SingaporeandMe

“Weet je het zeker” vraagt mijn WordPress applicatie waarmee ik mijn websites bouw en onderhoud, en ik klik op “JA”. Een nanoseconde later, breekt het zweet me uit. “KAK” roep ik keihard. En dat is een klein leugentje want in werkelijkheid roep ik een ander drieletterig woord beginnend met een K.

Als 18-jarige student liep ik stage bij tante post. Op het Stafbureau afdeling Personeelszaken, zoals dat toen nog heette. Ik zat tussen doorgewinterde PTT-ers die er al eeuwen werkten en hun eigen kantoortradities hadden waar “Debiteuren Crediteuren” een puntje aan kon zuigen. Zo liep Zwaantje iedere ochtend met de koffiekar rond om iedereen te voorzien van een kopje troost. Zwaan had een stopwoordje waarvan ik tot op de dag van vandaag de betekenis niet ken: “Kelle”. Ze zei het na elke zin. Ze kende ieders koffie-wensen en bij mij was het: twee klontjes suiker en een flinke scheut room ‘Kelle’. Om 11 uur was er soep. Die maakte Zwaan – lees warmde ze op – en als je haar lief was, maakte ze jouw lievelings. Nu was ik in het begin verre van Zwaans lieveling, dus mij werd de eerste weken niets gevraagd. De eerste week haalde ik mijn neus op voor soep om 11 uur, maar al vrij snel verheugde ik me er vanaf een uurtje of 10 op. Met een hand vol krokante bolletjes werd het een heerlijke en vette snack, dat laatste boeide me nog niet in die tijd. Er werd flink gepaft op kantoor, dat mocht toen nog, en ik zat er als studentje waarschijnlijk aardig bijdehand bij.

Weet je het zeker?

En de computer begon te ratelen en ik te gillen: “NEENEENEENEE”.

Anyhoedanook, ik zat een beetje afgezonderd in een grote kamer. De die-hards zaten met elkaar in een kwadrant. Achter mij was een kleinere kantoorruimte, gescheiden van de grote ruimte door een tussendeur die meestal open stond, waar de slimmeriken van de stafafdeling werkten, waaronder Magda. Magda zag eruit als vrouwtje Theelepel (een kinderserie van jaren ‘tigterug): klein, kokerrok, blouse, pumps en de grijzende haren in een keurige knot. Ze straalde iets adellijks uit, haar zegelring versterkte die indruk.

In een van mijn eerste weken, startte ik mijn computer op. Het was het stenen-DOS-tijdperk. De tijd van groene schermen, floppies (nee dat zijn geen gadgets die je kreeg bij de Appie Heijn) en commando’s (nee, niet pimpelen).

In plaats van de toetscombinaties ctrl – enter – nogwat, combineerde ik ctrl – enter – del. De computerdinges vroeg me iets van “commando xxx” en “YES/NO”.  Ik tikte met mijn indrukwekkende snelheid aanslagen per minuut (met ster geslaagd voor de typecursus) in een nanoseconde “YES”-enter. En de computer begon te ratelen en ik te gillen: “NEENEENEENEE”. Het ‘commando xxx’, zo flashte het ineens op mijn netvlies, was: “Formatteren”! En voor de nog digibetere digibeten onder ons, formatteren betekende dat de hele harde schijf werd gewist. Van programma’s tot inhoud, opslag in ‘the cloud’ bestond nog niet.

Magda kwam op mijn gekreun en gevloek af en trof me hoogrood zwetend en in totale paniek aan. Mijn bijdehante studentikoze air was gebroken, en daarmee het ijs. Magda redde de computer, en mij. Mijn totale overgave en zelfspot over mijn eigen stupiditeit hielpen vast ook een handje. De volgende dag mocht ik de soep kiezen van Zwaantje, en ik heb er een topjaar gehad waar ik nog vele blunders heb mogen maken.

Terwijl de confetti op mijn laptop symboliseert dat ik dat succesvol heb gedaan, breekt het zweet me uit.

Fastforward naar vandaag. Wendy (interieur design studio Wen) en ik hebben een co-work ochtend. Dat hebben we vorige week voor het eerst gedaan en dat bevalt goed. Opstarten met koffie, uitwisselen wat we die ochtend willen bereiken en dan knallen. Zo zij aan zij werken is motiverend, helpt gefocust te blijven en is bovenal een stuk gezelliger dan altijd alleen maar in je eigen bubbel te leven en werken.

Wendy heeft deze week een start gemaakt met haar website en laat me zien dat deze inmiddels af en live is. Ik ben diep onder de indruk. Ze heeft knetterhard gewerkt en de website ziet er fantastisch uit. We wisselen onze doelen uit voor vandaag en gaan aan de slag. In tegenstelling tot mijn SingaporeandMe website en die van Wendy, heeft de SingaporeandYou-website twee zijbalken zichtbaar op het scherm. Onbewust knaagt dat aan me. Als ik mijn eerste doel heb bereikt – het finaliseren van de bedrijfspresentatie – check ik nog even de SingaporeandYou-website.

Nu stond de website herzien überhaupt niet op mijn to-do-list, maar voor ik het weet zit ik met mijn snufferd in de WordPress-editoromgeving te scrollen tussen de thema’s waaruit ik kan kiezen. Ik heb eerder eens een onsuccesvolle poging gedaan om een thema te wijzigen in mijn andere website, waarna de totale opmaak en tekst van mijn website verdwenen waren, dus ik dacht dat het dit keer wel goed zou komen 🤦‍♀️.

Ik klik op een nieuw thema, vervolgens op ‘toepassen’ en ‘JA’ op “weet je het zeker” en… terwijl de confetti op mijn laptop symboliseert dat ik dat succesvol heb gedaan, breekt het zweet me uit. En, zo blijkt, ook dit keer is het wijzigen van een thema geen succes. De homepage is omgezet naar het nieuwe thema en naar de standaard conceptopmaak inclusief stockfoto’s en blabla-standaardtekst en weg is mijn content.

“KAK” – in werkelijkheid roep ik dus een ander drieletterig woord beginnend met een ‘K’ – en meer van zulks. Het blijft bijzonder dat je lichaam direct signaleert dat je op het punt staat iets te doen waar je spijt van krijgt, maar je het TOCH doet. Ik doe verwoede pogingen om deze actie ongedaan te maken. Dat is me de vorige keer ook gelukt, maar ik heb geen idee hoe. “Kan ik wat voor je doen?” vraagt Wendy me in alle rust. Ik zucht mijn stress weg en denk aan een advies dat ik onlangs hoorde: “if the shit hits the fan, make some tea”. Oftewel: rustig blijven, even op iets anders focussen. Stress maakt immers dom. Ik antwoord: “Nee, komt wel goed. Ik weet alleen even niet hoe.”

De balken blijven voorlopig zichtbaar

Ik blijf een dik half uur ongecontroleerd heen en weer klikken tussen de WordPress-editor en de JetPack-app. Wendy kijkt nog even met me mee, heel lief. Maar ze weet het, beter voor mijn toch wat geknakte website-competentie-ego, gelukkig ook niet. Lang verhaal kort: na een uurtje is alles weer hersteld. In de middag doe ik dit hele proces nog een keer dunnetjes over 🤷‍♀️, dit keer met iets meer vertrouwen en minder ‘Kak’, maar het resultaat blijft hetzelfde.

Zwaan leeft waarschijnlijk allang niet meer, en of al mijn andere collega’s uit die tijd nog steeds trouw zijn aan tante post, waag ik te betwijfelen. Maar de les die ik daar geleerd heb is GOUD: “fouten maken de mens”. En de balken? Die blijven voorlopig zichtbaar.

Mijn eerdere blogs zijn terug te lezen op mijn website SingaporeandMe. Voor meer Singapore foto’s en tips kun je me volgen op Instagram. Vind je mijn blogs het lezen waard? Deel en like ze vooral 😍 EN een reactie op mijn blog maakt mijn dag ❤️. Juist ook als ik je niet persoonlijk ken.

Voor 🇳🇱 en 🇬🇧-talige partners van expats in Singapore, hebben we een Expat Onboarding Programma ontwikkeld. Check de website van SingaporeandYou voor meer informatie hierover. Je kunt ook de Instagram pagina volgen om op de hoogte te blijven van de nieuwste plannen.

---

🇬🇧 Mistakes Make Us Human

“Are you sure?” my WordPress application asks as I build and maintain my websites, and I click “YES.” A nanosecond later, I break into a sweat. “DAMN,” I yell loudly. And that’s a little lie because, in reality, I shout a different four-letter word starting with a S.

As an 18-year-old student, I interned at the postal service. I worked at the Staff Office in the Personnel Department, as it was called back then. I was surrounded by seasoned PTT employees (Postal Service Netherlands) who had been there for ages and had their own office traditions that made “Debiteuren Crediteuren” (Dutch satire about office culture) seem tame. Every morning, Zwaantje would go around with the coffee cart to provide everyone with a cup of comfort. Zwaan had a catchphrase whose meaning I still don’t know to this day: “Kelle.” She used it at the end of every sentence. She knew everyone’s coffee preferences. For me, it was two lumps of sugar and a generous splash of cream, ‘Kelle’. At 11 o’clock, there was soup. Zwaan made it—well, heated it up—and if she liked you, she made your favorite. Initially, I was far from Zwaan’s favorite, so I wasn’t asked for the first few weeks. The first week, I turned my nose up at soup at 11 AM, but soon I started looking forward to it from around 10 AM. With a handful of crispy rolls, it became a delicious and fatty snack, which didn’t concern me at the time. There was a lot of smoking in the office, which was still allowed back then, and I probably sat there as a rather cheeky student.

Are you sure?

And the computer started whirring, and I started screaming: “NO NO NO NO.”

Anyway, I was somewhat isolated in a large room. The die-hards sat together in a quadrant. Behind me was a smaller office space, separated by a usually open door, where the smart ones of the department worked, including Magda. Magda looked like Mrs. Pepperpot (a children’s series from years ago): small, wearing a pencil skirt, blouse, pumps, and her graying hair in a neat bun. She exuded an air of nobility, reinforced by her signet ring.

In one of my first weeks, I started up my computer. It was the stone-DOS era. The time of green screens, floppies (no, not gadgets you got at the supermarket), and commands.

Instead of the key combination ctrl-enter-something, I combined ctrl-enter-del. The computer thing asked me something like “command xxx” and “are you sure.” With my impressive speed in keystrokes per minute (having passed my typing course with flying colors), I typed “YES”-enter in a nanosecond. And the computer started whirring, and I started screaming: “NO NO NO NO.” The ‘command xxx’, it suddenly flashed before my eyes, was: “Format”! And for the even less tech-savvy among us, formatting means that the entire hard drive is wiped clean. From programs to content (cloud storage didn’t exist yet).

Magda came over at my groaning and swearing and found me beet-red, sweating, and in total panic. My probably cheeky student air was broken, and with it, the ice. Magda saved the computer and me. My complete surrender and self-deprecating humor about my own stupidity helped too. The next day, I was allowed to choose the soup from Zwaantje, and I had a great year where I was allowed to make many more blunders.

While the confetti on my laptop symbolizes that I did it successfully, I break into a sweat.

Fast forward to today. Wendy (interior designer Studio Wen) and I have a co-work morning. We did this for the first time last week, and it went well. Starting with coffee, exchanging what we want to achieve that morning, and then getting to work.

Fast forward to today. Wendy (from Studio Wen) and I have a co-work morning. We did this for the first time last week, and it went well. Starting with coffee, exchanging what we want to achieve that morning, and then getting to work. Working side by side is motivating, helps maintain focus, and is above all much more pleasant than always living and working in your own bubble. Wendy started her website this week and shows me that it’s now finished and live. I am deeply impressed. She has worked incredibly hard, and the website looks great. We exchange our goals for today and get to work. Unlike my other website and Wendy’s, the SingaporeandYou website has two sidebars visible on the screen. Subconsciously, this gnaws at me. After I reach my first goal—finalizing the company presentation—I check the SingaporeandYou website again.

Now, revising the website wasn’t on my to-do list at all, but… before I know it, I’m nose-deep in the WordPress editor, scrolling through the themes I can choose from. I had previously made an unsuccessful attempt to change a theme on my other website, which resulted in the entire layout and text of my website disappearing, so I thought it would go well this time 🤦‍♀️. I click on a new theme, then on ‘apply’ and ‘YES’ on “are you sure,” and… while the confetti on my laptop symbolizes that I did it successfully, I break into a sweat. And, as it turns out, changing the theme is not a success this time either. The homepage is converted to the new theme and the default template layout, including stock photos and blah-blah standard text, and my content is gone.

“DAMN”—in reality, I shout a different three-letter word starting with a ‘K’—and more of that, including tropical sweat. It’s remarkable how your body signals that you’re about to do something you’ll regret, but you still do it. I make desperate attempts to undo this action. I managed it the last time, but I have no idea how. “Can I do something for you?” Wendy asks me calmly. I sigh away my stress and think of advice I recently heard: “if the shit hits the fan, make some tea.” In other words: stay calm, focus on something else for a moment. Stress makes you stupid. I reply: “No, it’s okay, I just don’t know how right now.”

The sidebars remain visible for now.

I spend a good half hour clicking uncontrollably back and forth between the WordPress editor and the JetPack app. Wendy kindly looks over my shoulder, but fortunately, for my somewhat bruised website competence ego, she doesn’t know either. Long story short: after an hour, everything is restored. In the afternoon, I repeat this entire process once again 🤷‍♀️, this time with a bit more confidence and less ‘damn’, but the result remains the same.

Zwaan is probably long gone, and whether all my other colleagues from that time are still loyal to the postal service, I doubt it. But the lesson I learned there is GOLD: mistakes make us human. And the sidebars remain visible for now.

You can read my previous blogs on my website SingaporeandMe (subscribe if you don’t want to miss one). For more Singapore photos and tips, you can follow me on Instagram. Do you find my blogs worth reading? Feel free to share and like them 😍 AND a comment on my blog makes my day ❤️. Especially if I don’t know you personally.

For newcomers in Singapore, both Dutch and English speakers, we have developed an Expat Onboarding Program. Check out the SingaporeandYou website for more information. You can also follow the Instagram page to stay updated on the latest plans.