SingaporeandMe

Beter een goede buur, dan een verre vriend.

Beter een goede buur dan een verre vriend, zo luidt het Nederlandse gezegde. De afgelopen bijna twee jaar heb ik veel verre vrienden, en veel buren als Expat in Singapore. Goede buren, wat zijn dat eigenlijk?

Het beeld van Jip & Janneke popt op: dé uiting van het ultieme burenleven. Ze kropen door het gat in de heg die hun tuinen scheidden om samen avonturen te beleven. Waren de ouders van Jip & Janneke ook zo blij met elkaar als buren? Dat betwijfel ik. Het lijkt me ingewikkeld. Verschillende ideeën over opvoeding, keuzes, de ene keer een ander vriendje uitnodigen, en het verdriet of de jaloezie die dat veroorzaakt. En stel dat Jip Janneke ineens zat is? Wat blijft er dan over van die burenvriendschap? Waarom denk ik trouwens meteen dat Janneke aan het kortste eind trekt? Afijn, je snapt mijn punt.

Van vanzelfsprekende hechte buren-vriendschap naar koude oorloog

Met deze inleiding leg ik ook mijn diepgewortelde overtuiging rondom buren bloot. Aan de ene kant verlang ik naar verbondenheid: tuinen, of hier in Singapore balkons, die op elkaar aansluiten en waar elke mooi-weer-dag wordt aangegrepen om samen te genieten. Altijd welkom, ook onaangekondigd. “Hey Buurman, gezellig!” En Buurvrouw natuurlijk ook. Aan de andere kant ligt het gevaar van té veel op de loer. Je leeft al zo dicht op elkaar; als je dan ook nog intensief tijd met elkaar doorbrengt, kan dat zomaar een snelkookpan van ellende worden. Ik heb het vaak gezien bij anderen: de vanzelfsprekende jaloersmakende hechte buren-vriendschapsband die omslaat in een koude oorlog. Opeens is het alleen gedag-zeggen al ongemakkelijk en geforceerd. Dag woonplezier.

Onbewust, besef ik nu ik er zo over nadenk, maak ik een onderscheid tussen buur en vriend. Een praatje op straat? Gezellig. Elkaar spullen uitlenen? Natuurlijk. Maar de deur platlopen bij elkaar? Of überhaupt de drempel over stappen? Dat gebeurt eigenlijk zelden.

En toch, hoe anders ik misschien met buren omga dan met vrienden, zijn ze ontzettend waardevol. De buren in Nederland en de buren in Singapore maken een wezenlijk verschil voor mijn woongenot.

Thuis – daar bedoel ik Nederland mee – ontstond jaren geleden een spontaan buren-/straatfeestje. De brug aan het begin van onze straat, was maanden afgesloten. En zomaar ineens, was de brug af, gerepareerd, klaar. Spontaan nodigde één van onze straatbewoners, het mooiste straatje van de stad, de hele straat uit voor een brugborrel. En dat was me een partij gezellig. En verrassend. Er bleken mensen in onze straat te wonen die ik nog nooit had gezien. Iedereen kende onze kinderen – die speelden vaak buiten – en mijn man, die geregeld buiten klusjes deed en praatjes aanknoopte. Maar mij niet en vice versa. Ik leefde, zo bleek, nagenoeg anoniem in onze straat. Sinds die avond ken ik veel van mijn buren en werd de wandeling naar de parkeerplaats een stuk gezelliger. Sinds die tijd zijn er vaker kleine initiatieven – meestal door dezelfde mensen georganiseerd – die de straat een hechtere gemeenschap maken. Lieve buren: dank jullie wel daarvoor; ik waardeer het met terugwerkende kracht misschien nog wel meer dan toen.

Leven in Singapore

In Singapore wonen we in een condo (lees blog condoleven). Het leven is hier behoorlijk anoniem. We kennen inmiddels een stuk meer buurmensen dan een jaar geleden, en dat is gezellig. Niet dat we bij elkaar over de vloer komen, maar het is gezellig in de zin van elkaar begroeten op weg naar de lift, of het elkaar dingen lenen. Anders dan thuis hebben we hier geen kinderen die herkend worden, of buitenklusjes die voor praatjes zorgen. Wel is er het zwembad waar we elkaar tegenkomen, en de gym. Afgelopen weekend organiseerde een tof stel – ze wonen ver genoeg van ons appartement om meer vrienden dan buren te zijn 😉 – een poolparty. Het was supergezellig, ontspannen, en de gezamenlijke noemer van hun vriendschap met zowel ons als andere gasten, grotendeels condogenoten, maakte echt contact en een gesprek veel gemakkelijker.

Er werd gezellig gekletst en gegeten en ook nu realiseer ik me hoe fijn het is als je met mensen omringd bent in je woonomgeving waar je je prettig bij voelt en die je tot op zekere hoogte kent.

Beter een goede buur dan een verre vriend? Ik kan volmondig ja zeggen. En wat een goede buur is? Het is in ieder geval niet hetzelfde als een vriend, zoals ook blijkt uit het gezegde. Voor mij is een goede buur iemand die vertrouwd voelt, gezellig een praatje maakt, behulpzaam is en hulp durft te vragen en een onbetaalbaar aandeel heeft in mijn thuisgevoel. Een sterke gemeenschap is niet voor niets één van de pijlers van de Blue Zones: plekken in de wereld waar mensen langer en gelukkiger leven dankzij hun sterke gemeenschappen. Dank je wel hiervoor 🙏lieve condo-buren. En als ik iets mee terug neem naar Nederland – wanneer we teruggaan 🌞 – is het dat ik me hiervoor zal inzetten.

En verre vrienden? Voor hen geldt dat ik erop vertrouw dat ze er nog altijd zullen zijn wanneer ik weer dichterbij ben. Dat maakt een vriend een vriend, ongeacht de afstand.

Hoi, ik ben Maaike, en onder de naam SingaporeandMe blog ik over mijn leven in het algemeen, en mijn ervaringen als expat in Singapore in het bijzonder. Voel je vrij om mijn blogs te delen en liken 😍, en ik vind het geweldig als je een reactie achterlaat!

Voor 🇳🇱🇬🇧-talige partners van expats in Singapore, hebben we een Expat Onboarding Programma ontwikkeld. Check de website van SingaporeandYou voor meer informatie hierover. Je kunt ook de Instagram pagina volgen om op de hoogte te blijven van de nieuwste plannen.

---

🇬🇧 Neighbors

Better a good neighbor than a distant friend

“Better a good neighbor than a distant friend”—so goes the Dutch saying. Over the past two years, I’ve had a lot of distant friends, but good neighbors? What does it mean to be a good neighbor, really?

I immediately picture Jip & Janneke, two beloved characters from Dutch children’s books, known for their pure and simple friendship. These young neighbors would crawl through a hole in the hedge to embark on adventures together, a symbol of carefree neighborly fun. But were their parents just as thrilled to have each other as neighbors? I doubt it. It seems complicated. Different parenting ideas, choices, the inevitable jealousy or disappointment when another friend is invited. And what if Jip suddenly grew tired of Janneke? What would be left of that neighborly bond? Why do I assume it would be Janneke who’d be left heartbroken? Anyway, you get my point.

From a natural, close-knit neighborly friendship to a Cold War

This whole introduction reveals my own deeply rooted beliefs about neighbors. On one hand, I long for connection—the kind where gardens, or in Singapore’s case, balconies, overlap, and every sunny day becomes an opportunity to spend time together. The sort of spontaneity where everyone’s welcome, even unannounced: “Hey, Neighbor, come on in!” On the other hand, it can feel like too much. We already live so close together; if we also spend too much time together, it can become a pressure cooker for tension. I’ve seen it happen often enough: the close-knit neighborly bond that turns into a cold war. Suddenly, even a simple hello feels uncomfortable. Goodbye, peace at home.

Unconsciously—because I only realize it now as I reflect on it—I make a distinction between neighbors and friends. A quick chat on the street? Lovely. Lending each other things? Of course. But visiting each other frequently? Or even crossing each other’s threshold? Honestly, that rarely happens.

And yet, while my relationships with neighbors differ from those with friends, neighbors are still incredibly valuable. My neighbors in both the Netherlands and Singapore make a huge difference in my sense of home. Back in the Netherlands, a few years ago, there was a spontaneous street party. The bridge at the end of our street had been closed for months for repairs, and it was finally ready. Out of nowhere, one of our neighbors—living in what I’d call the most charming street in the city—invited everyone for a “bridge reopening” drink. It was a wonderful surprise. It turned out there were people living on our street whom I’d never met. People knew our kids—who played outside often—and recognized my husband, who was often working on his car or bike in the driveway and easily struck up conversations. But me? I’d been anonymous on our street. From that day on, I recognized most of our neighbors, and my walk to the parking lot became much friendlier. Since then, there have been more small initiatives to strengthen our little community. If any of those neighbors happen to read this: thank you for making our street feel like a community; I appreciate it now more than ever.

Life in Singapore

In Singapore, we live in a condo (read my blog Singapore condo living). Here, too, life can be fairly anonymous. We know more of our neighbors now than we did a year ago, which is lovely. Not that we’re visiting each other’s homes, but there’s a nice sense of familiarity: greeting each other on the way to the elevator, or lending things to each other. But unlike at home, we don’t have kids here to make us recognizable or outdoor projects that naturally lead to small talk. We do, however, have the pool and the gym, which give us some easy ways to meet. This past weekend, a fun couple—living just far enough away in the building to feel more like friends than neighbors—hosted a pool party. It was relaxed, enjoyable, and it made socializing easy, as many of the guests were condo neighbors we already knew in some way.

There was good conversation, laughter, and food, and once again, I realized how valuable it is to feel surrounded by people in your environment who you’re comfortable with, even if it’s only on a surface level.

Better a good neighbor than a distant friend? I can wholeheartedly say yes. And what is a good neighbor? It’s certainly not the same as a friend, as the saying goes. For me, a good neighbor is someone who feels familiar, enjoys a friendly chat, is helpful, is willing to ask for help, and plays an invaluable role in my sense of feeling at home. It’s no coincidence that a strong community is one of the pillars of the Blue Zones: places in the world where people live longer and happier lives thanks to their strong communities. Thank you for that 🙏, dear condo neighbors. And if there’s one thing I’ll take back to the Netherlands – when we go back 🌞 – it’s that I will make this a priority.

And for those distant friends? I trust that they will still be there when I’m closer again. That’s what makes a friend a friend, regardless of the distance.

Hey! I’m Maaike, and under the name SingaporeandMe, I blog about my life in general and my experiences as an expat in Singapore in particular. Feel free to share and like my blogs 😍, and I’d love it if you leave a comment!

For 🇳🇱 and 🇬🇧-speaking partners of expats in Singapore, we’ve developed an Expat Onboarding Program. Check out the SingaporeandYou website for more information, and follow the Instagram page to stay updated on the latest plans.