SingaporeandMe

Ik loop de deur uit voor een wandeling en kom er halverwege het steile pad naar beneden achter dat ik mijn telefoon vergeten ben. Shit!

In Singapore loopt, wacht en reist – jong en oud – kijkend naar een serie of al spelletje spelend met een telefoon in de hand. Eerder in mijn blog ‘hoe bevalt Singapore’ maak ik daar laatdunkend melding van als typisch Singaporean gedrag. In Nederland is het telefoongebruik ook een hot topic, maar hier is het nog een graadje erger. Of niet? En ik ben een intelligent weldenkend mens dus ik laat het niet zo ver komen dat de telefoon mij volledig beheerst en ik vooral in een digitale wereld leef zonder me bewust te zijn van mijn omgeving. Of toch?

Zo’n 20 jaar geleden had manlief een smartphone en ik een Nokia. Ik hoefde zo’n hip ding niet, want een telefoon is om mee te bellen. Voor de agenda had ik een Palm, ook digitaal en toen hartstikke state-of-the-art. Niet lang daarna ging ik toch om en had manlief al snel spijt dat hij me enthousiast had gemaakt voor een smartphone. Te pas en te pas gebruik ik tot grote irritatie van hem en onze kids de telefoon als camera voor de vele leuke momenten in ons dagelijks leven. Ook voer ik eindeloze ‘gesprekken’ die niet te volgen zijn voor de mensen die zich in dezelfde ruimte bevinden en mijn volledige aandacht opslorpen. “Mam, Mahammmmm, MAAIKE!” “Huh? Zei je wat? Oh al drie keer? Sorry, ik hoorde je niet want ik ben met ‘even-heel-belangrijk aan het appen”.

Nu gebruik ik mijn telefoon, net als jij waarschijnlijk, heel bewust en doelgericht. Met oog voor mijn omgeving en met respect voor mijn gezelschap. Daarom staat mijn telefoon op stil, staan alle notificaties en vinkjes uit, heb ik geen appjes geïnstalleerd waar ik op gezette momenten een ‘leuke’ opdracht van ‘mag’ doen en is mijn overtuiging en derhalve mijn regel dat de telefoon geen ‘gast’ is en dus geen onderdeel van het gezelschap uitmaakt. Die regel dwing ik graag en met verve af: aan tafel, tijdens werkoverleggen en vergaderingen of tijdens een borrel met vriendinnen. Ik stop demonstratief met praten en kijk de afvallige indringend aan, pak zelf demonstratief mijn telefoon en reageer niet als de ander weer contact met mij wil maken of plaats fijntjes een sarcastische opmerking over de onwaarschijnijke belangrijkheid van het ‘deze-moet-ik-even-lezen’ of ‘deze-moet-ik-even-nemen’-bericht.

Ik loop de deur uit voor een wandeling en kom er halverwege het steile pad naar beneden achter dat ik mijn telefoon vergeten ben. Shit! Een unheimisch gevoel bekruipt me. Geen telefoon, dus niet bereikbaar. Geen telefoon, dus geen camera bij de hand. Ik check bij manlief of hij zijn telefoon wel bij zich heeft en na zijn bevestigende antwoord, ben ik voor deze twee ‘omissies’ dus gecoverd. Blijft over: geen telefoon, dus mijn stappen tellen niet mee. En als ik overweeg daarom toch terug te ‘klimmen’ knettert het in mijn hoofd. Werkelijk Klerkx! En dan realiseer ik me ineens dat ik geen haar beter ben dan al die andere mensen in mijn directe omgeving die ik graag confronteer met hun voor mij onhebbelijke telefoongedrag en daarmee dichtgeslibde verbeeldingsvermogen en gebrek aan volle aandacht.

Reality check! Inmiddels gebruik ik de smartphone overal voor, en zelden om mee te bellen. Al die geluidjes en vinkjes staan dan wel uit, ik check beschamend vaak op een dag mijn telefoon. En met dat checken ga ik iedere keer opnieuw een heel rijtje af: nieuws, Linked-In, Insta, Feestboek (FaceBook is nog altijd HET medium in Singapore dus ik ben weer gezwicht), e-mail, What’s-App en dan nog onze financiële status waaronder de koers Pond/Euro en SGD/Euro. En als je me iets vraagt of als ik je iets vertel, pak ik 9 van de 10 keer mijn telefoon er bij om visueel of feitelijk ondersteunend materiaal te gebruiken. In de trein, wachtend bij de dokter of in een rij: steeds vaker pak ik mijn telefoon om de tijd te verdrijven en steeds minder gebruik ik mijn fantasie en verbeeldingskracht. De overtuiging dat die telefoon geen gast is, die is gebleven. De bijbehorende regel, die pas ik steeds minder vaak toe. Voor mezelf dan.

Reality check! Ik ben maar een haar verwijderd van dat door mij beschreven typisch Singaporean gedrag. Nog even en ik loop, sta en zit ook als een zombie de hele dag telefoon-te-kijken.

De kans is groot dat jij dit leest en denkt: “Zo (erg) ben ik niet. Ik kan makkelijk zonder die telefoon.” Dan daag ik je uit om heel kritisch naar jezelf te kijken. Hoe vaak en hoe lang ligt jouw telefoon buiten zicht- / grijpbereik? Laat jij je telefoon in je zak of handtas zitten als je gaat borrelen/eten met anderen of leg je hem naast je neer, scherm naar boven. Neem jij de telefoon op als je met iemand anders in gesprek bent? Hoe lang laat jij een Whats-App bericht ongelezen? Kun jij nog kleurrijk en smaakvol over je laatste vakantie of diner vertellen zonder de toehoorder ongevraagd – en geloof me ongewenst – met allerlei foto’s te confronteren? En dan nog een laatste: jij gaat naar de WC, wat doe je met je telefoon? I rest my case.

Ik loop de deur uit voor een wandeling en laat mijn telefoon thuis. Foto’s heb ik al genoeg, bereikbaar hoef ik nu niet te zijn en ik bepaal en beoordeel zelf wel of ik genoeg beweeg vandaag. Ik daag mezelf uit om mijn telefoon het grootste deel van de dag buiten grijpbereik te leggen. Oeverloos screenen als tijdverdrijf of dingen op te zoeken die ik ook gewoon weet als ik even goed nadenk? Klaar er mee. Want als ik hier rondkijk, weet ik het zeker: die smartphone is misschien wel smart, maar wij zijn dat daardoor steeds minder.

Blogs Singapore-andMe
Meer lezen over mijn leven in Singapore? Mijn eerdere blogs lees je terug op de website. Wil je wekelijks de nieuwste blog in je mail ontvangen, dan kun je je inschrijven door onderaan mijn homepage je e-mailadres in te vullen. Ik lees graag jouw reactie op mijn blog(s)!

---

Smartphone Junkie

I walk out the door for a walk and find out halfway down the steep lane that I forgot my phone. Shit!

In Singapore, people walk, wait and travel – young and old – watching a serie or playing games with a phone in hand. Earlier in my blog ‘how do you like Singapore’ I make a disparaging mention of this as typical Singaporean behavior. In the Netherlands, phone use is also a hot topic, but here it is way much worse. Or is it not? And I am an intelligent right-thinking person so I don’t let it get to the point where the phone completely dominates me to mainly live in a digital world without being aware of my surroundings. Or will I?

About 20 years ago, hubby had a smartphone and I had a Nokia. I didn’t want such a hip smartphone, because I only need a phone for making calls. For the calendar I had a Palm, also digital and then state-of-the-art. Not long after that, I converted anyway and hubby soon regretted having gotten me excited about a smartphone. All too often, much to his and our kids’ irritation, I use the phone as a camera for the many fun and memorable moments in our daily lives. I also have endless “conversations” that cannot be followed by the people in the same room and absorb my full attention. “Mom, Moooommmyyy, MAAIKE!” “Huh, did you say something? Oh three times already? Sorry, I didn’t hear you because I’m Whatsapping with ‘very-important’.

I use my phone, just like you probably,  very consciously and purposefully. Mindful of my surroundings and respectful of my company. Therefore, my phone is on silent mode, all notifications and checkmarks are switched off, I have no apps installed that make me do a ‘fun’ task from time to time and my belief and therefore my rule is that a phone is not a ‘guest’ and therefore not welcome in any IRL-company. I enforce this rule gladly and with verve: during work one-on-ones or meetings, at the dinnertable or during drinks with friends. I demonstratively stop talking and stare intrusively at the renegade, demonstratively grab my phone myself and don’t respond when the other person wants to reconnect with me or make some not so subtle sarcastic remark about the seemingly unimportant importance of the ‘this-must-be-read’ or ‘this-must-be-just-taken’ message.

I walk out the door for a walk and find out halfway down the steep lane that I forgot my phone. Shit! An unpleasent feeling creeps up on me. No phone, so not reachable. No phone, so no camera at hand. I check with my husband whether he has his phone with him and after his positive answer, I am covered for these two omissions. Remains: no phone, so my steps will not be counted. And when I consider ‘climbing’ back anyway for this reason, it blows my mind. Really Klerkx! And then I suddenly realize that it takes one to know one.

Reality check! At this point I use the smartphone for everything and least of all for making actual phone calls. All those sounds and checkmarks may be off, but I check my phone embarrassingly often in a day. And with that checking, I quietly go through my whole list over and over again: news, Linked-In, Insta, FaceBook, email, What’s-App and then our financial status including the Pound/Euro and SGD/Euro exchange rate. And when you ask me something or when I tell you something, 9 times out of 10 I grab my phone to use visual or factual support material. On the train, waiting at the doctor’s office or in a line: more and more often I grab my phone to pass the time and less and less often I use my imagination and fantasy. The conviction that a phone is not a guest has remained. The accompanying rule which I apply less and less often. For myself that is.

Reality check! I am only a footstep away from that typical Singaporean behavior I described in one of my previous blogs. Just a little longer and then I too will be walking, standing and sitting like a zombie all day looking at phones.

Fat chane you are reading this thinking, “I’m not that (bad). I can easily do without my phone.” If so, I challenge you to take a very critical look at yourself. How often and how long is your phone out of sight / reach? Do you leave your phone in your pocket or handbag when you’re having drinks/dinner with others or do you put it next to you, screen up. Do you answer your phone when you are in the middle of a real conversation with someone else? How long do you leave a Whats-App message unread? Can you tell colorfully and tastefully about your last vacation or dinner without confronting the listener unasked – and believe me unwanted – with all kinds of pictures? And one last one: you go to the the bathroom, what do you do with your phone? I rest my case.

I walk out the door for a walk and leave my phone at home. I already have plenty of pictures, I don’t need to be reachable right now and I will decide and judge for myself if I am moving enough today. I challenge myself to put my phone out of reach for most of the day. Endlessly screening as a pastime or looking up things that I will just know if I think deeply? Done with it. When I look around, I know for sure: that smartphone may be smart, but we are less and less so because of it.

🍀 Hey you, cool that you read my blogs. Don’t want to miss any of them? If you leave your email address at the bottom of the homepage of my website you’ll receive a new blog in your inbox every Friday. I would also really love to here something from/about you. Especially when we don’t know each other personally. You can reply at the end of my blog 🙏.