SingaporeandMe

Adem in, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht. Hou vast, een, twee. En rustig uit, pffffffff. Concentreer je op mijn stem. Je bent okay, je bent veilig.

Ik hang ongemakkelijk over de lege middenstoel heen, mijn hand ligt op de zachte volle buik van een mij onbekende vrouw. Ondertussen hotsen-knotsen we op flinke windsnelheid door de lucht.

Vasthouden en loslaten in de lucht

Jaren geleden vond ik vliegen best spannend. Niet in die mate dat het me ervan weerhield om in het vliegtuig te stappen, maar tijdens het opstijgen en landen was ik stijfjes gespannen en hield ik bij voorkeur iemands hand vast. Feitelijk helpt dat natuurlijk geen reet – als een vliegtuig neerstort, wordt die hand net zo hard mee de afgrond ingetrokken. Maar houvast zit tussen je oren, en dat gebied kun je prima voor de gek houden.

Heel relaxed vind ik turbulentie nog altijd niet. Maar inmiddels is mijn eigen hand op mijn buik genoeg om mijn lijf zacht en ontspannen te houden. En ik visualiseer dat ik op een hobbelige wobbelige weg rijd, dat helpt ook. Zolang de stewardesses niet in de stress raken en hun werkzaamheden staken, ben ik okay. Zo niet de dame in mijn rijtje stoelen.

Een paniekaanval op 10.000 meter hoogte

Ik vlieg terug uit India, misschien wel ergens boven een gebied waar een halfjaar geleden een Singapore Airlines-vlucht zulke heftige turbulentie had dat passagiers tegen het plafond werden geslingerd en er zelfs een dodelijke slachtoffer is gevallen. Voordat ik kan inchecken bij mezelf hoe ik me voel, hoor ik mijn buurvrouw prevelen. Ze grijpt de stoel voor haar vast, haar knokkels worden wit.

Are you afraid? vraag ik.
What’s happening? reageert ze met paniek in haar ogen.

Ik probeer een praatje aan te knopen, haar af te leiden. Just imagine you are driving on a rocky Indian road. Ze knikt, maar met elke schok schrikt ze op. No worries, we are okay, probeer ik. Maar het helpt niet, haar ratiobrein is door haar angst onbereikbaar. Dat het even later wat rustiger is in de lucht helpt wel.

Net als ik denk dat ik wel even een dutje kan doen, neemt de turbulentie toe. En nu stromen de tranen. Een hand hoog op haar borstbeen, de ander grijpt in de stoel voor haar. Haar gebed een fluisterend mantra.

Een hand om vast te houden

Ik leg mijn hand op die van haar, die ze vervolgens vastgrijpt. De dochter die aan de andere kant van het gangpad zit, rijkt eveneens naar haar uit. Ook die hand wordt vastgeklampt. Een stewardess ziet wat er gebeurt en gaat gehurkt naast haar zitten, en er wordt een steward bij geroepen. Beide proberen op haar in te praten, maar het is aan dovemansoren gericht. De arme vrouw is in paniek, en langzaamaan krijg ik het ook benauwd. Spaans benauwd. Niet van angst, maar van het koor aan stemmen en de hoeveelheid mens op een vierkante meter dat haar probeert te kalmeren. Dit werkt niet.

Is it okay if we do some breathing exercises together? vraag ik haar. Ik wacht haar antwoord niet af – haar greep op mijn hand is bevestiging genoeg. Ik geef het personeel een knikje en ze gaan verder met hun werk. Ik denk opluchting op hun gezichten te zien.

Ik verplaats mijn hand, nog altijd in haar krachtige greep, naar haar zachte buik. Breathe in, two, three, four, five, six, seven, eight. Hold it, one, two. And slowly breathe out, pffffffff. Focus on my voice. You are okay, you are safe.

Ik hang ongemakkelijk over de lege middenstoel heen. Turbulentie schudt ons heen en weer, en haar ademhaling komt langzaam tot rust. Af en toe kijkt ze me aan en fluistert thank you. Ik knik, en blijf doorgaan met het verplaatsen van haar aandacht naar haar tenen, haar benen, haar buik. Bij elke schok duwt ze haar hand steviger tegen de mijne, maar ze hyperventileert niet meer. Good enough.

Haar dochter blijft haar andere hand vasthouden. Ruim een kwartier lang zitten we zo, verbonden in een vacuüm van steun. Tot de lucht weer kalm wordt. Haar greep verslapt. Mijn arm protesteert na de ongemakkelijke houding. Ik verplaats onze handen naar de middenstoel, zodat ik rechtop kan zitten. De hare is nu zacht en ontspannen, ze soest langzaam weg.

Good job, glimlacht de dochter over onze gemeenschappelijke prestatie vanaf de andere kant van het gangpad. En ik steek mijn duim naar haar op.

De kracht van verbinding

Een kwartiertje voor landing wordt mijn buurvrouw wakker. Ze kijkt me aan. Thank you, zegt ze. This never happened to me before. This is the first time I fly without my husband or my daughters.

Wacht even: Without my daughters?
Ik kijk naar de vrouw naast haar en besef: DIT IS HAAR DOCHTER NIET. Gewoon een vreemde, net als ik. Dat geeft me een warm gevoel. Wat fijn dat zo’n jonge meid zich over haar ontfermde. Wat fijn dat deze vrouw onze hulp kon aanvaarden. Wat fijn om zo’n moment van verbinding te ervaren. Zonder verplichting, zonder iets terug te verwachten.

En ik denk ook: wat fijn dat ik niet alleen mezelf maar ook andere door turbulentie heen kan navigeren.

🙋‍♀️ Hoi, ik ben Maaike, en onder de naam SingaporeandMe blog ik over mijn leven in het algemeen, en mijn ervaringen als expat in Singapore in het bijzonder. Voel je vrij om mijn blogs te delen en liken 😍, en ik vind het geweldig als je een reactie achterlaat!

Voor 🇳🇱🇬🇧-talige partners van expats in Singapore, heb ik samen met een collega een Expat Onboarding Programma ontwikkeld. Check de website van SingaporeandYou voor meer informatie hierover. Je kunt ook de Instagram of Facebook pagina volgen om op de hoogte te blijven van de nieuwste plannen.

---

🇬🇧 Turbulence

Breathe in, two, three, four, five, six, seven, eight. Hold, one, two. And calmly exhale, pffffff. Focus on my voice. You’re okay, you’re safe.

I’m awkwardly leaning over the empty middle seat, my hand resting on the soft, full belly of a woman I don’t know. Meanwhile, we’re bouncing through the sky at considerable speed.

Holding tight, letting go – up in the air

Years ago, I used to find flying quite nerve-wracking. Not enough to avoid getting on a plane, but during takeoff and landing, I’d sit stiffly, preferably holding someone’s hand. Not that it actually helps, of course—if a plane goes down, that hand is going down with you. But reassurance is all in your head, and that’s easy to fool.

I still don’t find turbulence particularly relaxing. But by now, resting my own hand on my belly is enough to keep my body soft and relaxed. And I visualize driving on a bumpy, wobbly road—that helps too. As long as the flight attendants don’t look worried and stop what they’re doing, I’m fine. The same can’t be said for the woman sitting in my row.

A panic attack at 30,000 feet

I’m on a flight back from India, somewhere over a region where, six months ago, a Singapore Airlines flight experienced such severe turbulence that passengers were thrown against the ceiling. Before I even have time to check in with myself about how I’m feeling, I hear her murmuring. She grips the seat in front of her, her knuckles turning white.

“Are you afraid?” I ask.
“What’s happening?” she responds, panic in her eyes.

I try to strike up a conversation, distract her. “Just imagine you’re driving on a rocky Indian road.” She nods, but with every jolt, she flinches. “No worries, we’re okay,” I try. But reason is unreachable through her fear. The only thing helping is the temporary lull in turbulence.

Just as I think I might be able to take a quick nap, the turbulence picks up again. This time, the tears start flowing. One hand clutches her chest, the other grips the seat in front of her. Her prayer a whispered mantra.

A hand to hold

I place my hand on hers, and she instantly clings to it. The young woman across the aisle—her daughter, I assume—reaches out as well. Another hand clamped in a desperate grip. A flight attendant notices what’s happening, kneels beside her, and soon a male steward joins. They both try to talk to her, but she doesn’t hear them. The poor woman is in full-blown panic, and slowly, I start to feel overwhelmed too. Not from fear, but from the sheer number of voices and bodies crowding this tiny square meter, all trying to calm her down. This isn’t working.

“Is it okay if we do some breathing exercises together?” I don’t wait for her response—her iron grip on my hand is answer enough. I nod at the crew, and they step back to continue their work. I think I see relief on their faces.

I shift my hand, still in her firm grasp, to her soft belly. Breathe in, two, three, four, five, six, seven, eight. Hold, one, two, and exhale, pffffff. Focus on my voice. You’re okay, you’re safe.

I’m awkwardly leaning over the empty middle seat. Turbulence shakes us back and forth, but her breathing gradually steadies. Every now and then, she looks at me and whispers “thank you.” I nod and keep going. With each jolt, she presses her hand harder against mine, but she’s no longer hyperventilating. Good enough.

The young woman across the aisle continues holding her other hand. For a solid fifteen minutes, we sit like this—connected in a vacuum of support. Until the skies calm again. Her grip loosens. My arm protests after being in this awkward position for so long, but it’s okay. I shift our hands onto the middle seat so I can sit upright. Hers is now soft and relaxed, and she slowly drifts off.

“Good job,” the girl across the aisle smiles at me, acknowledging our shared effort. I give her a thumbs-up.

The strength of connection

About fifteen minutes before landing, my seatmate wakes up. She looks at me. “Thank you,” she says. “This never happened to me before. This is the first time I fly without my husband or my daughters.”

Wait… Without her daughters? I glance at the young woman beside her and realize—she’s not her daughter. Just a stranger, like me. And that gives me a warm feeling.

How wonderful that such a young woman took care of her. How wonderful that she was able to accept our help. How wonderful to experience this kind of connection—without obligation, without expecting anything in return.

And I think: how wonderful that I can navigate not just myself, but others, through turbulence.

Hi, I’m Maaike, and under the name SingaporeandMe, I blog about life in general and my experiences as an expat in Singapore in particular. Feel free to share or like my blogs — I’d love it if you left a comment too!
For 🇳🇱🇬🇧-speaking partners of expats in Singapore, we’ve developed an Expat Onboarding Program. Check out the SingaporeandYou website for more information, or follow us on Instagram or Facebook to stay updated on our latest plans.