SingaporeandMe

Het is Juli, ook in India. De associatie met deze maand heeft voor de meeste kinderen in India, zoals voorspeld, weinig met ijsjes en reisjes te maken.

In India is de basisschool net weer opgestart en de happy few kids die naar een school gaan waar Enabling Leadership (afgekort EL) een programma heeft draaien, gaan vol enthousiasme en leergierigheid twee keer per week ruim een uur langer naar school. Ik woon in een week tijd 6 sessies bij in en rond Dharwad en Bangalore, en heb los van diep respect voor de gehele Enabling Leadership crew de kinderen in mijn hart gesloten.

Waar begin je te schrijven als je een week lang ondergedompeld bent in een andere wereld? India! Geurig, kleurig, warm India. In ieder geval geen travel blog dit keer.

“Hoe is het in India” wordt me dagelijks door diverse lieverds via whatsapp gevraagd die week. En mijn antwoord is een mengeling van: “Leerzaam, Indrukwekkend, Hartverwarmend, Confronterend, Mooi, Dankbaar, Inspirerend en nog veel meer.”

Het schrijven van een samenhangend verhaal over mijn week, blijkt lastiger dan gedacht. Mijn hoofd blijft vol verhalen en gevoelens maar wat ik ook neerpen, het doet daar geen recht aan. Een dag-tot-dag verslag heb ik al via PolarSteps bijgehouden en bovenal wil ik van de daken schreeuwen hoe belangrijk en integer het werk is dat deze prachtige organisatie doet. Dus bij deze! Mocht je twijfelen of een donatie goed besteed wordt, dan kan ik dat heel erg ♥️ beamen. Alle beetjes helpen en voor elke 120 Euro aan donaties kan een kind een jaar lang meedraaien in een van de programma’s, en dat is inclusief alle materialen die nodig zijn.

Gelukkig helpen de foto’s het verhaal van mijn week te vertellen.

De EL programma’s

De programma’s Play (Voetbal), Create (Muziek) en Build (Lego) zijn vernuft verweven met het aanleren van essentiële lifeskills en de missie van Enabling Leadership. Elk programma bestaat uit een zorgvuldig en professioneel lesprogramma en wordt gestart in grade 5 en eindigt in grade 11, 6 jaar lang worden de kinderen geïnspireerd door hun coaches/trainers. Enablers heten ze bij EL, zoals zo mooi op hun t-shirt staat..  

Elke sessie start – meestal in een cirkel – met commitment afspraken. Afspraken als: op tijd komen, respect voor elkaar, niet door elkaar heen praten, elkaar helpen komen langs. In het middenstuk van de sessie komen technical skills aan bod. Afhankelijk van het programma zijn dat vaardigheden op het gebied van muziek, voetbal of bouwen met lego. Elke sessie wordt afgesloten met een blok reflectie: wat ging er goed, wat kan beter, wat heb je geleerd en hoe kun je dat ook op andere gebieden in je dagelijks leven toepassen. Elke leerling heeft een Student Journal waarin deze reflecties kunnen worden bijgehouden.

Krachtige Reflecties

Het blok reflectie vind ik super krachtig. Reflecteren is een kunde op zich en het is uniek dat deze kinderen dat nu zes jaar lang leren te doen en daarmee essentiële lifeskills leren. Voorbeeld: als ik mijn instrument vergeet kan ik niet goed meedoen (discipline en oorzaak – gevolg denken), als ik mijn reserve instrument uitleen dan kunnen we toch allemaal samen spelen (samenwerken en delen) en als we de instructies niet begrijpen dan kunnen we niet goed onze oefeningen uitvoeren (doorvragen en goed luisteren). Het doorvertalen van deze reflectie naar andere gebieden in hun leven is krachtig en inspirerend. De kinderen leren daarnaast ongeacht afkomst of geslacht op een gelijkwaardige manier deel te nemen en krijgen zelfvertrouwen hierdoor en meer respect voor elkaar. Onvoorstelbaar belangrijk in een land waarbij dat niet vanzelfsprekend is.

Ik ben onder de indruk van het professionalisme van de programma’s en van de coaches en trainers (officieel ‘Program Associates’, maar beter bekend als Enablers) die zich met hart en ziel inzetten voor de missie: kinderen uit arme gezinnen een betere uitgangspositie geven.

Veel van deze trainers komen zelf uit achterstandswijken en hebben via Enabling Leadership de kans gekregen om hun toekomst een positieve wending te geven. Daarmee zijn ze niet alleen een inspiratie voor de kinderen, maar ook voor hun ouders. Iedereen die ik tot nu toe heb gesproken, vertelt hoeveel ze zelf leren van het werken bij Enabling Leadership. Het programma verrijkt dus niet alleen de kinderen, maar ook de medewerkers van Enabling Leadership die hier een mooie carrière kunnen starten.

Hartverwarmend

Met open armen ben ik ontvangen—door de founders, Ravi & Aparna, door het team in Dharwad en Bangalore, door alle kinderen en zelfs door de onderwijzers op de scholen.

Toch voelde ik me hier en daar wat ongemakkelijk, bijvoorbeeld wanneer een hele school uitliep om die reuzegrote, blanke blonde vrouw te aanschouwen, of als ik werd gevraagd te poseren voor een foto met de volledige schoolstaf. Maar zodra de brutaalste kinderen zonder aarzeling op me afkwamen en me het hemd van het lijf vroegen, terwijl de rest giechelend en smiespelend op de achtergrond bleef, verdween dat ongemak snel. Zelfs een dansje met plastic fruit voor de allerkleinsten van de school deed ik met plezier.

De Kinderen

In mijn hart gesloten, zijn de kinderen. Op blote voeten, zittend op de stenen vloer, of rennend over de klei—soms met, soms zonder voetbalschoenen. De zangerige, eensgezinde begroeting: ‘Good morning, ma’am,’ en de nieuwsgierige blikken. De meisjes die Nederlands wilden leren en enthousiast ‘Hoe gaat het?’ oefenden. De grote jongens die, namens hun kleine broertjes en zusjes, vroegen wie ik was en wat ik hier deed.

De vele boksen en handen die ik heb uitgewisseld, het gegiechel. De lange, voetballende meiden die—op één na—antwoordden met ‘profvoetballer’ op mijn vraag wat ze later wilden worden. Die ene uitzondering? Zij droomde ervan modeontwerpster te worden.

De verbaasde ‘YOU?!’ wanneer ik mijn kinderfoto met Lego liet zien als ijsbreker. De trotse blik als de Lego-creatie af was. Het omkijken en lachen tijdens het zingen. De arm of hand op het hoofd als teken: klaar.

De vragen van kinderen op scholen die nog niet deelnemen aan een EL-programma: ‘Wanneer kunnen wij ook meedoen?’ en ‘Wanneer komt er een vervolg voor alumni?’ De allerkleinsten, verkleed als fruit, die geduldig op hun instructies wachten. En de jongen die onverstoorbaar bleef trommelen, terwijl om hem heen de trompet, fluit en trombone werden bezongen en uitgebeeld.

Mooie ontmoetingen en gesprekken

De week staat bol met mooie ontmoetingen en gesprekken. Zo reis ik in en rond Dharwad van school naar school met Mahadev – de jonge City Lead van deze streek – die me tussen de bedrijven door ook kennis laat maken met de heerlijkste gerechten van deze streek. Jowar Roti, Bonda Soup, Puri Dish … en het is allemaal even heerlijk. We wisselen ervaringen en ideeën uit en ik kijk met bewondering naar de manier waarop hij met alles en iedereen verbinding maakt.

Het team in Dharwad voelt hecht en leergierig. Ik heb genoten van het kringgesprek waarin we hebben gesproken over werken voor deze organisatie en hun behoeften als het gaat om HR ondersteuning en individuele ontwikkelmogelijkheden. En in de opvolgende één-op-één gesprekken heb ik de humor, de openheid en de nieuwsgierigheid van de individuele teamleden ervaren. Ik word uitgedaagd om de namen te oefenen van iedereen die ik gesproken heb. Ahum, dat is nog niet zo makkelijk Basavaraj, Vinayak, Vinod, Sohail, Deepa, Chandrakant, Shrikant en iedereen die ik ontmoet heb.

In Bangalore is het team al even verwelkomend. Ik word opgehaald op het vliegveld door Aishwarya – Program Manager Create South – die me met een open blik tegemoet treedt en de chauffeur vakkundig instrueert. Zij is naast haar baan voor Enabling Leadership performer in de traditionele Indiase dansen en graag bereid mijn nieuwsgierigheid daarover te voeden. Als ik na mijn dagen in Dharwad terugkeer in Bangalore ontmoet ik de andere teamleden, waaronder de net begonnen City Lead van Bangalore Saravana. Samen met de bevlogen Soujanya – Head Program Delivery – waar ik de avond ervoor al kennis mee heb gemaakt tijdens een heerlijk etentje, doorkruisen we de chaotische verkeersaders in Bangalore om een tweetal scholen te bezoeken. We hebben uren de tijd in de taxi om ervaringen uit te wisselen. Ook hier proef ik de heerlijkste gerechten van deze streek tijdens de lunch. Onze uren rijgen zich aaneen vol wederzijdse interesse, niet in de laatste plaats ben ik onder de indruk van haar rijvaardigheid in deze chaotische stad waar ze ook nog eens een immense liefde voor heeft.

‘s Avonds eet ik samen met een aantal andere teamleden in een modern Italiaans restaurant waar ik verrast wordt met een prachtige zijden sjaal als kadootje van het team. De vrolijke Rashmi, de sportieve Anand (program manager Play), de sociabele Snehith (Operations Manager EL) en de bedachtzame Saravana maken de avond gezellig. Met Rashmi breng ik nog de nodige tijd door op weg en tijdens de Create Sessie die we samen afsluiten met een lunch. We praten geanimeerd over onze visie- en denkbeelden die op veel vlakken overeen komen. Aan het einde van de dag ontmoet ik de leergierige Vani (HR adviseur EL) waar ik de komende tijd mee zal blijven samenwerken.

Delen en Waarderen

Ik sluit af met een oproep: Ik kan wel van de daken tetteren dat we meer moeten DELEN en WAARDEREN!!! Zoals veel van de mensen die ik ontmoet heb, die heel weinig hebben, van nature geven en delen en waarderen wat er wel is, lijkt het wel of hoe meer we hebben hoe minder we geven en delen en hoe minder tevreden we zijn. (Heel veel uitzonderingen daargelaten natuurlijk, maar wie de schoen past….).

Deze kinderen gaan twee x per week extra naar school – zie je dat die van ons al doen? – om extra skills te leren. Deze kinderen – en veel enablers – dromen niet van reisjes en ijsjes maar van een toekomst waarin gelijkheid de norm is en ze een betere toekomst voor hun kinderen kunnen creëren. Een toekomst waarin ze voor hun ouders kunnen zorgen die jarenlang zware fysieke arbeid hebben verricht en versleten zijn. Een toekomst waarin onbereikbare banen bereikbaar worden.

Ik weet dat ik in herhaling val, maar ik doe het gewoon nog een keer: voor 120 Euro kan een kind een jaar lang deelnemen aan één van deze programma’s. Daarvan worden de coaches en teachers betaald EN alle materialen (voetballen, schoenen, shirtjes, journals, muziekinstrumenten, lego etc.).

Met SingaporeandYou hebben we ons ten doel gesteld minimaal 20 kinderen te kunnen helpen. Dat moet haalbaar zijn toch? Doe je mee, elk bedrag is welkom 👉 https://donate.enablingleadership.org/campaign/view/singaporeandyou. En wil je op een andere manier EL ondersteunen, bijvoorbeeld door middel van vrijwilligerswerk? Top, ik vertel je graag meer over de mogelijkheden.

Voor 🇳🇱 en 🇬🇧-talige partners van expats in Singapore, hebben we een Expat Onboarding Programma ontwikkeld. Check de website van SingaporeandYou voor meer informatie hierover. Je kunt ook de Instagram pagina volgen om op de hoogte te blijven van de nieuwste plannen.

🌴 Meer lezen over het leven als Expat in Singapore? Mijn blogs zijn hier👉 SingaporeandMe terug te lezen. Voor meer Singapore foto’s en tips kun je me volgen op Instagram.

🍀 Vind je mijn blogs het lezen waard? Deel en like ze vooral 😍 EN een reactie op mijn blog maakt mijn dag ❤️. Juist ook als ik je niet persoonlijk ken.

---

🇬🇧 India – Enabling Leasership

It is July, also in India. The association with this month has little to do with ice cream and trips for most children in India, as predicted.

In India, primary schools have just reopened, and the fortunate few kids attending schools where Enabling Leadership (EL) runs programs are enthusiastically and eagerly staying over an hour longer at school twice a week. Over the course of a week, I attended six sessions in and around Dharwad and Bangalore, and aside from my deep respect for the entire Enabling Leadership crew, I have come to cherish the children.

Where do you begin writing when you’ve been immersed in another world for a week? India! Fragrant, colorful, warm India. Definitely not a travel blog this time.

“How is India?” I was asked daily by various dear friends via WhatsApp that week. My response was a mixture of: “Educational, Impressive, Heartwarming, Confronting, Beautiful, Grateful, Inspiring, and much more.”

Writing a coherent story about my week turned out to be more challenging than I thought. My head remains full of stories and feelings, but whatever I write down doesn’t do it justice. I have already kept a day-to-day account via PolarSteps, and above all, I want to shout from the rooftops how important and sincere the work of this wonderful organization is. So here it is! If you are wondering whether a donation is well spent, I can wholeheartedly ♥️ affirm that it is. Every little bit helps, and for every 120 euros donated, a child can participate in one of the programs for a year, including all the necessary materials.

Fortunately, the photos help tell the story of my week.

The EL Programs

The programs Play (Football), Create (Music), and Build (Lego) are ingeniously intertwined with teaching essential life skills and the mission of Enabling Leadership. Each program consists of a carefully and professionally designed curriculum that starts in grade 5 and continues until grade 1. For six years, the children are inspired by their coaches/trainers—referred to as Enablers, as proudly displayed on their t-shirts—who also serve as role models.

Each session typically begins in a circle with commitment agreements. These agreements cover topics such as punctuality, mutual respect, not talking over each other, and helping one another. The middle part of the session focuses on technical skills. Depending on the program, these skills could involve music, football, or building with Lego. Each session concludes with a reflection block: discussing what went well, what can be improved, and what was learned that can be applied in other areas of daily life. Every student has a Student Journal where these reflections can be recorded.

Powerful Reflections

The reflection block is incredibly powerful. Reflecting is a skill in itself, and it’s unique that these children are learning to do it for six years, with essential life skills implicitly woven in. For example: if I forget my instrument, I can’t fully participate (discipline and cause-effect thinking); if I lend my spare instrument, we can still all play together (teamwork and sharing); and if we don’t understand the instructions, we can’t perform our exercises well (asking questions and listening carefully). Additionally, the children learn to participate equally regardless of background or gender, which builds their self-confidence and mutual respect—crucially important in a country where this isn’t always a given.

I am impressed by the professionalism of the programs and the dedication of the coaches and trainers (officially called program associates, with Enabler on their shirts) who pour their heart and soul into the mission of giving children from the poorest families a better start in life. For many trainers, they didn’t have this better start themselves. Everyone I’ve spoken to so far has mentioned how much they learn from working at Enabling Leadership. Thus, the entire program is not only an enrichment for the children but also for the staff.

Heartwarming

I was welcomed with open arms. By the founders—Ravi and Aparna—by all the members of Team Dharwad and Team Bangalore, by all the children, and also by all the teachers at the schools.

Here and there, I felt a bit uncomfortable when the whole school came out to see the tall, blonde, white woman, and I was asked to pose for a photo with the entire school staff. When the bravest of the children came up with open curiosity to ask me all sorts of questions while the rest stood in the background giggling and whispering, my discomfort quickly melted away.

The Children

Barefoot, sitting on the stone floor, or running over the clay, sometimes with football shoes. The melodic greeting: “Good morning, ma’am,” and the curious glances. The girls who wanted to learn Dutch and the older boys who came on behalf of their younger siblings to ask who I was and what I was doing there. The many fist bumps and handshakes I exchanged, the giggles. The tall girls playing football who almost all answered “professional footballer” when I asked what they wanted to be when they grew up. One of them, however, wanted to become a fashion designer. The “YOU?!” when I showed my childhood photo with Lego as an icebreaker. The proud look when the Lego creation was finished, the glancing and laughing while they were singing. The arm/hand around the head as a sign: DONE. The question to the Enabler: “When can I also join a program?” and “When can we expect another session as Alumni?” The smallest ones, dressed as fruits, patiently waiting for their instructions. The boy who kept drumming while the trumpet, flute, or trombone was being celebrated.

Wonderful encounters and conversations

The week is filled with wonderful encounters and conversations. I travel in and around Dharwad from school to school with Mahadev, the young City Lead of this region, who also introduces me to the most delicious dishes of the area between appointments. Jowar Roti, Bonda Soup, Puri Dish… it’s all equally delightful. We exchange experiences and ideas, and I watch with admiration the way he connects with everyone and everything.

The team in Dharwad feels close-knit and eager to learn. I enjoyed the circle discussion where we talked about working for this organization and their needs regarding HR support. In the subsequent one-on-one conversations, I experienced the humor, openness, and curiosity of the individual team members. I’m challenged to practice the names of everyone I spoke with. Ahem, that’s not so easy: Basavaraj, Vinayak, Vinod, Sohail, Deepa, Chandrakant, Shrikant, and everyone else I met.

In Bangalore, the team is equally welcoming. I am picked up at the airport by Aishwarya—Program Manager for Create South—who meets me with an open demeanor and instructs the driver expertly. In addition to her role at Enabling Leadership, she performs traditional Indian dances and is more than happy to indulge my curiosity about them. When I return to Bangalore after my days in Dharwad, I meet the other team members, including the newly appointed City Lead of Bangalore, Saravana. Together with the passionate Soujanya—Head of Program Delivery—with whom I had already met the evening before during a delightful dinner, we navigate the chaotic traffic of Bangalore to visit a couple of schools. Here too, I savor the most delicious dishes of the region during lunch. Our hours are filled with mutual interest, and I am particularly impressed by her driving skills in this chaotic city, which she also has an immense love for.

In the evening, I dine with several other team members at a modern Italian restaurant, where I am surprised with a beautiful silk scarf as a gift from the team. The cheerful Rashmi, the athletic Anand (Program Manager for Play), the sociable Snehith (Operations Manager EL), and the thoughtful Saravana make the evening pleasant and not too late. I spend additional time with Rashmi on the way to and during the Create Session, which we conclude with lunch. We animatedly discuss our visions and viewpoints, which align in many ways. At the end of the day, I meet the eager Vani (HR Advisor EL) with whom I will continue to work in the coming period.

I conclude with a call to action: I could shout from the rooftops that we need to SHARE and APPRECIATE more!!! Just as many of the people I’ve met who have very little naturally give, share, and appreciate what they have, it seems that the more we have, the less we give and share, and the less satisfied we become. (Of course, there are many exceptions, but for those who recognize this…)

These children go to school twice a week for extra lessons – do you see our children doing that? – to learn additional skills. These children and many of their coaches and teachers, don’t dream of holidays and ice creams. They dream about a future where equality is the norm and they can create a better future for their children. A future where they can take care of their parents, who have spent many years doing hard physical labor and are now worn out. A future where previously unattainable jobs become reachable.

I know I’ll repeat myself but I do it anyway: for (just) 120 euros, a child can participate in one of these programs for a year. This covers the payment for coaches and teachers AND all materials (football, shoes, shirts, journals, musical instruments, Lego, etc.).

With SingaporeandYou, our goal is to support at least 20 children. That should be achievable, right? Will you join us? Every amount helps 👉 https://donate.enablingleadership.org/campaign/view/singaporeandyou. And if you’d like to support Enabling Leadership in another way, such as through volunteering, that’s great too! I’d be happy to tell you more about the opportunities.

 🇸🇬 For newcomers in Singapore, both Dutch and English speakers, we have developed an Expat Onboarding Program. Check out the SingaporeandYou website for more information. You can also follow the Instagram page to stay updated on the latest plans.

🌴 Would you like to read more about (my expat) life in Singapore? Check 👉 SingaporeandMe (subscribe if you don’t want to miss one). For more Singapore photos and tips, you can follow me on Instagram.

🍀 Do you find my blogs worth reading? Feel free to share and like them 😍 AND a comment on my blog makes my day ❤️. Especially if I don’t know you personally.