SingaporeandMe

Hij is weer in het land. Ja, ook in Singapore. Hij is hier met alle egards onthaald. Met een boot, met blauwachtige Pieten en zingende kindjes op de kade. Ik ben zo blij dat deze enige echte Nederlandse traditie, ondanks alle discussie en ophef, blijft bestaan en zelfs is mee geëmigreerd naar het tropische Expat Leven in Singapore!

Sinterklaas! Met weinig tradities (lees geen) heb ik een warme band maar Sint is mijn vrind. Als kleine Maaike genoot ik al met volle teugen van dit familiefeest. Gezellige avonden met veel liefde, lekkers, bergen cadeau’s en later met lootjes trekken, surprises en spitsvondige ietwat sarcastische gedichten.

Veel herinneringen aan de tijd van voor mijn ongeloof heb ik niet. Het van-mijn-geloof-vallen heeft blijkbaar niet erg veel indruk gemaakt. Des te meer herinneringen heb ik aan de jaren daarna. Hoe bijzonder is het dat niet een of andere anonieme man met een baard maar je eigen ouders zoveel moeite doen om je een geweldige avond te bezorgen? We hebben gevarieerd in locatie, dag en gezelschap maar Sinterklaas werd en wordt uitvoerig gevierd.

ONgeloven

Dochterlief heeft me – toen ik haar eerlijk opbiechtte dat het een mooie kindertraditie was – dringend verzocht “om dit soort volwassen ‘geheimpjes’ voortaan voor mezelf te houden”.

Overpeinzingen

Er is een overgangsfase van (heilig) Sint geloof naar ongeloof. Een fase waarin je als kind dingen gaan opvallen. Dat Sinterklaas op twee plekken tegelijk is bijvoorbeeld. En dat hij dezelfde schoenen aanheeft als buurman Toon, die net nog een borreltje bij ons aan de keukentafel zat te drinken. Dat zijn baard scheef hangt en Piet’s polsen wit zijn. Dat je je realiseert dat die Pieten allemaal wel verdomd goed Nederlands spreken. En dat je nog nooit van iemand hebt gehoord dat hij in Spanje – waar ze met de stoomboot vandaan komen – op vakantie een Piet heeft gespot.

Als de Sint niet bestaat, zo vraag je je in die fase af, hoe komen al die cadeaus dan in huis? Dat papa en mama dat kunnen betalen en organiseren is nog minder geloofwaardig dan dat die man met die scheve mijter en baard het doet geholpen door Pieten die door de schoorsteen afdalen om pakjes neer te leggen.

Maar als het moment daar is, het echt onvermijdelijk is om de waarheid onder ogen te zien, en je er ECHT aan moet ONgeloven. Dan reageert ieder kind anders. Een nichtje van mij heeft tot haar 12^e volgehouden dat ze nog heilig gelooft. Ze kroop zelfs met haar pré-puberende lijf bij de Sint op schoot om een liedje voor hem te zingen. Alles om maar te voorkomen dat het heerlijke avondje met dito cadeaus van haar werden afgenomen. Eén van onze jongens riep vol gêne op het uur U: “wat ben ik al die tijd dom geweest” en de ander was geëmotioneerd over het feit dat wij al die tijd zelf die cadeaus hebben gekocht voor hem en zijn broertje en zusje. Dochterlief heeft me – toen ik haar eerlijk opbiechtte dat het een mooie kindertraditie was – dringend verzocht “om dit soort volwassen ‘geheimpjes’ voortaan voor mezelf te houden”.

Opvallend genoeg zijn hierdoor echte trauma’s op tere kinderzieltjes, niet ontstaan. Tenminste, voor zover mij bekend bestaan er geen Sint-PTSS of andere Sint-syndromen. De intentie van het grote geheim – oftewel het grote liegen en bedriegen – maakt wellicht een hoop goed. En ook dat je daarna automatisch actief lid wordt van het (volwassen) genootschap ter intstandhouding van het Sintsprookje helpt. Immers, geen fanatieker lid dan een vers toegetreden lid.

Slap aftreksel

Kerst kan me gestolen worden, en de Kerstman is een (slap) aftreksel van Sinterklaas. Daar doen we natuurlijk niet aan.

De Sint traditie hebben wij altijd in stand gehouden! In mijn 50 jaar is er nooit één overgeslagen. Ik durf wel te stellen dat wij, net als onze ouders, goed zijn in deze traditie. Er worden liefst nog voordat de pepernoten in de schappen liggen lootjes getrokken. En vanaf dat moment hangt er een gezellige pre-Sint sfeer in huis. Er liggen pakjes in de kelder en in kasten en regelmatig zijn er zones in huis verboden terrein. Er wordt gehint, gefluisterd en gegrapt. En op de dag zelf is het warm en gezellig in huis al ontstaat er bij een enkeling lichte last-minute-stress. De haard gaat aan, de pakjes worden er omheen verzameld en loerende blikken en schaterlachen verwarmen mijn hart.

Kerst kan me gestolen worden, en de Kerstman is een (slap) aftreksel van Sinterklaas. Daar doen we natuurlijk niet aan. Maar met Sinterklaas ben ik niet te houden en dus in Nederland. Het voortraject is wat anders op afstand maar – lang leve WhatsApp – niet minder gezellig. Met koffers vol voorpret vertrekken we volgende week naar de warmte van haard, pepernoten en kroost met (nieuwe) aanhang. Nu al zin in!

En over geloven gesproken: ondertussen is deze week de Tweede Kamer verkiezing in Nederland. Wat je ook gestemd hebt en wat er ook gebeurt met de uitslag: vergeet niet dat je ook ooit in Sinterklaas (of de Kerstman) hebt geloofd. Just saying!

Mijn eerdere blogs zijn terug te lezen op mijn website SingaporeandMe. En ook voor de prachtigste Singapore parken en leukste eetplekjes kun je hier terecht! Voor meer Singapore foto’s en tips kun je me volgen op Instagram. Vind je mijn blogs het lezen waard? Deel en like ze vooral 😍 EN een reactie op mijn blog maakt mijn dag ❤️. Juist ook als ik je niet persoonlijk ken.

---

🇬🇧 Sinterklaas

He is back in the country. Yes, even in Singapore. He has been welcomed here with all the honors. With a boat, with bluish Pieten and singing children on the quay. I am so happy that this one and only Dutch tradition, despite all the discussion and uproar, continues to exist and has even emigrated to tropical Singapore!

Sinterklaas! With few traditions (read: none), I have a warm connection but Sint is my friend. As little Maaike, I already enjoyed this family celebration to the fullest. Cozy evenings with lots of love, treats, mountains of gifts, and later with witty, somewhat sarcastic poems. I don’t have many memories of the time before my disbelief. Apparently, falling out of my faith didn’t make much of an impression. I have more memories of the years that followed. How special is it that not some anonymous man with a beard, but your own parents make so much effort to give you a wonderful evening? We have varied in location, day, and company, but Sinterklaas has been and is extensively celebrated.

Stop believing

Our daughter urgently asked me, when I honestly confessed to her that it was a beautiful childhood tradition, “to keep these kinds of adult ‘secrets’ to myself from now on.”

There is a transitional phase from (holy) belief in Sinterklaas to disbelief. A phase in which as a child, you start to notice things. Like how Sinterklaas can be in two places at once, for example. And how he is wearing the same shoes as our neighbor Toon, who was just having a drink at our kitchen table. How his beard is crooked and Piet’s wrists are white. How you realize that those Pieten all speak Dutch very well. And how you have never heard of anyone spotting a Piet in Spain – where they come from on the steamboat – while on vacation.

But if Sinterklaas doesn’t exist, you wonder in that phase, how do all those gifts end up in the house? The idea that mom and dad can afford and organize it is even less believable than that man with the crooked mitre and beard, helped by Pieten who descend through the chimney to leave presents.

But when the moment comes, when it is truly inevitable to face the truth, and you really have to stop believing. Every child reacts differently. One of my nieces held on to her belief until she was 12. She even climbed onto Sinterklaas’ lap with her pre-pubescent body to sing a song for him. Anything to prevent the delightful evening with matching gifts from being taken away from her. One of our boys exclaimed with embarrassment at the crucial moment: “how foolish I have been all this time,” and the other was emotional about the fact that we had been buying those gifts for him and his siblings all along. Our daughter urgently asked me, when I honestly confessed to her that it was a beautiful childhood tradition, “to keep these kinds of adult ‘secrets’ to myself from now on.”

Interestingly enough, real traumas have not occurred in those young souls. No Sinterklaas PTSD or other Sint-syndromes exists as far as I know. The intention of the big secret – or rather, the big lying and deceiving – perhaps makes up for a lot. And also, actively being a member of the (adult) society for the preservation of the Sinterklaas fairy tale helps. After all, there is no more enthusiastic member than a newly admitted one.

Weak imitation

Christmas is not my cup of tea, and Santa Claus Santa Claus is a (weak) imitation of Sinterklaas.

We have always maintained the Sinterklaas tradition! In my 50 years, not a single one has been skipped. I dare say that, like my parents, we are good at this tradition. We draw lots, preferably even before the gingerbread cookies are on the shelves. And from that moment on, there is a cozy pre-Sinterklaas atmosphere in the house. There are presents in the basement and in closets, and certain areas of the house are regularly off-limits. There are hints, whispers, and jokes. And on the day itself, it is warm and cozy in the house, with a slight last-minute stress for some. The fireplace is lit, the presents are gathered around it, and eager glances and laughter warm my heart.

Christmas is not my cup of tea, and Santa Claus Santa Claus is a (weak) imitation of Sinterklaas. We don’t do that, of course. But with Sinterklaas, I can’t contain my excitement and I’m in the Netherlands. The lead-up is different from a distance, but – long live WhatsApp – no less enjoyable. With suitcases full of anticipation, we will leave for the warmth of the fireplace, gingerbread cookies, and our children (and their new partners) next week. Looking forward to it already!

Speaking of belief: meanwhile, this week is the parliamentary election in the Netherlands. Whatever you voted for and whatever happens with the results, don’t forget that you once believed in Sinterklaas (or Santa Claus). Just saying!

You can find my previous blogs on my website SingaporeandMe, where you can also discover the most beautiful parks and coolest places to eat! For more photos and tips about Singapore, follow me on Instagram. Do you enjoy reading my blogs and posts? Sharing and liking them would be greatly appreciated 😍 and a comment is always welcome ❤️.