SingaporeandMe

Het lange lijf en ik lopen achter elkaar, nog niet helemaal in de pas. 25, bijna 26 ben ik moeder van dit mannenkind. Bijzonder, dat blijft het.

Zonder overleg wordt het lange lijf gemasseerd door de middelbare leeftijd en ik door de jeugd.

Bali Vibes

Met zoonlief vertoef ik in Bali. Hij is verliefd. Op Bali en het Bali-leven. Met zijn lange, gespierde en getatoeëerde lijf past hij hier goed. Hij was hier vorig jaar juni voor het eerst. En nu dus samen met zijn moeder. Dat laatste verklaar ik hier en daar. Ongevraagd. Met zijn baard en volwassen uiterlijk – ik heb het niet over zijn gedrag, hè – zouden mensen zomaar anders kunnen denken. Dat denk ik dan weer, waarom? Waarom ook niet! Ik denk zelden nergens aan. Dus. Dat.

Volle dag één staan we op met regen. Heerlijk, zegt het lange lijf. Zo’n lekker temperatuurtje dit, zo heerlijk Bali. Heerlijk, denk ik ook. Dat hij niet baalt van geen zon en van wel tropische regen. Na het ontbijt worden we gemasseerd door de – middelbare leeftijd – tante van onze ontbijtkok en haar – denk ik – jonge, mooie Balinese dochter. Zonder overleg wordt het lange lijf gemasseerd door de middelbare leeftijd en ik door de jeugd. Dat is niet toevallig, denk ik. Dus. Dat.

Het miezert nog een klein beetje als we met de taxi naar het centrum gaan. Maar liefst 30 minuten doen we over de krappe anderhalve kilometer. Ubud is overvol en de bergweg Ubud in- en uit is daar niet op berekend. We stappen ergens halverwege de drukke weg uit, midden in het centrum. De laatste drupjes worden uit de hemel geperst. En dan is het droog. We lunchen met uitzicht op wuivende palmen en een bananenboom. Het lange lijf geniet van een hamburger. Waarom ook niet.

We lopen langs de vele spiegeltjes-en-kraaltjes-kraampjes door een gezellig steegje dat uitmondt in de prachtige Kajeng Rice Field. Wonderschoon, en inmiddels begint het aardig op te warmen. Het lange lijf en ik lopen achter elkaar, nog niet helemaal in de pas. 25, bijna 26 ben ik moeder van dit mannenkind. Bijzonder, dat blijft het.

We lopen de ruim anderhalve kilometer terug, al wat meer in de pas.

Moeder zijn

Als verse, jonge moeder zag ik mezelf weerspiegeld in het studentachtige appartementje van een vriend van ons. Ik keek mezelf diep in de ogen: IK BEN MOEDER, sprak ik hardop uit en moest hard lachen! Bijna 26 jaar later en drie kinderen rijker ben ik aan dat idee natuurlijk wel gewend. Maar moeder zijn van een volwassen kerel is weer opnieuw ontdekken. Samen, apart. Hoe verhoud je je tot elkaar? Wat vindt hij nu eigenlijk van hier rondlopen met zijn moeder, denk ik. Dus. Dat.

Ik wil hem de Lotus Garden laten zien. Vorige keer was dat gratis, nu moeten we betalen en onszelf in een sarong hijsen. Met één blik naar elkaar is duidelijk: dat gaan we niet doen. Ik weet dat je via de naastgelegen Starbucks ook de Lotus Garden kunt zien. Hij volgt mij, terwijl hij sardonisch lachend zijn hoofd schudt zoals alleen hij dat kan, en we schieten een fotootje of twee van de mooie tuin. We lachen en herkennen onszelf in elkaar: meer dan dit willen we niet van de Lotus Garden. Foto! Check! Geen entreegeld, geen Sarong. Beter.

We lopen de ruim anderhalve kilometer terug, al wat meer in de pas. De zon schijnt inmiddels fel. Hij vond het goed, dat teruglopen. Niet in eerste instantie, maar wel in tweede. Sommige dingen veranderen niet. Dus. Dat.

De gesprekken gaan door en we lopen samen… in de pas.

Als we later opgefrist en wel onze respectievelijke kamers uitlopen, zeggen we nagenoeg tegelijk: “Jezus, ik ben me toch een partij rood geworden vandaag”. We lachen om onze stommiteit: niet insmeren in de tropen. Stom. Tijdens het eten kletsen we honderduit over van alles en niks. Ook over het moeder-zoon zijn. Toen en nu. Het is mooi om dit soort gesprekken met elkaar te voeren. Het is heerlijk om hier samen te kunnen zijn.

We lopen terug naar ons Bali-villaatje, hij voorop want ik zie amper wat in het donker. De gesprekken gaan door en we lopen… in de pas. Het lange lijf is senang met zichzelf, de humor vliegt heen en weer, en het gemak in samenzijn vloeit langzaam doch zeker dag twee in. Dus. Dat.

Overpeinzingen

Hij hoeft niet zo nodig op pad. De onrust die ik nog in mijn donder heb om meer te (moeten willen) doen dan alleen maar te hangen, eten en drinken, smelt langzaam weg als ik me realiseer dat dit samenzijn, laatjes vullen met mooie gesprekken, en ons tot elkaar verhouden, precies is wat goed is. Voor mij. Voor ons. Dus. Dat.

Hoi, ik ben Maaike, en onder de naam SingaporeandMe blog ik over mijn leven in het algemeen, en mijn ervaringen als expat in Singapore in het bijzonder. Voel je vrij om mijn blogs te delen en liken 😍, en ik vind het geweldig als je een reactie achterlaat!

Voor 🇳🇱🇬🇧-talige partners van expats in Singapore, hebben we een Expat Onboarding Programma ontwikkeld. Check de website van SingaporeandYou voor meer informatie hierover. Je kunt ook de Instagram of Facebook pagina volgen om op de hoogte te blijven van de nieuwste plannen.

---

🇬🇧 Fell into Step – 26 years of Mother and Son

The tall body and I walk in single file, not quite in step yet. I became a mother at 25, almost 26, to this grown man. It’s still extraordinary.

Without discussion, the tall body gets massaged by the aunt, and I by the daughter.

Bali Vibes

I’m in Bali with my son. He’s in love. With Bali and the Bali lifestyle. With his tall, muscular, tattooed body, he fits right in. He visited Bali for the first time last June. And now, here we are together, mother and son. I feel the need to explain that occasionally, unprompted. With his beard and grown-up appearance, I’m not referring to his behavior, mind you, people might assume otherwise. That’s what I think. Why? Why not? I rarely think about nothing, so there’s that.

Day one begins with rain. “Love it,” says the tall one. “Such a nice temperature, so Bali.” Love it, I think as well. Love it that he doesn’t mind the lack of sunshine and the existence of the tropical rain. After breakfast, we’re treated to massages by the middle-aged aunt of our breakfast cook and, I believe, her young, beautiful Balinese daughter. Without discussion, the tall body gets massaged by the aunt, and I by the daughter. That’s no coincidence, I think. So, there’s that.

A light drizzle accompanies us as we take a taxi to the center of Ubud. It takes a full 30 minutes to cover barely 1.5 kilometers. Ubud is overcrowded, and the hilly road in and out of town is not built for this. We hop out midway along the busy street, right in the center. The last drops of rain fall as we arrive. And then, it’s dry. We have lunch overlooking swaying palm trees and a banana tree. The tall body enjoys a burger. Why not?

We wander through alleys filled with stalls selling mirrors and beads, leading us to the stunning Kajeng Rice Field. It’s breathtaking, and the temperature is rising. The tall body and I walk in single file, not quite in step yet. I became a mother at 25, almost 26, to this man-child. It’s still extraordinary.

We walk the 1.5 kilometers back to our villa, and we fell more and more into step.

Motherhood

As a fresh, young mother, I once saw myself reflected in the student apartment of a friend. I stared deep into my own eyes and said out loud: I AM A MOTHER and burst out laughing! Nearly 26 years and three kids later, I’m used to the idea. But being the mother of a grown man is another kind of discovery. Together, yet apart. How do we relate to each other? I wonder what he thinks of walking around here with his mom. So, there’s that.

I want to show him the Lotus Garden. It was free the last time I was here, but now we have to pay and wear a sarong. With a quick glance at each other, we silently decide against it. I know we can see the Lotus Garden through the neighboring Starbucks. He follows me, shaking his head with a laugh only he can manage, and we snap a photo or two of the lovely garden. We laugh, recognizing the same instinct: this is all we want from the Lotus Garden. Photo, No Sarong, No entrance money! Mission accomplished.

We walk the 1.5 kilometers back to our villa, and we fell more and more into step. The sun is blazing. He didn’t mind the walk back, not at first to be honest, but eventually, he agreed. Some things never change. So, there’s that.

The conversation continues and… we fell into step.

Later, refreshed and ready, we leave our rooms and simultaneously say, “Wow, I’ve turned bright red today.” We laugh at our stupidity, failing to wear sunscreen in the tropics. Over dinner, we chat endlessly about everything and nothing, including what it means to be mother and son, then and now. These conversations are honest and beautiful. Being here together is wonderful.

We walk back to our Bali villa, him leading the way as I can barely see in the dark. The conversation continues and, we fell into step. The tall one feels at ease with himself, humor flies back and forth, and our easy companionship flows seamlessly into day two. So, there’s that.

Inner Journey

He doesn’t feel the need to explore much. The restlessness I still feel, the urge to do more than just hang out, eat, and drink, melts away as I realize this is exactly what we need. Being together, sharing meaningful conversations, and finding our rhythm as mother and son. It is perfect. For me. For us. So, there’s that.

Hi, I’m Maaike, and under the name SingaporeandMe, I blog about life in general and my experiences as an expat in Singapore in particular. Feel free to share or like my blogs — I’d love it if you left a comment too!
For 🇳🇱🇬🇧-speaking partners of expats in Singapore, we’ve developed an Expat Onboarding Program. Check out the SingaporeandYou website for more information, or follow us on Instagram or Facebook to stay updated on our latest plans.