SingaporeandMe

Vanaf het dak van onze condo in hartje Singapore kijken we uit over een stad vol contrasten. Chinatown ligt aan onze voeten, net als Tiong Bahru met zijn retroflats, en in de skyline prijken glanzende torens.

Dichtbij zie je The Pinnacle@Duxton: een markant complex van zeven torens, verbonden met luchtbruggen. Je kunt er zelfs als bezoeker, tegen een klein bedrag, genieten van het uitzicht (meer hierover in de blog: Daktuinen in Singapore). En wat je misschien niet direct verwacht: The Pinnacle is een HDB. Een wat?

Housing & Development Board (HDB)?

In 1960 werd de Housing & Development Board (HDB) opgericht met als doel om snel, massaal en betaalbaar woningen te bouwen voor de lokale bevolking.

Destijds woonde het merendeel van de Singaporezen in kampongs – dorpen met houten huizen op palen, vaak zonder stromend water of elektriciteit. Ongeveer 70% van de bevolking leefde onder slechte omstandigheden. Brandgevaar, onhygiëne en de snelle bevolkingsgroei maakten huisvesting een urgent probleem.

Met een bevolking van zo’n 1,6 miljoen in de jaren ’60, en een jonge, pas onafhankelijke regering, werd huisvesting een nationale prioriteit. Onder leiding van minister Lim Kim San wist HDB in de eerste tien jaar al 400.000 mensen te herhuisvesten. Inmiddels woont ruim 80% van de Singaporezen in een HDB-flat.

De laatste grote kampongs verdwenen pas in de jaren ’80 (lees ook: De laatste Kampong in Singapore). Een historische leefstijl maakte plaats voor het Singapore van nu: hoogbouw met moderne gemeenschapsvoorzieningen op loopafstand, en steeds vaker zelfs op level-liftafstand.

Kampong 2.0 – community living met visie

Die kampong lifestyle (met gedeeld eigenaarschap, zorg voor elkaar en sociale samenhang) vormt sinds de jaren 2000 expliciet de blauwdruk voor de nieuwe generatie HDB-complexen. Vanuit het idee dat het gemeenschapsgevoel uit de vroegere dorpen behouden moest blijven in de verstedelijking, introduceerde HDB het zogeheten Kampong Community Model: een integrale benadering waarbij leven, werken, leren, zorg, sport en sociale interactie samenkomen in één leefomgeving. Voor jong en oud. Alles onder één dak.

Deze vorm van community living sluit nauw aan bij de principes die wereldwijd worden herkend in de zogenoemde Blue Zones; regio’s waar mensen aantoonbaar langer en gezonder leven, onder meer dankzij sterke sociale netwerken en een actieve, betekenisvolle leefstijl. In de recente Netflix-documentaire Live to 100: Secrets of the Blue Zones wordt Singapore zelfs genoemd als een moderne, verstedelijkte Blue Zone in wording: een plek waar overheidsbeleid, ruimtelijke ordening en sociale infrastructuur samenkomen om welzijn op lange termijn te ondersteunen. De visie voor de toekomst is opgenomen in de Designing for Life Roadmap.

En is dat dan grauw en grijs, zoals het beeld dat we in Europa soms hebben van sociale woningbouw? Zeker niet, althans niet altijd.

Modern HDB life

The Pinnacle@Duxton is een goed voorbeeld van een moderne HDB die zeker niet aan dat grauw-en-grijze beeld voldoet. Het is meteen ook één van de duurste van het land. In mei 2024 werd een vijfkamerappartement daar verkocht voor S$1.515.000. Klinkt als een hoop geld voor een flat? Zeker. Maar ter vergelijking: een appartement van vergelijkbare grootte in een condo aan Kampong Java Road (2.960 sqft) staat te koop voor S$7.480.000. Daar krijg je dan wel een zwembad, gym, beveiliging en tropische tuinen bij.

Hoe het is georganiseerd?

Wat HDB bijzonder maakt, is de koppeling aan het CPF (Central Provident Fund) – een verplicht sociaal zekerheidsfonds waarin Singaporezen sparen voor hun pensioen, zorgkosten én woning. Werknemers dragen 17% van hun inkomen af, werkgevers nog eens 20%. Via dit systeem kunnen inwoners met relatief lage maandlasten een woning kopen, vaak in de vorm van een 99-jarige leasehold. Een groot eigen vermogen is dus niet nodig.

HDB-flats worden toegewezen via het Build-To-Order (BTO)-systeem: je schrijft je in op een specifiek project, kiest een woningtype (bijvoorbeeld een 3-room of 4-room flat), en hoopt op een gunstige plek op de wachtlijst. De gemiddelde wachttijd ligt momenteel tussen de 4 en 4,5 jaar. Tijdens het selectieproces kun je voorkeuren opgeven – denk aan het blok, de verdieping of optionele afwerking – maar het blijft deels een loterij. Sla je een toegekende selectie over, dan verlies je tijdelijk je voorrangsstatus bij een volgende aanvraag.

Liever niet wachten? Dan kun je ook een resale HDB-flat kopen op de open markt. Dat kan sneller, maar vereist wel directe financiering meestal zonder hulp van het CPF. En dan zijn er vaak ook alweer wat jaren van die 99-jarige lease afgesnoept.

Een belangrijke kanttekening bij het HDB-beleid is namelijk de zogenoemde “99-year timebomb”. HDB-flats worden verkocht met een lease van 99 jaar. Na afloop vervalt het eigendom aan HDB, die de grond vervolgens teruggeeft aan de staat. Er bestaat een misverstand dat de overheid dan verplicht is tot compensatie, maar die verplichting is er niet. Dat roept vragen op, vooral bij mensen die hun flat beschouwen als pensioenvoorziening. Want hoe korter de resterende lease, hoe lager de waarde. En verkopen met nog 20 jaar op de teller? Dat is net zo min een gouden deal als kopen met nog 20 jaar op de teller.

Nederlandse invloed

Leuk wetenswaardigheidje voor Dutchies: Bij het opzetten van dit systeem keek Singapore mede naar Nederlandse voorbeelden van volkshuisvesting. Het idee van betaalbare koopwoningen als fundament voor sociale stabiliteit werd sterk beïnvloed door het succes van de Nederlandse woningcorporaties na de Tweede Wereldoorlog. Lee Kuan Yew, Singapore’s eerste premier, benoemde dit expliciet in zijn memoires:

 “We studied how the Dutch had rebuilt their country after the war, particularly how they housed their people. It showed us that public housing could be clean, decent, and owned by the people themselves.”
— Lee Kuan Yew, From Third World to First (2000)

Het CPF-model voegde daar een uniek Singaporees element aan toe: sparen, eigenaarschap en collectieve verantwoordelijkheid in één systeem.

Shall we buy an HDB together, my love?

De toewijzing van HDB-woningen verloopt via een aanmeld- en lotingssysteem, het zogenoemde Build-To-Order (BTO)-programma. Daarbij krijgen jonge gezinnen, ouderen en mensen die dicht bij hun ouders willen wonen voorrang. Koppels kunnen zich inschrijven vanaf hun 21e; alleenstaanden pas vanaf 35 jaar – en dan uitsluitend voor kleinere flats.

Een bekende grap onder Singaporesen is dan ook: “You don’t propose, instead you ask: ‘Shall we buy an HDB together, my love?’”

Toewijzing hangt af van beschikbaarheid én van het Ethnic Integration Policy (EIP), dat zorgt voor een evenwichtige etnische spreiding binnen HDB-blokken en wijken. Zo wordt segregatie voorkomen en blijft de sociale cohesie behouden. Helaas kan dit ook betekenen dat je niet in aanmerking komt voor de koop van je droom flat in je favoriete wijk.

Hoe herken je een HDB?

Voor wie hier net woont of op bezoek is: het verschil tussen een HDB en een condo is vaak goed zichtbaar, als je weet waar je op moet letten:

• HDB’s zijn overheidseigendom, functioneel gebouwd en gericht op betaalbaarheid. Je herkent ze aan de eenvoudige bouwstijl, droogrekken uit de ramen, open galerijen, een zichtbaar bloknummer en het ontbreken van luxe voorzieningen.
• Condo’s zijn privébezit: afgesloten wooncomplexen met beveiliging, zwembaden, fitnessruimtes en vaak tropisch aangelegde tuinen. Alles voelt net wat meer als een resort (lees meer in de blog: Singapore Condo Leven).

Soms is het verschil subtiel, zeker bij nieuwere HDB’s. Maar let op de open toegang zonder slagbomen , het ontbreken van een receptie of security post, en de publieke voorzieningen eromheen, en je ziet het verschil alsnog.

Expats en HDB’s

Als expat huur je meestal een condo of (minder vaak) een landed house via de vrije markt. Een HDB kopen is alleen mogelijk voor Singaporezen en Permanent Residents (PR) (lees meer over de type verblijfsvergunning in de blog: Ben ik een toerist | Life in Singapore). Huren van een HDB-flat mag alleen als de eigenaar toestemming heeft én de huurperiode wordt goedgekeurd door HDB. Dit gebeurt niet vaak.

Singapore telt zo’n 3,5 miljoen Singaporezen op een totale bevolking van circa 5,9 miljoen. Expats en andere niet-burgers vormen dus een aanzienlijk deel, en zij zijn grotendeels uitgesloten van het publieke woningbeleid.

Samen, en toch apart

In een land waar meer dan 80% van de bevolking woont in een van de ruim één miljoen HDB-units, is publieke huisvesting geen vangnet maar het fundament van de samenleving. Het is een efficiënt en ogenschijnlijk eerlijk model, passend bij een stadstaat waar ruimte schaars is, arbeidsparticipatie van beide ouders de norm is, en bevolkingsgroei zorgvuldig wordt gereguleerd.

Of het ook toekomstbestendig is, met de tikkende tijdbom van de 99-jarige lease, moet nog blijken.

Wonen in een condo voelt comfortabel, veilig, anoniem en luxe, alsof je op permanente vakantie bent. Met een zwembad voor de deur en een gym op rolafstand is het resortgevoel compleet. Maar het échte leven speelt zich vaak buiten die poorten af. In de HDB’s is die wereld juist zó ingericht dat ontmoeting, zorg en gemeenschapszin vanzelfsprekend onderdeel zijn van het dagelijks leven. Een mooie mix van privacy en verbondenheid – maar wel eentje die voor expats vaak letterlijk buiten beeld blijft.

Gelukkig kruisen onze werelden elkaar in de hawker centres, waar nieuwsgierigheid naar elkaars eten vaak leidt tot een spontaan praatje. Want als er ergens graag over gepraat wordt in Singapore, dan is het wel over eten. Dus, directe buren of niet: Let’s Makan Lah!

🙋‍♀️ Hoi! Ik ben Maaike — schrijfSter, mentor, expat en founder van SingaporeandMe en SingaporeandYou.

Alle hoeken van mijn expat-50+-vrouw-moeder-dochter-zus-en-vriendin-op-afstand-van-corporate-director-naar-kleine-zelfstandige-leven komen voorbij in mijn wekelijkse blog. Kleurrijk, genadeloos eerlijk, kritisch met humor, en bovenal reflectief.

Wil je er geen missen?
Je kunt je onderaan deze pagina inschrijven om ze rechtstreeks in je mailbox te ontvangen👇en leuk als je me volgt op 🍀 insta.

Ben je nieuwsgierig hoe jij jouw eigen Singapore-verhaal kunt vormgeven? Neem een kijkje op onze website SingaporeandYou en volg onze Instagram pagina.

---

🇬🇧 HDB | From Kampong to High-Rise Community

From the rooftop of our condo in the heart of Singapore, I gaze upon a city of contrasts. Chinatown lies at our feet, along with Tiong Bahru and its retro flats, while gleaming towers punctuate the skyline.

Nearby stands The Pinnacle@Duxton: a striking complex of seven towers connected by skybridges. Visitors can even enjoy the view for a small fee (see also my blog: Rooftop Gardens in Singapore). And what you might not immediately expect: The Pinnacle is an HDB. A what?

Housing & Development Board (HDB)?

In 1960, the Housing & Development Board (HDB) was established with the goal of rapidly constructing affordable housing for the local population.

At that time, most Singaporeans lived in kampongs; villages with wooden stilt houses, often lacking running water or electricity. Approximately 70% of the population lived under poor conditions. Fire hazards, unhygienic environments, and rapid population growth made housing an urgent issue.

With a population of about 1.6 million in the 1960s and a young, newly independent government, housing became a national priority. Under the leadership of Minister Lim Kim San, HDB managed to rehouse 400,000 people within the first ten years. Today, over 80% of Singaporeans live in an HDB flat.

The last major kampongs disappeared only in the 1980s (read more in the blog: The Last Kampong in Singapore). A historic way of life gave way to modern Singapore: high-rise buildings with contemporary community facilities within walking distance or increasingly, within elevator reach.

Kampong 2.0 – Community Living with Vision

That kampong lifestyle—with shared ownership, mutual care, and social cohesion—has explicitly served as the blueprint for the new generation of HDB complexes since the 2000s. With the idea that the community spirit of the former villages should be preserved amid urbanization, HDB introduced the so-called Kampong Community Model: an integrated approach where living, working, learning, healthcare, sports, and social interaction converge in one living environment. For young and old. All under one roof.

This form of community living closely aligns with principles recognized worldwide in the so-called Blue Zones; regions where people demonstrably live longer and healthier lives, partly due to strong social networks and an active, meaningful lifestyle. In the recent Netflix documentary Live to 100: Secrets of the Blue Zones, Singapore is even mentioned as a modern, urban Blue Zone in the making: a place where government policy, spatial planning, and social infrastructure come together to support long-term well-being. The vision for the future is outlined in the Designing for Life Roadmap.

And is that then dull and gray, as the image of social housing sometimes is in Europe? Certainly not, at least not always 😉.

Modern HDB Life

The Pinnacle@Duxton is a good example of a modern HDB that certainly doesn’t fit that dull-and-gray image. It’s also one of the most expensive in the country. In May 2024, a five-room apartment there sold for S$1,515,000. Sounds like a lot of money for a flat? Indeed. But for comparison: an apartment of similar size in a condo on Kampong Java Road (2,960 sqft) is listed for S$7,480,000. Of course, that comes with a pool, gym, security, and tropical garden.

How Is It Organized?

What makes HDB unique is its link to the CPF (Central Provident Fund) a mandatory social security fund where Singaporeans save for their retirement, healthcare costs, and housing. Employees contribute 17% of their income, and employers add another 20%. Through this system, residents can purchase a home with relatively low monthly payments, often in the form of a 99-year leasehold. A large personal fortune isn’t necessary.

A significant caveat of the HDB policy is the so-called “99-year time bomb.” HDB flats are sold with a 99-year lease. Upon expiry, ownership reverts to HDB, which then returns the land to the state. There’s a common misconception about government compensation after those 99 years, a commitment that doesn’t (seem to) exist. This raises concerns, especially among those who view their flat as a retirement asset, because as the lease shortens, the market value declines.

Some Dutch Influence

Nice sidenote: In establishing this system, Singapore looked partly to Dutch examples of public housing. The idea of affordable homeownership as a foundation for social stability was strongly influenced by the success of Dutch housing associations after World War II. Lee Kuan Yew, Singapore’s first prime minister, explicitly mentioned this in his memoirs:

“We studied how the Dutch had rebuilt their country after the war, particularly how they housed their people. It showed us that public housing could be clean, decent, and owned by the people themselves.”
— Lee Kuan Yew, From Third World to First (2000)

The CPF model added a unique Singaporean element: saving, ownership, and collective responsibility in one system.

Shall We Buy an HDB Together, My Love?

Allocation of HDB flats occurs through a registration and lottery system known as Build-To-Order (BTO). Priorities are given to young families, the elderly, and people who wish to live close to their parents. Couples can register from the age of 21; singles only from 35, and then only for smaller flats.

A common joke among Singaporeans is: “You don’t propose, instead you ask: ‘Shall we buy an HDB together, my love?’”

Allocation depends on availability and the Ethnic Integration Policy (EIP), which ensures a balanced ethnic distribution within HDB blocks and neighborhoods. This prevents segregation and maintains social cohesion. Unfortunately, this can also mean that you may not be eligible to purchase your desired flat in your favorite neighborhood.

How to Recognize an HDB?

For those new to living here or visiting: the difference between an HDB and a condo is often visible if you know what to look for:

• HDBs are government-owned, functionally built, and focused on affordability. You can recognize them by their simple architectural style, laundry racks protruding from windows, open corridors, a visible block number, and the absence of luxury amenities.
• Condos are privately owned: gated residential complexes with security, swimming pools, fitness centers, and often tropical landscaped gardens. Everything feels a bit more like a resort (read more about it in the blog Singapore Condo Living).

Sometimes the difference is subtle, especially with newer HDBs. But pay attention to open access, the absence of a reception or security post, and the public facilities around them, and you’ll still see the distinction.

Expats and HDBs

As an expat, you usually rent a condo or, less often, a landed house through the open market. Purchasing an HDB is only possible for Singaporeans and Permanent Residents (PR) (more about the different kind of permits in : Am I a Tourist | Life in Singapore). Renting an HDB flat is only allowed if the owner has permission and the rental period is approved by HDB. This doesn’t happen often.

Singapore has about 3.5 million Singaporeans and half a million PRs out of a total population of approximately 5.9 million. Expats and other non-citizens thus form a significant portion but are largely excluded from public housing policy. To gain access to HDB as a buyer, you must become a Singaporean. That is possible, but it’s a lengthy process of 6 to 12 months with strict conditions.

Together, Yet Apart

In a country where more than 80% of the population lives in one of the over one million HDB units, public housing is not a safety net but the foundation of society. An efficient and fair model that suits a city-state where space is scarce, dual-income households are the norm, and population growth is carefully regulated.

Whether it’s future-proof, with the time bomb of the 99-year leasehold, remains to be seen.

Living in a condo feels comfortable, safe, anonymous, and luxurious, as if you’re on a permanent vacation. With a pool at your doorstep and a gym within rolling distance, the resort feeling is complete. But real life often takes place outside those gates. In HDBs, that world is designed so that interaction, care, and community spirit are naturally part of daily life. A beautiful mix of privacy and connectedness, but one that often literally remains out of sight for expats.

Fortunately, our worlds intersect in the hawker centers, where curiosity about each other’s food often leads to a spontaneous chat. Because if there’s one thing people love to talk about in Singapore, it’s food. So direct neighbors or not: Let’s Makan Lah!

Hi! I’m Maaike — blogSter, mentor, expat, and founder of SingaporeandMe and SingaporeandYou.

In my weekly blog, I explore all the corners of my life as an expat, 50+ woman, mother, daughter, sister, long-distance friend, and former corporate director turned small-scale entrepreneur. Colourful, brutally honest, critical with a sense of humour and above all, reflective.

Don’t want to miss a post?
Scroll down to subscribe and get my latest blogs straight to your inbox👇 or follow my insta

Curious about how to shape your own Singapore story? Have a look at our website and Instagram and discover what we have to offer here in Singapore.