SingaporeandMe

Is het kwetsbaarheid of ongemak dat ik voel?

Ik zit op een metalen kruk met een ananassap in mijn hand, terwijl Oto-riksja’s, scooters en auto’s al toeterend voor mijn neus staan. Van rijden is nauwelijks sprake. Het verkeer in deze straat – waar ook mijn pension ligt – zit muurvast. Stof dwarrelt om me heen. Uit de riksja recht voor me hangen vier mensen, twee koppels als ik het goed zie. Half op elkaars schoot, buigen ze zich naar buiten om naar me te kijken en te zwaaien. Eén van de mannen maakt een gebaar naar zijn mond, alsof hij er iets instopt. Ik denk dat hij bedoelt: Smaakt het lekker? Maar zeker weten doe ik het niet.

Ik ben in India, in Bangalore om precies te zijn.

Het was niet mijn bedoeling om hier als een bezienswaardigheid neer te strijken. En al helemaal niet zo pontificaal aan een drukke doorgaande weg. Maar na dagen van Prata’s, Puri Dishes en Dosas snakken mijn darmen naar wat gezonde, ongefrituurde vitamines. Gelukkig zit er vlakbij mijn raamloze pensionkamer een fruitstalletje. Even snel een versgeperste ananassap scoren, dacht ik.

“Sugar?” vraagt de man achter de kraam.
“No thank you” antwoord ik.

Een paar minuten later krijg ik mijn sap. In een glas. Echt glas. Niet om mee te nemen. En om nu staand aan de kraam dit sapje naar binnen te werken, voelt niet relaxed. Er staan twee metalen krukken. Met mijn rug naar de straat zitten? Dat leek me wat gekkig. Niet in de laatste plaats omdat het uitzicht naar die kant minstens zo troosteloos is als in mijn pension.

Dan maar pontificaal in het zicht van de voorbijsluipende, toeterende stroom. Ik probeer geen oogcontact te maken met iedereen die overduidelijk mij van top tot teen aan het scannen is. Los van een borrelend ongemak, voel ik ook iets anders borrelen. Gelukkig is mijn pension dichtbij. Inspiratieloos, maar verder van alle gemakken voorzien en netjes.

Een weekend vol Máxima-momentjes

Dit weekend zat vol van die momenten. Samen met Heidi en haar veertienjarige zoon Luc maakte ik vrijdag een tour door Bangalore en woonden we het Elevate-event van Enabling Leadership bij. En overal, te pas en te onpas, werden we gevraagd om op de foto te gaan. We prijken op talloze kiekjes, hoogblond en torenend boven iedereen uit.

“Ik vind het ongemakkelijk,” zegt Luc, en hij naait ertussenuit zodra er weer een meute op ons af komt. Ik snap het. Ook wij vinden het soms ongemakkelijk. Wie zijn wij nu helemaal?

Ik herken het gevoel van mijn vorige bezoek aan India. Toen ik verschillende scholen bezocht, liep de hele school uit om met mij op de foto te gaan. Maar dat voelde anders. Voor de kinderen en hun leerkrachten doe ik het graag, ook hier. Anders is het als we gewoon op straat lopen of ergens lunchen. Ook dan worden we gevraagd te poseren, met een voorbijganger of de kok. Vooral mannen. Tegen hen zeggen we makkelijker nee dan tegen de kinderen.

En toch… Hoe anders ben ik zelf? Ook ik maak foto’s van mensen die me opvallen. In het buitenland vaker dan thuis. Een vrouw met een stapel hout op haar hoofd. Twee mannen die, denk ik, een open elektriciteitskast repareren rondom een boom. De kok die in een open keuken onze paratha staat te draaien. Ze voelen zich vast net zo ongemakkelijk als wij. Waarom maakt die vrouw een foto van mij? Ik ben toch niets bijzonders? En ik? Ik heb niet eens gevraagd of ik een foto mocht maken. Ik heb het gewoon, een soort van stiekem, gedaan.

Want. En. Dus. Hmmm.

Solo

Vandaag ben ik alleen. De rest van het koninklijke gezelschap, alias lieve Heidi en spitsvondige Luc, is vanochtend vroeg teruggevlogen naar het veilige, schone en vooral stille Singapore. Het contrast tussen twee steden kan bijna niet groter zijn.

Vandaag zou ik Bangalore ontdekken. Maar omdat onze vlucht vervroegd was, hebben we dat afgelopen vrijdag al kunnen doen met een toffe city tour. En na alle indrukken van de afgelopen dagen vind ik het ook wel fijn om even niet op pad te gaan. Om alle indrukken te verwerken. In een blog, in een magazine dat ik ga maken om meer engagement en awareness te creëren voor Enabling Leadership, en in foto’s.

Mijn hotelkamer biedt weinig inspiratie, maar wel rust. Buiten is het chaos en dat maakt een rustige plek vinden een uitdaging waar ik nu even niet voor kies. Behalve om – snel – iets te eten en te drinken.

Kwetsbaar

Dat is het eerste woord dat in me opkomt als ik probeer te omschrijven wat ik voel. Ik loop hier alleen, iedereen kijkt naar me en alles komt snoeihard binnen. Maar als ik een seconde langer stilsta bij dat gevoel, realiseer ik me dat kwetsbaarheid toch iets anders is. Kwetsbaarheid is onveiligheid. Een gebrek aan bescherming. En ja, ik mis het comfort van een vertrouwd iemand naast me. Maar echt onveilig voel ik me niet.

Gisteren trad een groep kinderen op met een pakkend (rap)lied over (seksueel) geweld in India—een realiteit waarmee meisjes en vrouwen nog altijd veel te vaak worden geconfronteerd. Over een systeem dat daar onvoldoende tegen optreedt en een samenleving die hen nog te weinig bescherming biedt. Dat is kwetsbaarheid. Pure kwetsbaarheid.

(Pre Chorus van het lied Kyu? (Waarom? In Hindi) van de Giggle Groove Gang | Mumbai)

Why is she still afraid today?

Why does she still fear life this way?

Why does this chain of terror remain?

Why do you still stand silent in shame?

Tell me.

Ik prijs me gelukkig dat ik die vorm van kwetsbaarheid niet ken, niet ervaar. En ik prijs me gelukkig dat ik onderdeel mag zijn van de missie van Enabling Leadership: kinderen in de belangrijkste fase van hun leven – tussen 9 en 16 jaar – essentiële life skills bijbrengen. Vaardigheden gestoeld op gelijkheid, gelijkwaardigheid en zelfvertrouwen. Jongens en meisjes die deze waarden niet vanzelf met de paplepel ingegoten hebben gekregen, staan hier in Bangalore sámen op het podium. Strijdend voor gelijke kansen en veiligheid.

Dit programma doorbreekt de cirkel

Daar valt een dagje ongemak bij in het niet. En terwijl ik mijn blog afrond in een heerlijk lokaal restaurant met WiFi en de ober ongemakkelijk dichtbij achter me blijft staan terwijl ik eet, merk ik dat ik met de minuut iets meer op mijn gemak raak met mijn ongemak. Heel iets.

Met SingaporeandYou ondersteunen we Enabling Leadership vanuit Singapore door zakelijke professionals te verbinden die hun expertise vrijwillig willen inzetten. Wil jij bijdragen? We zoeken meer professionals die hun kennis willen inzetten voor deze geweldige organisatie. En donaties zijn natuurlijk ook meer dan welkom!
Voor slechts 168 SGD steun je een kind een heel jaar lang in dit programma. (👉 Campagne SingaporeandYou).

🙋‍♀️ Hoi, ik ben Maaike, en onder de naam SingaporeandMe blog ik over mijn leven in het algemeen, en mijn ervaringen als expat in Singapore in het bijzonder. Voel je vrij om mijn blogs te delen en liken 😍, en ik vind het geweldig als je een reactie achterlaat!

---

🇬🇧 Vulnerable

Is it vulnerability or discomfort that I feel?

I’m sitting on a metal stool, a pineapple juice in my hand, while auto-rickshaws, scooters, and cars honk incessantly in front of me. Traffic is barely moving. The street—where my guesthouse is also located—is at a standstill. Dust swirls around me. In the rickshaw directly ahead, four people are crammed together, two couples, if I see correctly. Half on each other’s laps, they lean out to look at me and wave. One of the men gestures toward his mouth, as if putting something in. I think he’s asking: Does it taste good? But I’m not entirely sure. I am in India, to be precise, in Bangalore.

I hadn’t planned on sitting here like some kind of roadside attraction. Especially not in such a prominent spot on a busy main road. But after days of Pratas, Puri Dishes, and Dosas, my stomach is desperate for some fresh, unfried vitamins. Luckily, there’s a fruit stand near my windowless guesthouse room. Just a quick fresh pineapple juice, I thought.

“Sugar?” the man behind the stall asks.
“No, thank you.”

A few minutes later, he hands me my juice. In a glass. Not for takeaway, then. And standing at the stall while drinking it doesn’t feel quite right either. There are two metal stools. Sitting with my back to the street? That seemed odd, not least because the view in that direction is just as bleak as the one from my hotel room.

So, here I am, in full view of the creeping, honking stream of traffic. I try not to make eye contact. Alongside a bubbling sense of discomfort, I also feel something else stirring. Thankfully, my guesthouse is close—uninspiring, but clean and practical.

A Weekend Full of ‘Máxima Moments’

This weekend was full of them. Together with Heidi and her fourteen-year-old son Luc, I took a tour of Bangalore on Friday and attended the Elevate event by Enabling Leadership. And everywhere we went, at any given moment, people asked us to take pictures with them. We’re now immortalized in countless snapshots—tall, blonde, and towering over everyone.

“I feel uncomfortable,” Luc says, ducking out the moment another group approaches us. I get it. We feel uncomfortable sometimes, too. Who even are we?

I recognize the feeling from my previous visit to India. Back then, when I visited various schools, the entire student body would come out to take pictures with me. But that felt different. For the children and their teachers, I was happy to oblige. It’s different when we’re simply walking down the street or having lunch. Even then, we’re asked to pose—with a passerby or the chef. Mostly men. Saying no to them is easier than saying no to the children.

And yet… how different am I, really? I, too, take pictures of people who catch my eye. More often abroad than at home. A woman carrying a stack of firewood on her head. Two men—who I assume are fixing an electrical box—working around a tree. The chef flipping parathas in an open kitchen.

They probably feel just as uncomfortable as we do. Why is this woman taking a picture of me? I’m nothing special. And me? I didn’t even ask. I just… kind of… did it.

Hmmm.

Today, I Am Alone

Early this morning the rest of the royal family, alias sweet Heidi and witty Luc, flew back to the safe, clean, and above all, silent Singapore. The contrast between these two cities could hardly be greater.

Today, I was supposed to explore more of Bangalore. But since our flight was rescheduled, we already did that last Friday on a fantastic city tour. And after all the impressions of the past few days, I actually don’t mind having nothing on my agenda. A moment to process. In words, in a magazine we want to create to increase engagement and awareness for Enabling Leadership, and in photos.

My hotel room offers little inspiration but plenty of peace. Outside, it’s chaos, and finding a quiet spot feels like a challenge I don’t want to take on right now. Except for—quickly—grabbing something to eat and drink.

Vulnerable

That’s the first word that comes to mind when I try to put my feelings into words. I’m here alone, everyone is looking at me, and everything is hitting me full force. But when I pause for a second longer, I realize that vulnerability is something else entirely. Vulnerability is lack of safety. A lack of protection. And yes, I miss the comfort of having someone familiar next to me. But do I truly feel unsafe? No.

Yesterday, a group of children performed a powerful (rap) song about (sexual) violence in India—a harsh reality that girls and women still face far too often. About a system that fails to act and a society that offers them too little protection. That is vulnerability. Pure vulnerability. I count myself lucky that I don’t know, don’t experience, that kind of vulnerability.

(Pre Chorus of the song Kuy? (Why? In Hindi) from the Giggle Groove Gang | Mumbai

Why is she still afraid today?

Why does she still fear life this way?

Why does this chain of terror remain?

Why do you still stand silent in shame?

Tell me.

And I count myself lucky to be part of Enabling Leadership’s mission: equipping children, at the most critical stage of their lives—between 9 and 16—with essential life skills. Skills rooted in equality, dignity, and self-confidence. Boys and girls who weren’t necessarily raised with these values stand together on stage here in Bangalore. Fighting for equal opportunities and safety.

This program breaks the cycle

What’s a day of discomfort in comparison to that? And as I finish writing my blog in a lovely local restaurant with WiFi, while the waiter lingers awkwardly close behind me as I eat, I notice that, minute by minute, I’m becoming just a little more at ease with my discomfort.

With SingaporeandYou we support Enabling Leadership from Singapore by connecting business professionals who want to volunteer their expertise. Want to contribute? We’re looking for more professionals who want to share their knowledge with this amazing organization. And donations are also super welcome!
𝐅𝐨𝐫𝐣𝐮𝐬𝐭 168 𝐒𝐆𝐃, 𝐲𝐨𝐮𝐜𝐚𝐧𝐬𝐮𝐩𝐩𝐨𝐫𝐭𝐚𝐜𝐡𝐢𝐥𝐝𝐟𝐨𝐫𝐚𝐧𝐞𝐧𝐭𝐢𝐫𝐞𝐲𝐞𝐚𝐫𝐢𝐧𝐭𝐡𝐢𝐬𝐩𝐫𝐨𝐠𝐫𝐚𝐦 (👉 Campagne SingaporeandYou).

Hi, I’m Maaike, and under the name SingaporeandMe, I blog about life in general and my experiences as an expat in Singapore in particular. Feel free to share or like my blogs—I’d love it if you left a comment too!