SingaporeandMe

De beste blogs schrijven zichzelf, zo moet ook Amai(ke) gedacht hebben toen ze de mijne las.

Nietsvermoedend scroll ik op WordPress naar andere blogs als mijn oog valt op een blog die net vers gepost is met de titel: “Oh Echtwaar?”. Das toevallig, denk ik nietsvermoedend en ik begin te lezen. HUH!!!! De blog begint met vijf quotes van mensen die reageren op het nieuws dat Amaike met haar man (en kinderen) naar Singapore vertrekt. Nou das echt wel heel toevallig zeg. Zo begint mijn blog van januari met de titel “Oh Echt” ook! En als ik verder lees, val ik zowat van mijn stoel!

Het is oorverdovend en schokkend duidelijk, Amaike heeft de blogstructuur van zowel mijn blog “Oh Echt” als “100 jaar emigreren” overgenomen en kenmerkende spitsvondig geformuleerde zinnen – al zeg ik het zelf – LETTERLIJK overgenomen. Inclusief interpunctie. Beter goed gejat dan slecht bedacht, zeg maar.

Ooit had ik een collega met een pa die opgroeide in de schilderswijk van Den Haag – of Rotterdam daar wil ik vanaf zijn – met nog geen nagel om zijn kont te krabben. De inmiddels schathemeltjerijke pa belde op een werkdag zijn zoon op en de strekking van het verhaal was als volgt: “Peet moet je nou toch horen wat een bak. Er is ingebroken in mijn huis! Wie had Godverdomme ooit gedacht dat dat ventje van de Schilderswijk ooit in een kiet zou wonen met spullen om zich heen die de moeite waard zijn om voor in te breken”. Hij was, los van verontwaardigd, zo trots als een pauw. Dat gevoel.

Trots: iemand vindt mijn blogs dus zo goed dat ze het zelf niet beter kan verwoorden dan met die van mij. Verontwaardigd: iemand doet net alsof deze woorden van haar zijn en geeft mij niet eens de likes en de credits!

Je kent vast dat gevoel, dat er iemand in je omgeving iets na-aapt waar je heel trots op bent, en dat niet voor het eerst. Dat je denkt ‘pffffff lekker origineel… NOT’. Het ‘ding’ waar jij zo trots op bent, daalt daarmee plots in waarde voor jou. Dezelfde auto in een kenmerkende kleur, dezelfde hippe bijzondere jas (ik aapte onlangs zelf een vriendin na door een appeltjesgroene te kopen, zo kek), dezelfde bijzondere kast in de woonkamer of designlamp. Dan zeg je tegen jezelf, of hoor je anderen zeggen: ‘nou ja, wel een mooi compliment’. Je kunt het makkelijker accepteren als de ander pro-actief en ruiterlijk toegeeft tegenover jou en iedereen: ‘ja ik weet het, ik aap na. Maar ik vind het zooooo gaaf dat ik het zelf ook wilde’. Het wordt pas venijnig als de ‘dader’ zich in onschuld wentelt: ‘oh had jij ook zo’n auto, kast, jas? Dat wist ik niet’ en ‘ik wilde die al heeeeeel lang’.

Amaike heeft me niet geliket en niet gelinkt, dus ze valt niet in de categorie: proactief ruiterlijk toegeven. Dus klim ik in de spreekwoordelijke pen en stuur Amaike een vriendelijk bericht, waar ze re-actief en ruiterlijk op reageert, en dat is dat.

En een blog dus! Deze kan ik niet laten liggen, deze ‘opportuniteit’ 😉. Cheers!

🇸🇬 Meer blogs over mijn (be)leven in het algemeen en in Singapore in het bijzonder, lees je op mijn blogpagina. Wil je er geen missen? Laat dan je email adres achter onderaan de homepage van mijn website zodat je elke vrijdag een nieuwe blog in je inbox ontvangt. En last but not least: ik vind het ook leuk wat van/over jou te horen. Juist ook als ik jou persoonlijk niet ken. Dat kan door een bericht te plaatsen aan het einde van de blog 🙏.

---

HUH Really, AMAI*!

The best blogs write themselves, so Amaike* must have thought when she read mine.

Unsuspectingly, I scroll on WordPress to other blogs when my eye catches a blog titled, “Oh Really?” that has just been freshly posted. What a coincidence, I unsuspectingly think and I start reading. WHAT!!!! The blog begins with five quotes from people responding to the news that Amaike is leaving for Singapore with her husband (and children). Well that’s really quite a coincidence. That’s also how my January blog titled “Oh Really” starts! And when I continue reading, I was hit by surprise!

I continue reading and soon it’s deafeningly clear to me, Amaike has taken the entire blog structure of my blog “Oh Echt” and “100 Years of Emigrating” and adopted characteristically smart – if I do say so myself – phrases LETTERLY. Including punctuation. Better good copy than bad creating, she must have thougt.

I once had a colleague whose father grew up ‘without a penny to scratch his butt’ in the painter’s district of The Hague (or Rotterdam). At that time crazy rich, dad called his son one day at work and the spirit of the story was as follows: “Peet you have to hear what a joke. My house has been broken into! Who the hell would ever have thought that that little guy from the Schilderswijk would ever live in a house with things around him that are worth breaking into.” He was, apart from indignant, proud as a peacock. That feeling.

Proud: so someone thinks my blogs are so good that she can’t articulate it better herself than with my words. Indignant: someone pretends these words are hers and doesn’t even give me credit!

Everyone knows that feeling, that someone around you is copying something you are very proud of and you think ‘pffffff not nice and original’. The ‘thing’ you are so proud of suddenly drops in value. The same car in a distinctive color, the same trendy special coat (I recently mimicked a friend myself by buying an apple green, so hip), the same special closet in the living room or designer lamp. Then you say to yourself, or let yourself tell, ‘well, it can be taken as a nice compliment’. You can accept it when the other person proactively and frankly admits, “yes I know I am mimicking you, but I think it is sooooo cool”. It only becomes nasty when the ‘offender’ wallows in innocence: ‘oh did you also have a car, closet, coat like that? I didn’t know that’ .

Amaike has neither liked me nor linked me so she doesn’t fall into the category: proactively and totally admitting it. So I climb into the figurative pen and send Amaike a friendly message, to which she responds re-actively and admitting some, and that’s that.

And a blog it is! This one I can’t let go, this opportunity 😉. Cheers!

*Amai is a Flemisch exclamation that means something like: Ow. I changed the name of the person to Amaike, Amai as a reference to the Flemisch blog and by putting ‘ke’ to these words it almost sounds like my name

🇸🇬 Read more blogs about my life in general and in Singapore in particular on my blog page. Don’t want to miss any of them? If you leave your email address at the end of the homepage of my website you will receive a new blog in your inbox every Friday. And last but not least: I would also really love to hear something from/about you. Especially when we don’t know each other personally. You can reply at the end of the blog 🙏.