SingaporeandMe

Stel je het volgende voor.
Je loopt de deur uit, slaat de hoek om en, ziet 1000 euro op de grond liggen. Wat doe je? Je raapt het in elk geval op. Toch?

Dat iedereen het geld zou oprapen en om zich heen zou kijken, lijkt een veilige aanname. Maar wat daarna gebeurt, verschilt. Stop je het in je eigen zak? Ga je aanbellen bij huizen in de buurt? Breng je het naar de politie? Of google je even wat de regels zijn en of je er uiteindelijk zelf recht op hebt? Misschien overleg je met je partner. Genoeg scenario’s.

Heb je in je hoofd wat jij zou doen?
Mooi. Dan nu een kleine twist.

Big Brother is watching you

Stel dat diezelfde 1000 euro daar ligt, maar je weet dat de straat vol hangt met camera’s. Zou dat iets veranderen aan je gedrag? Grote kans van wel. Toch?

Ik liep vanochtend de deur uit om te gaan sporten en bij de liften in onze galerij lag 5 SGD oftewel zo’n 3,50 Euro. Bij lange na geen 1000 Euro en überhaupt geen wereldbedrag. En toch. Ik raapte het op, keek om me heen, en bleef vervolgens een minuut of wat ongemakkelijk met dat opgevouwen briefje in mijn hand staan.

Als niemand kijkt

“Integriteit is wat je doet als niemand kijkt.”
Die zin plakte ik ooit in een beleidsdocument.

Maar “als niemand kijkt” is in Singapore een hypothetisch concept. Er hangen hier werkelijk overal camera’s.

En ik dacht altijd dat dat geen invloed op me had. Ik doe gewoon mijn ding. Ik heb niks te verbergen (lees ook: Singapore love it or leave it). Totdat ik laatst in de lift in mijn neus peuterde. Ik waande me alleen. En ineens voelde ik ogen op me gericht en realiseerde me: ook hier hangt waarschijnlijk een camera. Langzaam haalde ik mijn vinger uit mijn neus, keek aarzelend omhoog… en ja hoor. Camera gespot.

Niet direct een integriteitskwestie, maar wél: GÊNANT.

Dilemma

Op dat moment realiseerde ik me dat al die onzichtbare ogen me wel degelijk beïnvloeden. Niet in grote daden, maar in kleine reflexen. Zoals vanochtend, met dat briefje van 5 dollar. Onder het toeziend oog van de camera voelde mijn handelen ineens op de proef gesteld. En dus: dilemma.

Nu weet ik ook wel dat het woord dilemma voor 5 SGD behoorlijk overdreven is. We hebben het niet over 1000 euro. (Die zou ik trouwens zonder twijfel proberen terug te brengen naar de rechtmatige eigenaar. Niet mijn geld, iemand ligt daarvan wakker. Punt.)

Maar, eerlijk is eerlijk: zonder camera had ik dit briefje van vijf zonder ook maar met mijn ogen te knipperen in mijn zak gestoken. En ik zou er zero moeite in steken om het briefje bij de rechtmatige eigenaar te krijgen. Daar speelt iets mee van de waarde van het geld versus de waarde van mijn tijd en moeite.

Betrapt

Maar met die camera’s op me gericht voelt het alsof ik op heterdaad betrapt kon worden op… ja, waarop eigenlijk? Ik overwoog het briefje zichtbaar voor me uit houdend naar het management office te brengen. Direct en demonstratief: “Kijk mij eens eerlijk zijn!” Maar dat voelde overdreven. En het laten liggen voelde laf. Dus stopte ik het briefje, enigszins schuldbewust, in mijn sportbroekje en stapte in de lift.

Al zoevend naar de 39e verdieping bedacht ik dat het geld ook van manlief kon zijn, hij had vanochtend dezelfde route afgelegd. Dat luchtte op. Dat maakte mijn handelen ineens volkomen legitiem. Ook voor Big Brother.

Op mijn vraag of hij misschien 5 dollar had verloren, antwoordde hij: “Zou kunnen, niet dat ik weet.” Geen uitsluitsel dus. En een nieuw dilemma. Want wat nu? Manlief reageerde zonder twijfel: “Geef het gewoon af bij het management office. Dan kun je meteen dat verwaaide, gescheurde kinderdekbed meenemen” (dat was op ons balkon gewaaid en ik stond stiekem op het punt het vod linea recta in de prullenbak te gooien).
En zo geschiedde.

Conclusie?

De camera en manlief hebben ongeveer hetzelfde effect op mij.
(Alleen weet hij nooit waar zijn geld is gebleven, of … wat ik ermee gedaan heb.)

🙋‍♀️ Hoi! Ik ben Maaike — schrijfSter, mentor, expat en founder van SingaporeandMe en SingaporeandYou.

Alle hoeken van mijn expat-50+-vrouw-moeder-dochter-zus-en-vriendin-op-afstand-van-corporate-director-naar-kleine-zelfstandige-leven komen voorbij in mijn wekelijkse blog. Kleurrijk, genadeloos eerlijk, kritisch met humor, en bovenal reflectief.

Wil je er geen missen?
Je kunt je onderaan deze pagina inschrijven om ze rechtstreeks in je mailbox te ontvangen👇en leuk als je me volgt op 🍀 insta.

Ben je nieuwsgierig hoe jij jouw eigen Singapore-verhaal kunt vormgeven? Neem een kijkje op onze website SingaporeandYou en volg onze Instagram pagina.

---

🇬🇧 Big Brother, 5 SGD and My Conscience

Imagine this. You walk out the door, turn the corner, and there it is: 1000 euros lying on the ground. What do you do? You pick it up, of course. Right?

It’s safe to assume most people would grab the money and look around. But what happens next? That’s where things start to vary. Do you slip it into your own pocket? Knock on nearby doors? Turn it in to the police? Or quickly Google the rules and whether you might legally keep it if no one claims it? Maybe you’d ask your partner or friends for advice. Plenty of options.

And you? Got a picture in your head of what you would do? Great.
Now for a little twist.

Big Brother is watching you

Same 1000 euros. Same street. But this time, you know the whole area is covered in CCTV cameras. Would that change your behavior? Probably.

This morning, I stepped out to go for a workout and found a grand total of 5 Singapore dollars lying near the lifts in our corridor. Roughly €3.50. Nowhere near 1000 euros and definitely not a life-changing amount. And yet. I picked it up, looked around, and then stood there for a minute, awkwardly holding that folded-up note in my hand.

When no one is watching

“Integrity is what you do when no one is watching.” I once added that quote to a policy document.

But in Singapore, “when no one is watching” is a hypothetical concept at best. There are cameras literally everywhere.

I always thought the camera’s didn’t affect me. I just do my thing. Nothing to hide (read more in my Blog Singapore Love it or Leave it). Until I was picking my nose in the lift the other day. I thought I was alone. And then suddenly… I felt eyes on me. And realized: there’s probably a camera here too. Slowly, I pulled my finger out and glanced up with a silent “please no” — but yeah ofcourse. Bingo. Camera spotted.

Not exactly an integrity issue, but still: AWKWARD.

Dilemma

That’s when I realized all those invisible eyes do affect me. Not in big decisions, but in small reflexes. Like this morning, with that 5-dollar bill. Under the watchful eye of the camera, my actions suddenly felt put to the test. And so: dilemma.

Now of course, calling it a dilemma over 5 SGD is a bit dramatic. We’re not talking about 1000 euros here. (That one I’d return without a second thought. Not my money. Someone’s sick about it. End of story.)

But let’s be honest: without cameras around, I would’ve pocketed the note without a sliver of hesitation. I wouldn’t have made any effort to find the rightful owner. It comes down to a trade-off between the value of the money and the value of my time and effort.

Get caught red-handed

But with those cameras on me, it felt like I might get caught red-handed for… well, what exactly? I considered walking the note straight to the management office, holding it up in front of me like some kind of moral parade: “Look at me being honest!” But that felt theatrical. And leaving it there felt cowardly. So I slipped the note, somewhat sheepishly, into the pocket of my workout shorts and stepped into the lift.

On the way down, it occurred to me it might have been my husband’s, he had taken the same route earlier that morning. A relief. That made my action feel completely legitimate. Even in the eyes of Big Brother.

When I asked if he had lost 5 dollars, he said: “Could be. Not that I’m aware of.” No clear answer. And a new dilemma. So now what? He was clear: just hand it in at the management office. Which I did — along with a tattered, wind-blown piece of child’s bedding that had landed on our balcony (and was about to go straight into the bin). So I did. Both, in fact.

Conclusion

The camera and my husband have pretty much the same effect on me. (Except he never knows where his money went, or … what I did with it.)

Hi! I’m Maaike — blogSter, mentor, expat, and founder of SingaporeandMe and SingaporeandYou.

In my weekly blog, I explore all the corners of my life as an expat, 50+ woman, mother, daughter, sister, long-distance friend, and former corporate director turned small-scale entrepreneur. Colourful, brutally honest, critical with a sense of humour and above all, reflective.

Don’t want to miss a post?
Scroll down to subscribe and get my latest blogs straight to your inbox👇 or follow my insta

Curious about how to shape your own Singapore story? Have a look at our website and Instagram and discover what we have to offer here in Singapore.