SingaporeandMe

“Hebben we het leuk?” is de standaardvraag met een knipoog van mijn BFF wanneer ik aan het einde van de dag tijdens één van onze fantastische reizen door mijn foto’s aan het scrollen ben.

Ik hou van foto’s. Dat blijkt wel uit mijn verzameling. Toch heb ik dit weekend meer dan 500 foto’s verwijderd, oftewel naar de digitale prullenbak gesleept. Het waren dubbele foto’s, wazige foto’s, foto’s van eten (waarom maak ik die toch altijd? Ze zijn zelden mooi, en ik doe er vervolgens niets mee), landschappen vanuit vijf verschillende hoeken en een flinke collectie selfies (waar hetzelfde voor geldt als die eetfoto’s). Die 500 verwijderde foto’s zijn stuk voor stuk gemaakt in de afgelopen drie maanden. En zelfs na deze opschoonactie is mijn leven in Singapore vastgelegd in maar liefst 10.821 foto’s.

Ik hou van foto’s. Ze voeren me terug in de tijd, naar vastgelegde herinneringen en momenten. Als kind had ik dat al. Bij mijn oma zat ik het liefst op de grond voor haar donker eikenhouten kast. Daar trok ik de la open om door haar zwart-witfoto’s te snuffelen. Foto’s van een jonge oma, giechelend met vriendinnen. Een jonge opa, die er – gek genoeg – toen al uitzag als het oude mannetje dat hij later werd. Mijn moeder, een waar dametje in jurkjes met lintjes en lakschoentjes eronder, zoals ik haar niet kende. Mijn tante, met toen nog enorme flaporen, die ik super schattig vond. Oma’s verhalen kwamen tot leven door die foto’s.

In ons huis in Nederland staat op zolder een kast vol kinder- en tienerfoto’s uit mijn eigen jeugd. Keurig ingeplakt in fotoalbums – ook dat deed ik graag. De foto’s die het album niet haalden, belandden in een kistje. Beide gebruik ik nog steeds om op gezette tijden even terug in de tijd te gaan. Ik ken ze allemaal en weet precies waar ik moet zoeken. Regelmatig stuur ik mijn dochter of zus een appje met de vraag een specifieke foto op te sporen die ik wil gebruiken voor een blog. Meestal wordt die gevonden, en daarmee ook het beeld, gevoel of zelfs de geur die ik me erbij herinner.

Bijzondere vakanties krijgen een eigen album, terwijl weekendjes weg en kleinere trips samen in een ander boek worden gekoesterd.

Het analoge tijdperk. Een rolletje volschieten was iets bijzonders. Het begon al met het kopen ervan: kleur of zwart-wit, 24 of 36 opnames, en dan nog 100, 200, 400 of nog meer ISO. Ook bij het afdrukken waren er keuzes te maken: met of zonder witte rand, glanzend of mat, het formaat, en – later – de optie voor snelservice, waarmee je de foto’s binnen een uur in handen had. Foto’s die niet goed gelukt waren, hoefde je niet af te nemen. Zo werden drie weken vakantie door mij vastgelegd in maximaal 72 foto’s.

Beneden in de kast, in Nederland, staan albums van latere jaren: gedrukte boeken, samengesteld uit de mooiste foto’s van dat jaar. Een selectie van losse gebeurtenissen, familiedagen en feestdagen. Bijzondere vakanties krijgen een eigen album, terwijl weekendjes weg en kleinere trips samen in een ander boek worden gekoesterd. In de cloud en ergens op een harde externe schijf, staan foto’s in digitale mappen opgeslagen: gestructureerd naar kalenderjaar, kwartaal en vervolgens naar gebeurtenis. Onze kinderen – geboren in de overgang van het analoge naar het digitale tijdperk – zien hun leven vastgelegd in een combinatie van albums en trekken, net als ik, regelmatig een paar albums uit de kast om even terug te glijden in de tijd.

Leven in Singapore

Sinds ons vertrek naar Singapore is de digitale ordening en het samenstellen van albums behoorlijk zoek. Die ruim 10.000 foto’s probeer ik te ordenen in digitale mappen. Ik heb er inmiddels meer dan 50: van AL onze trips en vakanties in Azië, wandelingen met de Dutch Walking Ladies, blogs, SingaporeandYou, bezoekers in Singapore, parken, wijken en ga zo maar door. Terugvinden wordt steeds lastiger, al weet ik nog altijd welke foto’s ik heb gemaakt. Gelukkig helpt de app me met allerlei zoekfuncties om dichter bij mijn gezochte foto te komen. Elk mapje zit vol waardevolle momenten. Vastgelegd zonder restricties, want de cloud lijkt oneindig.

Afgelopen week kwam er nog een map bij: stockfoto’s voor de website en marketinguitingen van SingaporeandYou. Slimme tante en ik gingen op pad met een fotograaf, die ons prachtig wist vast te leggen in de kleurrijke wijk Joo Chiat. Het was een fantastische dag, de foto’s zijn goed gelukt en verdienen absoluut een plekje in mijn te koesteren laatje. Jammer genoeg was de camera net niet op mij gericht toen ik letterlijk omviel van het lachen – uiteraard om mijn eigen grap – en daarbij uit mijn broek scheurde.

Het kiezen van foto’s om in een album te laten afdrukken is inmiddels een onmogelijke opgave. Er is simpelweg te veel vastgelegd: te veel moois, te veel reizen, te veel memorabele momenten, maar ook te veel dubbelingen. Ik denk dat ik wacht tot ons avontuur in Singapore eindigt om dan (nog) een sabbatical van minstens een half jaar te nemen om die klus alsnog te klaren. En als me dat niet lukt, kan ik altijd mijn BFF inschakelen die inmiddels – naast Personal Organizer – als Foto Organizer bedreven is om dit soort klussen tot een overzichtelijk einde te breien.

Overpeinzingen

Ik hou van foto’s. En toch is de magie van het zorgvuldig en selectief kiezen van het moment om een herinnering te verankeren een beetje verloren gegaan in het digitale tijdperk. Meer nog dan dat selectieve kiezen, lijkt ook de kunst van het genieten van het moment zelf te zijn verdwenen. Nog geen seconde blijft mijn blik hangen bij een prachtig wijds uitzicht, of ik heb het al gekaderd met mijn iPhone. Vergezichten haal ik dichterbij, een indrukwekkend gebouw zoom ik in op details. Ik filter op wat mooi is en laat het lelijke achterwege – of ik leg juist het lelijke vast om het contrast als iets moois te benadrukken. En met mij doen velen dat. Zo creëren we illusies: van een paradijselijk Bali, dat bestaat uit prachtige stranden (die er amper zijn) en serene rust (die ver te zoeken is). Of de illusie van ons eigen leven, dat lijkt op een groot sprookje. Je zou verwachten dat meer foto’s de werkelijkheid beter vastleggen. Maar het tegendeel is waar. De imperfectie en rauwheid, die op analoge foto’s niet zomaar te maskeren waren, verdwijnen nu met een enkele veeg over het scherm.

“Hebben we het leuk?” Getuige de ruim 10.000 foto’s kan ik daar volmondig JA op zeggen. Nu daag ik mezelf uit om minstens net zo veel van het moment zelf te genieten als van de foto’s achteraf. En dat laatste zonder me te verliezen in een overdaad aan foto’s, maar door simpelweg dichter bij de eikenhouten la te blijven.

Hoi, ik ben Maaike, en onder de naam SingaporeandMe blog ik over mijn leven in het algemeen, en mijn ervaringen als expat in Singapore in het bijzonder. Voel je vrij om mijn blogs te delen en liken 😍, en ik vind het geweldig als je een reactie achterlaat!

Voor 🇳🇱🇬🇧-talige partners van expats in Singapore, hebben we een Expat Onboarding Programma ontwikkeld. Check de website van SingaporeandYou voor meer informatie hierover. Je kunt ook de Instagram of Facebook pagina volgen om op de hoogte te blijven van de nieuwste plannen.

---

🇬🇧 Photos, Frames, and the Illusion of Perfection

“Are we having fun?” is my best friend’s standard question whenever I find myself scrolling through my photos at the end of one of our fantastic travel days.

I love photos. My collection proves it. And yet, this weekend, I deleted more than 500 pictures – or, more accurately, dragged them to the digital trash bin. They were duplicates, blurry shots, food photos (why do I keep taking these? They’re rarely any good, and I never do anything with them), landscapes from five different angles, and a substantial collection of selfies (which I treat the same way as food photos). And those 500 pictures were just from the last three months. Even after this cleanup, the photo count on my iPad (purchased in 2022) stands at a staggering 10,821 images.

I love photos. They take me back in time to captured memories and moments. As a child, I already felt this way. At my grandmother’s house, I would sit on the floor in front of her dark oak cabinet, opening the drawer to rummage through her black-and-white photos. Pictures of a young grandmother giggling with friends. A young grandfather, who – strangely enough – already looked like the old man he would become. My mother, a proper little lady in dresses with ribbons, a sight I’d never associate with her later in life. My aunt, with ears that stuck out back then, which I thought were adorable. My grandmother’s stories came alive through those photos.

A three-week vacation was captured in 72 photos.

In our home in the Netherlands, there’s a cabinet in the attic filled with childhood and teenage photos from my youth. Neatly arranged in photo albums – a pastime I enjoyed as much as taking pictures. The ones that didn’t make it into an album ended up in a little box. I still use both to travel back in time occasionally. I know every photo by heart and exactly where to find it. Often, I text my daughter or sister to retrieve a specific picture I need for a blog. They usually find it, along with the image, feeling, or even the scent I associate with it.

The analog era. Filling a roll of film was something special. It started with the purchase: color or black-and-white, 24 or 36 exposures, and the right ISO. Printing brought more choices: with or without a white border, glossy or matte finish, the size, and – later – the option of one-hour photo service for near-instant gratification. You only paid for the prints that turned out well. A three-week vacation was captured in 72 photos.

In a downstairs cabinet in our Dutch home are albums from later years: printed books compiled from the best photos of the year. They highlight milestones, family gatherings, and holidays. Special vacations get their own album, while weekend trips and smaller getaways share another book. In the cloud and on an external hard drive somewhere, photos are meticulously organized into digital folders: by year, quarter, and event. Our children, born during the transition from analog to digital photography, see their lives documented in a mix of albums. Like me, they often pull out a few books to revisit those moments.

Life in Singapore

Since our move to Singapore, the digital organization and album-making process have gone awry. The more than 10,000 photos I’ve taken are loosely organized into over 50 digital folders: from all our trips and vacations in Asia, walks with the Dutch Walking Ladies, blogs, SingaporeandYou, visitors to Singapore, parks, neighborhoods, and so on. Finding specific images is becoming harder, although I can usually remember what I’ve captured. Fortunately, my photo app’s search functions help me get closer to my goal. Each folder is filled with valuable moments, captured without restrictions because the cloud seems limitless.

Last week, another folder was added: stock photos for the website and marketing materials of SingaporeandYou. My clever aunt and I went out with photographer Marlies Gerritsen, who beautifully captured us in the vibrant neighborhood of Joo Chiat. It was a fantastic day, and the photos turned out great – they definitely deserve a spot in my cherished collection. Unfortunately, the camera wasn’t pointed at me when I literally fell over laughing – at my own joke, of course – and ripped my pants in the process.

Choosing which photos to print in an album now feels like an impossible task. There’s simply too much: too many beautiful scenes, too many trips, too many memorable moments, and far too many duplicates. I’m thinking of waiting until our adventure in Singapore ends and taking another sabbatical of at least six months to tackle the project. If I can’t manage that, I’ll call in my best friend, who, besides being a Professional Organizer, is also a skilled Photo Organizer and adept at turning chaos into something manageable.

Inner Journey

I love photos. And yet, the magic of carefully and selectively choosing a moment to preserve has somewhat faded in this digital age. More than selective choosing, it seems that the art of enjoying the moment itself has been lost. My gaze barely lingers on a breathtaking view before I’ve framed it with my iPhone. I bring distant landscapes closer, zoom in on the details of an impressive building, filter out the ugly and leave it behind – or deliberately capture the ugly to emphasize contrast and call it beautiful. Many others do the same. This way, we create illusions: of a paradisiacal Bali, filled with stunning beaches (of which there are few) and serene tranquility (which is hard to find). Or of our own lives, seemingly one big fairytale. You’d expect more photos to reveal more reality. But the opposite is true. The imperfections and rawness, once unedited on analog photos, now disappear with a swipe of the screen.

“Are we having fun?” Given the over 10,000 photos, I can wholeheartedly say YES. Now, I’m challenging myself to enjoy the moment just as much as I do the photos afterwards – and to do that without getting lost in an overload of photos, but by simply staying closer to that drawer in the oak cabinet.

 Hey! I’m Maaike, and under the name SingaporeandMe, I blog about my life in general and my experiences as an expat in Singapore in particular. Feel free to share and like my blogs 😍, and I’d love it if you leave a comment!

For 🇳🇱 and 🇬🇧-speaking partners of expats in Singapore, we’ve developed an Expat Onboarding Program. Check out the SingaporeandYou website for more information, and follow the Instagram page to stay updated on the latest plans.