SingaporeandMe

‘ZE’ bestaan niet. ‘Ze’ kunnen we dus makkelijk missen. Dan voelen we geen ongemak, geen schuld en geen verantwoordelijkheid. #Awareness

Mijn dochter stuurt een foto van haar lief in tenue, temidden van zijn maten met als Center Piece de Koning zelf. En nee, “de Koning” is niet de bijnaam van haar lief 😉. Ik doel hier op De Koning Der Nederlanden himself. Ooit bekend als Prins Pils, wel een bijnaam, maar inmiddels toch een echte meneer en een respectabele Koning die tussen het volk staat. Nu dus tussen de militairen, in legeruniform. Punten voor Alex.

De Koning bezoekt de eenheid die op dit moment in Engeland Oekraïense militairen aan het trainen is. In vijf weken worden ze klaargestoomd voor het front. Het lief van mijn dochter is één van die trainers die zich inzet om deze mannen zoveel als mogelijk te leren in 5 weken tijd. Wat ik er van meekrijg, is het intensief.

Niet te emotioneel bij betrokken raken!

En wat als je wel emotioneel betrokken raakt en ‘ze’ ’s nachts met naam en gezicht je nachtrust komen verstoren? Ben je dan gezakt voor het soldatenhart examen?

Er is een filmpje van het bezoek waarin verteld wordt over deze missie. Koning Willem-Alexander betuigt zijn eer en dankbaarheid. En in dat filmpje zegt hij ook iets onwezenlijks, iets wat me raakt. De aanzet van de zin valt een beetje mompelend weg maar het komt neer op het volgende:

“De interventies waar Nederland bij betrokken is geweest hebben ook geleerd dat je niet te emotioneel betrokken moet raken en niet teveel contact moet houden met degene die je opgeleid hebt. Het doet ontzettend veel als je natuurlijk weet dat deze mensen, heel veel daarvan, het niet gaan overleven.”

Overpeinzingen

Niet te emotioneel bij betrokken raken! Hoe doe je dat, vraag ik me af. En wat als je wel emotioneel betrokken raakt en ‘ze’ ’s nachts met naam en gezicht je nachtrust komen verstoren? Ben je dan gezakt voor het soldatenhart examen? En tegen welke prijs.

Ik begrijp de goede intentie van de uitspraak, en ook de noodzaak van distantie om te kunnen blijven functioneren in sommige beroepen. Maar toch schuurt het. Zolang we het over ‘ze’ hebben, blijven we dan wel weg van ons eigen ongemak, en kunnen we blijven functioneren, maar verandert er op grote schaal niks nakkes nada. En daarbij, beste Willem, heeft de ervaring ook geleerd dat het nog niet zo makkelijk is om niet betrokken te raken. Dat juist na het noodzakelijk functioneren en weg uit die context, de (ongewenste) betrokkenheid aan je deur komt kloppen.  

“Ze” komt met haar kinderen om kennis te maken.

“Wat kan ik eigenlijk vragen”, gaat er steeds door mijn hoofd, “wat is echt relevant nu en wat is mijn ongepaste nieuwsgierigheid”.

‘Ze’ komen alleen maar naar Nederland om hun geluk te zoeken. Inmiddels kunnen ‘ze’ in West-Oekraïne prima leven. Daar zitten ‘ze’ gewoon op het terras met een pilsje en is er weinig tot geen dreiging. Dus ‘ze’ moeten gewoon in hun eigen land blijven.’ We praten onszelf goed, maar zijn ‘ZE’ niet meer waard dan dit soort kortzichtige afstandelijke uitspraken?

Het is begin 2022 als de oorlog in Oekraïne uitbreekt. Nederland leeft mee. Massaal melden gezinnen zich aan als gastgezin voor Oekraïnse vluchtelingen: vrouwen & kinderen. De mannen blijven achter, die moeten paraat blijven om te vechten. Wij melden ons ook aan als gastgezin, de bureaucratische molen komt langzaam op gang. En dan worden we via via benaderd. Of we bereid zijn om buiten de bureaucratie om een moeder met twee kinderen op te vangen.

“Ze” komt met haar kinderen om kennis te maken. Een bleek snoetje, stil. Ze spreekt geen Engels en kijkt me nauwelijks aan. Een Oekraïnse kennis tolkt. “Wat kan ik eigenlijk vragen”, gaat er steeds door mijn hoofd, “wat is echt relevant voor nu en wat is ongepaste nieuwsgierigheid”. Het kleine ventje van net drie stuitert door het huis. “Oef” denk ik. De dochter, dan 10 jaar, kijkt met een nieuwsgierige blik de wereld in. “Ze” heet Lena en lieve Lena, pinkt wat tranen weg als we “JA” zeggen, “kom maar bij ons”. Want hoe spannend en ongemakkelijk ik het ook vind, als zij huis, haard, man, familie en alle zekerheden heeft achtergelaten die ze had, wie ben ik dan om dit te spannend en te ongemakkelijk te vinden?

Onze eigen taal

Lena en ik hebben onze eigen taal, die deels via een vertaal app werkt maar vooral van hart-tot-hart spreekt.

Met vijf plastic tassen basale spullen, trekken Lena en haar kinderen bij ons in. Een oproep binnen onze vrienden- en kenniskring heeft een hartverwarmende hoeveelheid aan spullen opgeleverd: fietsen, kleren, speelgoed, huisraad etc. Met bewondering kijk ik naar Lena en haar oerkracht om haar kinderen en zichzelf in veiligheid te brengen. Ik kijk naar haar vermogen om te lachen en te genieten van die veiligheid en haar kracht om alleen buiten het zicht van de kinderen te huilen. Te huilen om haar familie en haar man die ze heeft achtergelaten, niet wetend of ze hen ooit nog terug gaat zien. Er is sporadisch contact met daar en de vooruitzichten zijn somber. Langzaam ontvouwt hun verhaal zich. Het is rauw en intens verdrietig.

De kleine man stuitert graag door het huis, noemt me Babba (oma) en is gek op hond Appie die hem regelmatig omver loopt. Hij stoeit met onze zoon en springt het liefst de hele dag van de trap, er op vertrouwend dat iemand hem op zal vangen.

De tienerdochter geniet van de gestolen momentjes met onze dochter, gaat met mij mee wandelen en oefent Nederlands.

En Lena en ik hebben onze eigen taal, die deels via een vertaal app werkt maar vooral van hart-tot-hart spreekt.

Het is gezellig druk in ons huis en ik leef mee met Lena en haar familie. Ik troost en help waar ik kan en geniet samen met haar van haar vrijheid die ze in zoveel dankbaarheid aanvaard. We lachen veel, hebben intense gesprekken en ik prijs me gelukkig dat ik niet in haar schoenen sta.

Varken

Weg uit de door de Russen bezette omgeving van Charkov dat door onze communicatie app als ‘Varken’ werd vertaald. Weg uit het leven dat ze kenden.

Er is ook ongemak. Innerlijk ongemak. Zo wringt het dat ik mijn man doordeweeks soms mis, terwijl hij veilig is EN ieder weekend gewoon thuis komt. Dat ik me soms overbelast voel door alles in het leven en het liefst zou willen wegvluchten, terwijl zij zo graag wil werken en leven zoals het was. En dat ik niet haar hele familie ‘kan’ onderbrengen in ons huis en wel met onze dochter voor een heerlijke week naar Griekenland vlieg om te genieten van zon, zee en cocktails in een luxe boetiekhotel. En Lena, lieve Lena, genoot alleen maar met ons mee, dankbaar voor wat ik haar wel ‘kon’ bieden en nooit vragend om meer dan dat.

Na drie maanden onzekerheid en flinters van communicatie, is de opwinding groot als haar hele familie besluit te vluchten uit Oekraïne. Een paar zenuwslopende dagen volgen, de vlucht door Rusland heen is risicovol maar blijven brengt een nieuwe zekerheid mee waar ze zich niet bij neer kunnen en willen leggen. Haar ouders, haar broer met zijn vrouw en hun zoontje arriveren als eerste, haar man volgt kort daarna. Weg uit de door de Russen bezette omgeving van Charkov dat door onze communicatie app als ‘Varken’ werd vertaald. Weg uit het leven dat ze kenden.

Dankbaar

Ik ben dankbaar voor Lena in mijn leven, die me geleerd heeft dat je ondanks of juist dankzij het ongemak mag en kunt blijven lachen en kunt genieten van onbenulligheden en luxe.

Het lukte om de hele familie bij elkaar onder te brengen in ‘de permanente opvang’ zoals dat heet. Het is zaterdagmorgen als Lena en haar kinderen vertrekken. Ik sta besmet met Corona in de deuropening en voel de tranen en het snot mijn mondkapje in druipen. Onze Volvo Station puilt uit met alle vergaarde schatten van de afgelopen maanden. De kinderen stuiteren van opwinding, en Lena huilt dikke tranen met me mee. Er gaat van alles door mij heen. Er gaat vast nog veel meer door haar heen.

Terug naar Willem Alexander en zijn woorden: “dat je niet te emotioneel betrokken moet raken en niet teveel contact moet houden”.

Maatschappelijke betrokkenheid

‘Ze’ bestaan, ‘ze’ hebben een naam, een gezin, dromen, verlangens en zijn uiteindelijk niet anders dan jij & ik. Je eigen ongemak uit de weg gaan en distantiëren, als dat al lukt, leidt ook tot verharding en superioriteit. Inmiddels is het meelevende sentiment in Nederland van begin 2022 ten aanzien van de vluchtelingen, willekeurig welke, behoorlijk veranderd. Verhard.

Ik ben dankbaar voor Lena in mijn leven, die me geleerd heeft dat je ondanks of juist dankzij het ongemak mag en kunt blijven lachen en kunt genieten van onbenulligheden en luxe. Dat hoe afschuwelijk de situatie ook is, blijven lachen en genieten onderdeel is van overleven en geenszins het bewijs ‘dat het allemaal wel meevalt’.

Ik voel me regelmatig ongemakkelijk en ook schuldig omdat met de grote afstand (Singapore-Nederland), er ‘niet teveel contact is’ en ook omdat ik meer zou moeten en kunnen doen. Maar ik voel me liever ongemakkelijk en schuldig dan afgesloten en niet betrokken.

Wakker worden

dat iedereen op de hele wereld morgen wakker wordt en zich realiseert: ‘ze’ bestaan niet, ‘ze’ zijn wijzelf.

Ik wens de mannen die (ongetwijfeld gedwongen) opgeleid worden door het lief van mijn dochter, toe dat ze betrokkenheid voelen. Dat ze zich als mens, als man, als vader, als zoon gezien en gehoord voelen. Dat ze voelen dat hun leven er toe doet en we meeleven. En ik wens bovenal dat haar lief en zijn maten ongemak ervaren, en leren daarmee om te gaan zonder dat het hen verlamd of zich af te sluiten. Dat het hen versterkt in hun menselijkheid en dat zij weten en voelen dat ze net zo ‘zij’ zijn als ieder ander.

Ik hoop voor Lena en haar familie, voor alle soldaten van het lief van mijn dochter en voor alle achtergebleven en gevluchte Lena’s dat iedereen op de hele wereld morgen wakker wordt en zich realiseert: ‘ze’ bestaan niet, we zijn het-zelf-(de).

En tegen Willem-Alexander zou ik willen zeggen: blijf tussen de mannen staan, maar zeg de volgende keer: “De interventies waar Nederland bij betrokken is geweest hebben ons geleerd dat het onmogelijk is om niet emotioneel geraakt te worden. De wetenschap dat velen van hen het niet zullen overleven is moeilijk te verteren. Jullie verrichten fantastisch maar zwaar werk, en wij staan achter jullie!”

Mijn eerdere blogs zijn terug te lezen op mijn website SingaporeandMe. Voor meer Singapore foto’s en tips kun je me volgen op Instagram. Vind je mijn blogs het lezen waard? Deel en like ze vooral 😍 EN een reactie op mijn blog maakt mijn dag ❤️. Juist ook als ik je niet persoonlijk ken.

---

🇬🇧 “They” don’t exist

They don’t exist. So, we can easily do without “them”. Then we feel no discomfort, no guilt, and no responsibility.

My daughter sends a photo of her sweetheart in uniform, amidst his comrades, with the King himself as the centerpiece. And no, the King is not her sweetheart’s nickname. I am referring to the King of the Netherlands. Once known as Prince Pils, indeed a nickname, but now a real gentleman and a respectable King who stands among the people. Now among the military, in military attire. Kudos to Alex.

The King is visiting the unit currently training Ukrainian soldiers in England. In five weeks, they will be prepared for the front lines. My daughter’s sweetheart is one of those trainers dedicating himself to teaching these men as much as possible in five weeks’ time. From what I gather, it’s intense.

Not becoming too emotionally involved!

And what if you do become emotionally involved and “they” disrupt your sleep at night with name and face? Have you then failed the soldier’s heart exam?

There is a video of the visit discussing this mission. King Willem-Alexander expresses his honor and gratitude. And in that video, he says something interesting, something essential, something that resonates with me. The beginning of the sentence trails off a bit, but it comes down to the following:
“The interventions in which the Netherlands has been involved have also taught us that you shouldn’t become too emotionally involved and should not maintain too much contact with those you have trained. It affects you greatly when you naturally know that many of these people, a lot of them, won’t survive.”

Inner Journey

Not becoming too emotionally involved! How do you do that, I wonder. And what if you do become emotionally involved and “they” disrupt your sleep at night with name and face? Have you then failed the soldier’s heart exam? And at what cost.

I understand the good intention behind the statement, as well as the necessity of distance to be able to function in certain professions. However, it still grates. As long as we refer to ‘them’, are we really avoiding our own discomfort and able to continue functioning, while little changes on a larger scale? And besides, dear Willem, experience has also taught us that it’s not so easy to remain uninvolved. That precisely after necessary functioning and being removed from the context, (unintended) involvement comes knocking at your door.

“She” arrives with her children to meet us.

“What can I actually ask,” keeps going through my head, “what is really relevant now and what is my inappropriate curiosity?”

‘They’ only come to the Netherlands to seek their fortune; meanwhile, ‘they’ can live perfectly well in Western Ukraine. There, ‘they’ sit on terraces with a beer, with little to no threat. So, ‘they’ should just stay in their own country. We reassure ourselves, but aren’t ‘they’ worth more than this?

It’s early 2022 when the war breaks out in Ukraine. The Netherlands empathizes. Families sign up en masse to host Ukrainian refugees: women and children. The men stay behind, ready to fight. We sign up, the bureaucratic process moves slowly. Then, we’re approached through intermediaries. Are we willing to accommodate a mother with two children?

“She” arrives with her children to meet us. A pale face, quiet. She doesn’t speak English and hardly looks at me. An Ukrainian acquaintance interprets. “What can I actually ask,” keeps going through my head, “what is really relevant now and what is my inappropriate curiosity?” The little boy, just three years old, bounces around the house. “Phew,” I think. The daughter, then 10 years old, looks at the world with a curious gaze. “She” is called Lena, and dear Lena wipes away some tears as we say “YES”, “come with us.” Because no matter how exciting and uncomfortable I find it, if she has left behind her home, her husband, her family, and all the certainties she had, who am I to find this too daunting?

Our own language

Lena and I have our own language, partly facilitated by a translation app but mostly speaking heart-to-heart.

With five plastic bags of basic necessities, Lena and her children move in with us. A call within our circle of friends and acquaintances resulted in a heartwarming amount of donations: bikes, clothes, toys, household items, and more. I admire Lena’s sheer strength in bringing her children and herself to safety. I watch her ability to laugh and enjoy that safety, and her strength to cry out of sight of the children. To cry for her family and her husband whom she left behind, unsure if she will ever see them again. There is sporadic contact, and the expectations are grim. Slowly, their story unfolds. It’s raw and intensely sad.

The little boy loves bouncing around the house, calling me Babba (grandma), and adores our dog who frequently knocks him over. He wrestles with our son and loves to jump off the stairs all day, trusting that someone will catch him. The teenage daughter enjoys stolen moments with our daughter, joins me on walks, and is starting to speak a bit of Dutch. Lena and I have our own language, partly facilitated by a translation app but mostly speaking heart-to-heart. Our house is bustling with activity, and I empathize with Lena and her family. I comfort and help where I can and enjoy her freedom, which she accepts with gratitude. We laugh a lot, have intense conversations, and I feel fortunate not to be in her shoes.

A few nerve-wracking days follow

The flight through Russia is risky, but staying brings a new certainty that they cannot and will not accept.

There is also discomfort. Inner discomfort, mostly. It bothers me that I sometimes miss my husband during the week, even though he is safe and comes home every weekend. That I sometimes feel overwhelmed by everything in life and would prefer to escape, while she so desperately wants to work and live as before. And that I couldn’t accommodate her entire family in our house but flew to Greece for a wonderful week with our daughter to enjoy the sun, sea, and cocktails in a luxury boutique hotel. And Lena, dear Lena, simply enjoyed along with us, grateful for what I could offer her and never asking for more.

After three months of uncertainty and fragments of communication, the excitement is great when her entire family decides to flee from Ukraine. A few nerve-wracking days follow; the flight through Russia is risky, but staying brings a new certainty that they cannot and will not accept. Her parents, her brother with his wife and their son arrive first, her husband follows shortly after. Away from the Russian-occupied surroundings of Kharkiv, which our communication app translated as the Dutch word for ‘Pig’. Far away from the life they knew.

Grateful

I am grateful for Lena in my life, who has taught me that despite or perhaps because of the discomfort, you can and should continue to laugh and enjoy trivialities and luxury.

We managed to bring them all together in ‘the permanent shelter’, as it is called. It’s Saturday morning when Lena and her children leave. I stand in the doorway, infected with Corona, feeling the tears and snot dripping into my mask. Our Volvo Station is overflowing with all the accumulated treasures of the past months. The children bounce with excitement, and Lena cries thick tears along with me. There’s a lot going through my mind, there’s probably even more going through hers.

Back to Willem Alexander and his words: “that you should not become too emotionally involved and should not maintain too much contact”.

Social Engagement

‘They’ exist, ‘they’ have a name, a family, dreams, desires, and ultimately are no different than you and I. Avoiding your own discomfort and distancing yourself, if that even works, also leads to hardening and superiority. Meanwhile, the empathetic sentiment in the Netherlands towards refugees, any refugees, has changed considerably since early 2022. Hardened.

I am grateful for Lena in my life, who has taught me that despite or perhaps because of the discomfort, you can and should continue to laugh and enjoy trivialities and luxury. That no matter how awful the situation, laughing and enjoying are part of survival and by no means evidence that ‘it’s not that bad’. I often feel uncomfortable and guilty because of the great distance (Singapore-Netherlands), and also because I should and could do more. But I’d rather feel uncomfortable and guilty than closed off and not involved.

I wish the men who (undoubtedly forced) are being trained by my daughter’s partner to feel involvement. To feel seen and heard as a human, as a man, as a father, as a son. To feel that their lives matter and that we empathize. And above all, I wish that her partner and his colleagues experience discomfort, and learn to deal with it without being paralyzed or closing themselves off. That it strengthens them in their humanity and that they know and feel that they are just as ‘them’ as anyone else.

I hope for Lena and her family, for all the soldiers of my daughter’s partner, and for all the remaining and fleeing Lenas, that everyone in the world wakes up tomorrow and realizes: ‘they’ do not exist, ‘they’ are ourselves.

And to Willem-Alexander, I would like to say: continue to stand among the men, but next time say: “The interventions in which the Netherlands has been involved have taught us that it is impossible not to be emotionally affected. The knowledge that many of them will not survive is difficult to digest. You are doing fantastic but heavy work, and we stand behind you!”

Curious to read my previous blogs? Check my website SingaporeandMe. For more Singapore photos and tips, you can follow me on Instagram. Do you find my blogs worth reading? Feel free to share and like them 😍 AND a comment on my blog would make my day ❤️. Especially if I don’t know you personally.