben, maar 100.000 SGD neertellen – een slordige 70.000 Euro – om een auto te mogen rijden, gaat zelfs ons boven de pet. Niet in de laatste plaats omdat die auto dan nog gekocht moet worden waarover ook nog eens tot 100% belasting mag worden afgetikt. Helaas, geen ritjes in mijn eigen bolide met eigen luchtjes, geluiden en muziek.

Taxi en Uber-achtige alternatieven (GRAB is hier populair) zijn er genoeg. Maar wil je echt snel zijn, dan pak je de MRT (Mass Rapid Transit). Vandaag moet ik naar het Ministry of Manpower om mijn verblijfsvergunning te regelen. Een GRAB bestellen is een optie, maar het regent en daarmee is het relatief druk op de weg. Daarbij wil ik me niet laten kennen als Singaporean-to-be. Met mijn misofonie, mijn lichte pleinvrees en de rest van mijn ‘reisgebreken rugzakje’, ga ik gewapend met Maps op pad. Vooraf heb ik wel 10 x op mijn scherm gekeken, omdat ik wel ‘lees’ welke metro ik als eerste moet nemen maar het niet ‘bewust in me opneem’.

Gelukkig zitten we heel centraal en dichtbij een groot MRT station. Als je eenmaal doorhebt hoe je de instructies moet lezen op je telefoon (zie hierboven) en op het station, dan is het simpel. De juiste kleur volgen en goed kijken in welke richting je de MRT moet nemen. En als je samen reist, opletten dat je samen op tijd de metro in stapt. Zo niet van de week, toen Edwin nog net op tijd de metro in sprong voordat de deuren tussen ons in sloten.

Vandaag. Ik check in met mijn bankpas (!) en volg de borden naar mijn MRT. Ook nu zie ik de ‘eerdere’ metro net wegrijden. Maar ik zit droog, ben onderweg voor een pitstop een schone toilet ingedoken en de metro gaat elke 5 minuten. Ik stap vervolgens conform instructies op mijn telefoon in de metro ‘Thomas East Coast Line’ richting Gardens by te Bay. Ondanks dat ik zeker weet dat ik goed zit, kijk ik nog een keer of drie op maps en op de signing in de metro.

Hygiëne op rolletjes: MRT en toiletten

Er is airco in de metro EN eten & drinken is verboden (en ja een verbod in Singapore wordt serieus genomen). Dus geen stankjes in de metro, anders dan droge multiculturele lijfluchtjes van patchouli, Chinese kruiden tot curry’s. Ik heb ooit gelezen dat wij ‘zuivelminnend volkje’ nogal zurig ruiken, dus ook ik draag ongetwijfeld bij aan deze geurmelange.

De metro is inderdaad Rapid! En daarnaast schoon, veilig en georganiseerd. Op het perron (zie foto hierna) is duidelijk aangegeven in welke richting de metrolijn verdergaat en hoe je de metro dient te betreden, namelijk via de rode pijlen. De meeste mensen houden zich daar netjes aan.

In de metro zelf wordt steeds aangegeven en omgeroepen welke halte volgt en voor welke richting(en) je kunt overstappen. Voor nerveuze reizigers zoals ik, wel zo geruststellend. Geluid is er in overvloed. Werkelijk iedereen van jong tot oud zit vastgeklonken aan een mobieltje (in mijn blog: smartphone junky meer hierover). Spelletjes worden gespeeld, soaps worden gekeken, muziek wordt geluisterd. En ondanks dat ik ook hiervan lichtelijk overprikkeld raak, overheerst de verwondering.

Aangekomen op de plaats van bestemming, ben ik vooral trots op mijn Singaporean-wereldburger-globetrotterschap en opgelucht. ‘Ik vind maar mooi mijn weg in die metropool.’ En zo ben ik dus ‘Fan van OV’ of beter ‘Fan van de MRT’. Spotgoedkoop, snel, veilig, droog, schoon, geurloos EN er is ook op elk station een vrij toegankelijke en schone wc in de buurt. En dat is (vaak) een hele opluchting 😅.

En voor wie het weten wil: mijn verblijfsvergunning is toegekend. Met koeienletters staat hierop vermeld: DEPENDANT’S PASS. En wat ik daarbij voel, bewaar ik voor een volgend blog.

🇸🇬 Meer blogs over mijn (be)leven in het algemeen en in Singapore in het bijzonder, lees je op mijn blogpagina. Wil je er geen missen? Laat dan je email adres achter onderaan de homepage van mijn website zodat je elke vrijdag een nieuwe blog in je inbox ontvangt. En last but not least: ik vind het ook leuk wat van/over jou te horen. Juist ook als ik jou persoonlijk niet ken. Dat kan door een bericht te plaatsen aan het einde van de blog 🙏.

---

🇬🇧 From Public Transport Hater to MRT fan

I hate traveling by public transport.

Afraid of being late and missing the train, I always step onto the platform just in time to see an “earlier train” leave. Beforehand, I searched the entire house for my Public Tranpsort card. Of course I don’t find it in time, and in my hurry I have had to skip a toilet visit. Double fun is when rainy weather combines with a crowded train. And crowded it always is when I take the train. So I almost always choose my own bolide. On my own schedule, surrounded with my own smells, sounds and music.

The smell of adolescent sweat combined with a salami sandwich invades

Almost always, so: Picture this: Traveling Public Transport on a rainy morning with a slight morning mood. All my senses are taunted. Sandwiched between people who prefer evening showers to morning ones.

First, the smell of a wet ashtray invades my nostrils. Gross! I wonder why on earth a smoker with the approaching train already in sight, have to lit a cigarette for a maximum of two lifts? And then instead of just flick that smoke in an ashtray, they save it in a damp coat out of “economical reason”. When I have managed to overcome that stench a bit, the smell of adolescent sweat combined with a salami sandwich invades. In the meanwhile, I follow – unintentionally but inevitably – all the conversations around me and get increasing murderous tendencies toward someone rhythmically tapping a foot against the trash can.

I check, slightly obsessively, over and over again whether my Public Tranpsort card is still in my bag. With a moderately to severely elevated heart rate, an oncoming migraine attack and a bladder on the verge of bursting, I feel liberated as I exit the train and then the station. I survived, next time just get into the traffic jam. Now to find a clean toilet.

Transport in Singapore

Having and driving your own car in Singapore is reserved only for the “crazy rich” and “cab drivers”. Now you don’t have to feel sorry for us, but paying SGD 100,000 – a sloppy 70,000 euros – to be able to drive a car is beyond even our means. Not in the least because the car still has to be bought, for which up to 100% tax has to be paid. Alas, no rides in my own car with its own smells, sounds and music.

Cab and Uber-like alternatives (GRAB is popular here) are plentiful. But if you really want to be fast, you take the MRT (Mass Rapid Transit). Today I have to go to the Ministry of Manpower to arrange my residence permit. Ordering a GRAB is an option, but it’s raining and thus the road is relatively crowded. In doing so, I don’t want to be known as Singaporean-to-be. With my misophonia, my slight agoraphobia and the rest of my “travel defects backpack,” I set out armed with Maps. Beforehand, I have looked at my screen at least 10 times, because I ‘read’ which subway to take first but do not ‘consciously take it in’.

Fortunately, we are very central and close to a large MRT station. Once you figure out how to read the instructions on your phone and at the station, it’s easy does it. Follow the right color and look carefully in which direction to take the MRT. And if traveling together, be careful to enter the subway together simultaneously. If not this week, when hubby jumped into the subway just in time before the doors closed between us.

Odor-Free MRT and Spotless Restrooms

Back to today. I check in with my bank card (!) and follow the signs to my MRT. Again, I see the “earlier” subway just leaving. But I’m dry, have ducked into a clean and nice smelling restroom on the way for a pit stop, and the subway goes every 5 minutes. I then board the ‘Thomas East Coast Line’ MRT towards Gardens by te Bay as per instructions on my phone. Despite being sure I’m in the right place, I check maps and the signing on the subway about three more times. There is air conditioning in the subway AND food & drink is banned (and yes a ban in Singapore is taken seriously).

So no smells in the subway, other than dry multicultural body odors from patchouli, Chinese spices to curries. I once read that we “dairy-loving folk” smell rather sour, so I too undoubtedly contribute to this odor melange.

The subway is indeed Rapid! And also clean, safe and organized. On the platform (see photo below) it is clearly indicated in which direction the subway line continues and how to enter the subway, namely via the red arrows. Most people adhere to these neatly.

In the subway itself it is always indicated and announced which stop follows and for which direction(s) you can change. For nervous travelers like me, quite reassuring. Sound abounds. Truly everyone from young to old is glued to a cell phone (read more about this habit in my blog: Smartphone Junky). Games are played, soaps are watched, music is listened to. And even though I also get slightly overexcited by this, the amazement prevails.

Arriving at my destination, I am mostly proud of my Singaporean-world-citizen-attitude and relieved. ‘I’m just finding my way around that metropolis.’ And so I am ‘Fan of Public Transport’ or rather ‘Fan of the MRT’. Cheap, fast, safe, dry, clean, odorless AND there is also a freely accessible and clean toilet nearby at every station. And that is (often) quite a relief.

Finally, my residence permit has been granted. In cow letters it reads: DEPENDANT’S PASS. And what I feel about that, I’ll save for another blog.

🍀 Hey you, cool that you read my blogs. Don’t want to miss any of them? If you leave your email address at the bottom of the homepage of my website you’ll receive a new blog in your inbox every Friday. I would also really love to here something from/about you. Especially when we don’t know each other personally. You can reply at the end of my blog 🙏.