SingaporeandMe

De zon is op aan het klimmen als we de ongeplaveide weg vol kuilen van Kampong Lorong Buangkok oplopen. Er kraait een haan, of is dat mijn verbeelding. De palmen wuiven en tussen de dichtbegroeide beplanting staat een bord: Private Land. No Trespassing. De elektriciteitskabels hangen laag boven de grond, en een kleurrijke parkiet fladdert voorbij. We passeren de eerste golfplaten huisjes en zolang je links kijkt, vergeet je bijna dat het moderne HDB-leven van @Buangkok zich slechts op een steenworp verderop afspeelt, hoog en groots. “Mambo no. 5” golft over ons heen, over de muur die het traditionele kampongleven scheidt van het moderne Singapore. De contrasten van Singapore op een postzegel. Leven in Singapore.

“Weet je dat Kampong Lorong helemaal geen echte kampong is?” vraagt de taxichauffeur die ons oppikt na onze tour. “Het hele terrein is eigendom van een vreemde vrouw,” voegt hij eraan toe. “Waarom vreemd?” vraag ik. Hij antwoordt: “Ze zou de grond voor heel veel geld kunnen verkopen, maar in plaats daarvan blijft ze er in primitieve omstandigheden wonen en verhuurt ze stukken grond voor slechts een paar dollar per maand.” Wanneer ik zeg dat ik het juist mooi vind dat geld voor sommigen niet het hoogste goed is, schudt hij meewarig zijn hoofd. Dat doet hij gedurende de rest van de rit nog een paar keer terwijl wij opgewekt verder filosoferen over onze ochtend.

Kampong Lorong Buangkok is de laatste kampong in Singapore. En inderdaad, zoals onze gids Yap direct daaraan toevoegt, is dit geen “echte” kampong in de traditionele zin van het woord. Hoe dat precies zit, leren we in de komende twee uur.

Yap stuurde vooraf duidelijke instructies via de app: draag stevige schoenen die vies mogen worden, neem voldoende water mee, ga vooraf naar het toilet en bereid je mentaal voor op muggen. En, er is geen airco in de Kampong. Als ik niet beter wist, zou ik denken dat we op het punt staan een afgelegen jungle te betreden, ver weg van de bewoonde wereld. Maar ik weet wel beter, want ik heb tijdens een eerdere wandeling gezien dat het terrein van de kampong niet groter is dan zo’n anderhalf voetbalveld.

Kampong Lorong Buangkok ligt in het noordoosten van Singapore, ingeklemd tussen een kanaal en het moderne HDB-complex @Buangkok, dat is opgetrokken volgens de “Blue Zone” ambities van Singapore.

Onze gids vertelt geanimeerd over het ontstaan van deze – eigenlijk geen echte – kampong. In 1956 kocht Sng Teow Koon, een handelaar in traditionele Chinese medicijnen, dit stuk land. Hij verhuurde delen aan Maleisische en Chinese landarbeiders, die er huisjes op bouwden. Omdat het terrein in eigendom is van één eigenaar, er geen echte gemeenschapszin (meer) is, en de kampong ontstond in een tijd waarin Singapore al in rap tempo verstedelijkte en de bewoners al snel ‘gewone’ banen hadden, is deze plek geen kampong in de klassieke betekenis.

KAMPONG
Kampong is een Maleisisch en Indonesisch woord dat verwijst naar een klein dorp of een gemeenschap, vaak gelegen op het platteland. In Singapore en Maleisië wordt het begrip kampong geassocieerd met eenvoudige, rurale leefomstandigheden en een sterke gemeenschapszin. Kenmerken van een kampong:

Gemeenschapszin: De bewoners van een kampong leven vaak dicht bij elkaar, met een sterke onderlinge band en bereidheid om elkaar te helpen.

Eenvoudige woonomstandigheden: De huizen in een kampong zijn vaak gebouwd van eenvoudige materialen zoals hout en zinkplaten. Ze hebben een open karakter, met veranda’s of open ruimtes.

Plattelandse sfeer: Kampongs bevinden zich meestal buiten stedelijke gebieden, met veel groen, landbouwgrond of nabij de kust.

Zelfvoorzienendheid: Traditioneel leven de bewoners van een kampong van landbouw, visserij, of andere ambachten, en zijn ze in hoge mate zelfvoorzienend.

Sterke verbinding met natuur: Een kampong wordt vaak omgeven door bomen, velden, en soms waterbronnen, wat een rustige, natuurlijke omgeving biedt.

Bron: ChatGTP

De huizen die we zien, variëren in grootte, kleur en onderhoud. We vallen in katzwijm bij een blauw huis. Goed onderhouden, met rode dakbedekking en een rieten rolgordijn om de veranda van te veel zon te beschermen. Of van nieuwsgierige pottenkijkers. Dat sluit ik niet uit. De huizen zijn maximaal twee etages hoog, hoger kan in verband met de bovengrondse elektriciteitskabels niet. De overheid heeft gezorgd voor elektriciteit – ondergrondse bekabeling is door de zanderige bodem niet mogelijk – , water en vuilnisophaaldiensten. Door die niet-bouwrijpe grond is er weinig druk tot verkoop, vertelt Yap.

Op het weelderige terrein bloeit van alles, en het is een kleine oase om doorheen te wandelen. Yap vertelt dat de felle kleuren van de Bougainvillea te danken zijn aan de bladeren, niet de bloemen, die eigenlijk piepklein en wit zijn. Vroeger liepen hier veel kippen en hanen rond, maar met de komst van het HDB aan de overkant van de muur kwam daar door overlastklachten een einde aan. De meeste bewoners zijn overdag gewoon aan het werk in de stad, en sinds Covid is het aantal weekendbezoeken van familieleden en ook de gemeenschapszin sterk afgenomen. Toevallig komt op dat moment mevrouw Sng Mui Hong, de dochter van de oorspronkelijke eigenaar die als enige nazaat nog op de Kampong woont, net haar huis uitgelopen. Ze begroet ons vriendelijk.

Of de kampong in zijn huidige vorm over tien jaar nog bestaat, is onzeker, aldus Yap. Hij vertelt dat mevrouw Sng haar vader beloofd heeft de kampong in zijn oorspronkelijke staat voort te zetten, en dat neemt ze heel letterlijk. De huur heeft ze in al die jaren niet verhoogd, deze varieert nog steeds tussen de drie en dertig dollar per maand. Ze weigert de grond te verkopen en houdt vast aan haar overtuiging dat meer geld vragen haar karma zou schaden.

Denk je nu: tof. Ik ga ook een stukje land huren in deze Kampong? Helaas, alleen bloedverwanten van de oorspronkelijke bewoners mogen hier (blijven) wonen. Het aantal huishoudens is in de afgelopen jaren teruggelopen van ruim 40 naar nu nog zo’n 25. En, zoals eerder vermeld, van gemeenschapszin is nauwelijks sprake meer. Iedereen leeft zijn eigen leven en voor mevrouw Sng is het in deze tijd en gelet op haar leeftijd niet meer zo makkelijk om op de kampong te wonen als vroeger.

Om in haar levensonderhoud te kunnen voorzien, werkt ze mee aan dit soort gidstours toe en verhuurt ze een huisje in oude stijl als filmset. Zo is recent hier de film Wonderland opgenomen. Haar begroeting en bereidwilligheid om met ons op de foto te gaan, lijkt ineens een stuk minder toevallig. We voelen desalniettemin veel sympathie voor haar verhaal en haar streven om de Kampong zoveel mogelijk in ere te houden. We kunnen ons niet goed voorstellen dat de overige bewoners wel profiteren van het spotgoedkoop wonen op dit terrein, zonder een positieve bijdrage te leveren aan die nalatenschap. Maar goed, wat weten wij er nu echt van.

Aan het einde van onze tour steken we de weg over, naar de HDB aan de andere kant van de muur. Daar waar het nummer Mambo No. 5 vandaan golfde. Hier is het misschien nog wel meer ‘kampong’ dan aan de kant van Kampong Lorong Buangkok. We zien ouderen genieten van een community space, terwijl kinderen kunnen spelen in de aangrenzende speeltuin. Binnen dit complex is alles beschikbaar: kinderopvang, winkels, medische zorg – de geest van het oude kampongleven leeft hier voort, zij het in betonnen en gestileerde vorm.

Cultureel Erfgoed

Wij zijn het eens: het zou eeuwig zonde zijn als dit laatste stukje traditionele kampongleven verdwijnt uit Singapore. Hoewel we niet volledig kunnen begrijpen waarom mevrouw Sng vasthoudt aan haar oude overtuigingen en zichzelf niet wat meer gunt, hopen we dat ze nog lang kan genieten van haar paradijsje. Kampong-spirit, in welke vorm dan ook, blijft een mooi gegeven. Dat je inmiddels geen dichte schoenen, genoeg water, muggenspul en een sterke blaas nodig hebt om hierin rond te lopen kun je vooruitgang noemen. Of niet. Daar ben ik nog niet uit.

Voor 🇳🇱 en 🇬🇧-talige partners van expats in Singapore, hebben we een Expat Onboarding Programma ontwikkeld. Check de website van SingaporeandYou voor meer informatie hierover. Je kunt ook de Instagram pagina volgen om op de hoogte te blijven van de nieuwste plannen.

🌴 Meer lezen over het leven als Expat in Singapore? Mijn blogs zijn hier👉 SingaporeandMe terug te lezen. Voor meer Singapore foto’s en tips kun je me volgen op Instagram.

🍀 Vind je mijn blogs het lezen waard? Deel en like ze vooral 😍 EN een reactie op mijn blog maakt mijn dag ❤️. Juist ook als ik je niet persoonlijk ken.

---

🇬🇧 Singapore’s last Kampong – Exploring Singapore

The sun is rising as we walk along the unpaved, pothole-filled road of Kampong Lorong Buangkok. A rooster crows—or maybe it’s my imagination—the palm trees sway, and amidst the dense vegetation stands a sign: Private Land. No Trespassing. The power lines hang low above the ground, and a colorful parakeet flutters by. We pass the first tin-roofed houses, and as long as you keep looking left, you can almost forget that the modern HDB life of @Buangkok looms tall and grand just a stone’s throw away. Mambo No. 5 wafts over us from beyond the wall, separating traditional kampong life from modern Singapore. The contrasts of Singapore, all within a single postage stamp.

“Did you know that Kampong Lorong isn’t really a true kampong?” asks the taxi driver who picks us up after our tour. “The entire land is owned by a strange woman,” he adds. “Why strange?” I ask. He responds, “She could sell the land for a huge amount of money, but instead, she continues to live there in primitive conditions, renting out plots of land for just a few dollars a month.” When I tell him I find it admirable that, for some people, money isn’t the ultimate goal, he shakes his head sadly. He does so a few more times during the ride as we cheerfully reflect on our morning.

Kampong Lorong Buangkok is the last kampong in Singapore. And indeed, as our guide Yap quickly points out, this isn’t a “real” kampong in the traditional sense of the word. We learn more about this over the next two hours.

Before our tour, the guide sent us clear instructions via the app: wear sturdy shoes that can get dirty, bring enough water, go to the bathroom beforehand, and mentally prepare for mosquitoes. And, there’s no air conditioning in the kampong. If I didn’t know better, I’d think we were about to enter a remote jungle, far from civilization. But I do know better, as I’ve seen the postage-stamp-sized kampong, no larger than one and a half football fields, during a previous walk.

Kampong Lorong Buangkok is located in the northeast of Singapore, nestled between a canal and the modern HDB complex @Buangkok, built according to Singapore’s “Blue Zone” ambitions.

Yap, animatedly tells us about the history of this—not quite real—kampong. In 1956, Sng Teow Koon, a traditional Chinese medicine trader, purchased this piece of land. He rented plots to Malaysian and Chinese land workers, who built houses on it. Because there is only one landowner, there is no longer a real sense of community, and the kampong was established when Singapore was already urbanizing rapidly. The residents held ‘regular’ jobs, so this place is no longer a true kampong in the classic sense.

KAMPONG
Kampong is a traditional Malay and Indonesian word that refers to a small village or community, often located in rural areas. In Singapore and Malaysia, the concept of a kampong is associated with simple, rural living conditions and a strong sense of community. Features of a kampong include:

Sense of Community: The residents of a kampong often live close to one another, with strong bonds and a willingness to help each other.

Simple Living Conditions: The houses are usually built from basic materials like wood and corrugated metal, with open spaces like verandas.

Rural Atmosphere: Kampongs are typically located outside urban areas, surrounded by greenery, farmland, or near the coast.

Self-Sufficiency: Traditionally, kampong residents lived off agriculture, fishing, or other crafts, and were largely self-sufficient.

Connection to Nature: Kampongs are often surrounded by trees, fields, and water sources, providing a peaceful, natural environment.

Chat GTP generated block

The houses we see vary in size, color, and upkeep. We are completely charmed by a blue house, well-maintained, with a red roof and a bamboo blind shading the veranda from the sun—or perhaps from prying eyes, I wouldn’t be surprised. None of the houses are taller than two stories, as the overhead power lines won’t allow it. The government has provided electricity, water, and garbage collection services—underground wiring isn’t possible due to the sandy soil. Because the land isn’t ready for development, there isn’t much pressure to sell, Yap tells us.

The lush grounds are teeming with plant life, making it a small oasis to wander through. Yap explains that the vibrant colors of the Bougainvillea come from its leaves, not its tiny white flowers. There are no chickens in sight, though years ago, they roamed the grounds freely until complaints from the nearby HDB complex put an end to that. Most residents are away at work, and since Covid, the number of weekend family visits has dropped significantly. At that moment, Mrs. Sng Mui Hong, the daughter of the original owner and the only descendant still living in the Kampong, happens to step out of her house and greets us warmly.

Whether the kampong will still exist in ten years is uncertain, says Yap. Mrs. Sng, the youngest daughter of the original landowner, has promised her father to maintain the kampong as it was when he passed away. She takes that promise seriously—the rent has never increased and remains between 3 and 30 SGD per month. She refuses to sell the land, convinced that asking for more rent would harm her karma.

Thinking: Wow! I’d love to rent a piece of land in this Kampong too? Unfortunately, only blood relatives of the original residents are allowed to live here. The number of households has decreased over the years from more than 40 to just about 25 now. And, as mentioned earlier, there is hardly any sense of community left. Everyone leads their own life, and for Mrs. Sng, given her age and the current times, living in the kampong is no longer as easy as it once was.

To support her livelihood, she participates in these guided tours and rents out an old-style house as a film set. Recently, the film Wonderland was shot here. Her warm greeting and willingness to take photos with us suddenly seem less coincidental. Nevertheless, we feel a lot of sympathy for her story and her efforts to preserve the Kampong as much as possible. We can hardly imagine that the other residents benefit from living here so cheaply without contributing something positive to that legacy. But then again, what do we really know?

At the end of our tour, we cross over to the HDB complex on the other side of the wall, where Mambo No. 5 was playing. There seems to be more kampong spirit here than in Kampong Lorong Buangkok. We see seniors enjoying a community space while children play in the adjacent playground. The complex has everything: daycare, shops, medical services—the spirit of the old kampong life lives on, albeit in concrete form.

Cultural Heritage Singapore

We all agree it would be a shame if this last piece of traditional kampong life disappears from Singapore. While we don’t fully understand why Mrs. Sng holds on to her old convictions and chooses not to profit more from her inheritance, we hope she can continue to enjoy her little paradise for many years to come. The kampong spirit, in whatever form it takes, remains a beautiful concept. Whether you need sturdy shoes, enough water, mosquito spray, or a strong bladder to walk through it—that might be called progress. Or maybe not. I’m not sure yet.

🇸🇬 For newcomers in Singapore, both Dutch and English speakers, we have developed an Expat Onboarding Program. Check out the SingaporeandYou website for more information. You can also follow the Instagram page to stay updated on the latest plans.

🌴 Would you like to read more about (my expat) life in Singapore? Check 👉 SingaporeandMe (subscribe if you don’t want to miss one). For more Singapore photos and tips, you can follow me on Instagram.

🍀 Do you find my blogs worth reading? Feel free to share and like them 😍 AND a comment on my blog makes my day ❤️. Especially if I don’t know you personally.