SingaporeandMe

Mijn kledingkasten zijn uitgemest. Kasten, meervoud inderdaad. Ze staan ook nog eens op drie verschillende plekken. Dat maakt het extra. Extra wat? Gewoon extra.

Uitmesten

In de slaapkamer heb ik twee van de drie kasten in beslag. Daar liggen mijn kleren voor dat seizoen. Behalve nu, ik vertrok in de winter en ben er nu hartje zomer (lees meer in mijn blog: seizoenen). In plaats van de stapels te verwisselen, besluit ik die kast uit te mesten.

Ik ga door tientallen spijkerbroeken heen, skinny – en dan ook onbedoeld, auw – leg ik op een stapel. Kritisch kijk ik naar ieder exemplaar: pas ik dit nog en/of ga ik dit ooit nog passen? Wil ik dit nog en/of ga ik dit ooit nog willen? De stapel die terug mag, is aanzienlijk geslonken maar nog steeds schaamteloos dik.

Zo werk ik een dik uur door de volgende stapels heen: truien, blouses en colbertjes. Ik ben regelmatig verbaasd. Hoezo heb ik zoveel witte bloesjes en vestjes? Ah, daar is dat jurkje. Huh, deze kleur… what was I thinking? Ik pas, ik keur, ik twijfel en ik leg af. En dan is kast twee, in de gang, aan de beurt. En daarna … kast drie in de oude babykamer. Babykamer ook! Waar blijft de tijd?!?!?!

Vierdaagse op palen

Aan het einde van mijn ruimwoede liggen er drie hele grote stapels kleren op het logeerbed en de vloer ligt bezaaid met schoenen. Dat laatste met nog wel het meeste pijn in mijn hart. Kon ik vroeger de Vierdaagse op mijn palen lopen, inmiddels voelen mijn voeten al na een half uur gekneusd. Dan die pleister er maar in één keer afrukken en zorgen dat ze uit mijn blikveld en huis verdwijnen.

Winkeltje spelen

Vriendinnen die langskomen, een met dochter, winkelen met veel plezier in mijn logeerkamer. Er wordt gepast, geshowd, gegiecheld en gejuicht. Dat laatste ook door mij, want mijn gene over de overmatigheid van mijn kleding wordt omgezet in een filantropisch standje kneukelen nu ze een tweede leven krijgen. Twee grote shoppers vol worden het huis mee uitgesleept. Dat lucht op. Nu de rest nog.

Seizoenen in mijn leven

En ergens halverwege het opruimen besef ik dat het niet alleen om kleren gaat. Dat het niet alleen gaat om welke broek nog dicht kan, maar ook om welke versie van mezelf ik nog pas. De tropenjaren in Singapore vragen om luchtige floddertjes, mijn werkjaren daarvoor om strakke pakken. En de volgende fase?

Ik wil ze wel weer aan, al die mooie powersuits. Maar ik twijfel of ik ze nog pas. En dan heb ik het niet per se over de maat. Het grappige is dat het wegdoen van kleren een stuk makkelijker voelt dan het loslaten van verwachtingen over wie ik was of zou moeten zijn.

Het goede nieuws is dat er in mijn eigen winkeltje nog genoeg over is gebleven om zelf in te shoppen. Welke richting ik ook kies. Blijkbaar heb ik niet alleen seizoenen in mijn kast, maar ook in mezelf.

Gelukkig komt mode — net als ik — altijd weer terug.

🙋‍♀️ Hoi! Ik ben Maaike — schrijfSter, mentor, expat en founder van SingaporeandMe en SingaporeandYou.

Alle hoeken van mijn expat-50+-vrouw-moeder-dochter-zus-en-vriendin-op-afstand-van-corporate-director-naar-kleine-zelfstandige-leven komen voorbij in mijn wekelijkse blog. Kleurrijk, genadeloos eerlijk, kritisch met humor, en bovenal reflectief.

Wil je er geen missen?
Je kunt je onderaan deze pagina inschrijven om ze rechtstreeks in je mailbox te ontvangen👇en leuk als je me volgt op 🍀 insta.

Ben je nieuwsgierig hoe jij jouw eigen Singapore-verhaal kunt vormgeven? Neem een kijkje op onze website SingaporeandYou en volg onze Instagram pagina.

---

🇬🇧 Out of the Closet

I’ve cleaned out my closets. Plural, yes. And to make it extra, they’re scattered across three different rooms. Extra what? Just extra.

Decluttering

In the bedroom I’ve claimed two out of the three closets. That’s where the clothes for the current season live. Except now. I left in winter and I’m back in the middle of summer (more about this in my blog: seasons). Instead of swapping stacks, I decide to tackle a full clean-out.

I go through dozens of pairs of jeans, skinny – and then unintentionally so, ouch – which go on a pile. I look critically at each pair: do I still fit into this and/or will I ever again? Do I even want to and/or will I ever want to? The pile that makes the cut shrinks considerably, yet still remains shamelessly tall.

For over an hour I work my way through the next stacks: sweaters, blouses and jackets. I’m often surprised. Why on earth do I own so many white blouses and cardigans? Ah, there’s that dress. Huh, this color… what was I thinking? I try on, I judge, I hesitate, I let go. And then it’s time for closet number two, in the hallway. And after that… closet number three, in the old nursery. The old nursery, of all places! Where did the time go?!

Four Days Marches on heels

By the end of my purge, three enormous piles of clothes are stacked on the guest bed, and the floor is covered with shoes. The shoes hurt the most. Where I used to walk Four Days Marches on these stilts, nowadays my feet feel bruised after half an hour. Time to rip off the band-aid and make sure they’re out of sight – and out of the house.

Turning my room into a pop-up shop

Friends drop by, one with her daughter, and they happily shop in my guest room. There’s trying on, showing off, giggling and cheering. I cheer too, because my embarrassment over the excess turns into a small philanthropic triumph as these clothes get a second life. Two giant tote bags are carried out of the house. It feels lighter. Now for the rest.

Somewhere halfway through, I realize it’s not just about clothes. It’s not just about which pair of jeans still closes, but also about which version of myself still fits. The tropical years called for flimsy sundresses, the corporate years for tailored suits. And this next phase?

I’d love to wear them again, all those power suits. But I’m not sure if they still fit me. And I don’t just mean the size. The funny thing is that letting go of clothes sometimes feels easier than letting go of the expectations about who I was – or thought I should be.

The good news is that my own little boutique still has plenty left for me to shop from. Whichever direction I choose. Apparently, I don’t just have seasons in my closet, but in myself as well.

Luckily, fashion — just like me — always comes back.

Hi! I’m Maaike — blogSter, mentor, expat, and founder of SingaporeandMe and SingaporeandYou.

In my weekly blog, I explore all the corners of my life as an expat, 50+ woman, mother, daughter, sister, long-distance friend, and former corporate director turned small-scale entrepreneur. Colourful, brutally honest, critical with a sense of humour and above all, reflective.

Don’t want to miss a post?
Scroll down to subscribe and get my latest blogs straight to your inbox👇 or follow my insta

Curious about how to shape your own Singapore story? Have a look at our website and Instagram and discover what we have to offer here in Singapore.