SingaporeandMe

Het is lang geleden dat ik je drie weken achter elkaar zo gelukkig en ontspannen heb gezien.

Het is mijn moeder die dit zegt wanneer ik, met een grote glimlach, antwoord: Heerlijk, ik geniet hier zo, op haar vraag hoe het met me gaat. Je moeder heeft gelijk, zegt manlief als ik ophang. Ik zie je ook alleen maar genieten. Ook door de ogen van Corien is het opgevallen. Ze reageerde vorige week op een post met: wowww, je ziet er echt heel happy uit.

En het klopt. Ik ben zeldzaam ontspannen, relaxed en aan het genieten.

Maar ik zou IK niet zijn als ik dit niet alleen voel, maar het tot op het bot ga analyseren. Een toelichting, een uitleg, een verklaring. Want als dit zo opvalt, wat zegt dat dan eigenlijk over mijn normale staat van zijn?

Ik kijk er vanuit twee perspectieven naar. Waarschijnlijk komen er al schrijvend nog wel wat bij, maar voor nu houd ik het bij deze twee.

Perspectief één

Perspectief één: het hier en nu. Wat maakt dat ik nu zo gelukkig en totaal ontspannen ben?

Zon. Zee. Weinig prikkels. Vriendelijke mensen. Ruisende Zee en zuivere lucht. Veel buiten zijn. En alle, maar dan ook alle tijd van de wereld. Tijd om te schrijven, te schikken, te lezen, te eten en een plons te nemen als het te heet wordt. Tijd om te snorkelen, te zweven, te zijn. Tijd voor liefde, afsluiting, voorbereiding en tijd zonder doel anders dan dit alles.

Het voelt als een bekroning op onze drie jaar Singapore. Jaren waar ik trots op ben. We hebben het gedaan.

Ik heb nog nooit een marathon gelopen, en ga dat met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid ook nooit doen, maar ik denk dat het zo voelt: een marathon uitlopen binnen een tijd waar je trots op kunt zijn. Dat je dat dan gedaan hebt, ervan genoten hebt en het ook voor altijd kunt afvinken. Het dit nemen ze je nooit meer af gevoel. Het ik heb het maar mooi gedaan besef.

Al dobberend lig ik daar genoegzaam en zelfvoldaan over te wezen. En tegelijkertijd heb ik zin om, met een rugzak vol nieuwe ervaringen en lessen, in Nederland weer aan een nieuw hoofdstuk te beginnen. Met alles en iedereen die daar met smart op me wacht. Neem ik aan. Mag ik hopen. Het is ze geraden.

Perspectief twee

En dan perspectief twee: wat maakt dat het lang geleden is?

Omdat er in de voorgaande jaren van alles moest worden uitgezocht, geregeld, verwerkt en beetgepakt. Omdat er niet te negeren externe factoren van invloed waren op wat ik deed. Omdat tijd een schaars goed was. Omdat ik me niet zelden voelde en gedroeg als Atlas, met de wereld op mijn schouders.

En toen ik die wereldbol van me afwierp met ons vertrek naar Singapore, moest er wel wat gebeuren om dat te verantwoorden. Ontdekt, geregeld, bewezen en begrepen worden. Vond ik. Deed ik.

Gedurende het Singapore avontuur waren er ook nog altijd onberekenbare, of in ieder geval onbekende factoren. Dingen die te maken hadden met onze verblijftijd, met werk en ook met wanneer we vrienden en familie weer zouden zien. Oh ja, en wanneer en waar we nu weer op vakantie zouden gaan. #zwaarleven

En er waren hormonen, die schommelden.

En het migrainemonster dat me al tientallen jaren in zijn greep had. Ik zou het bijna vergeten, maar sinds ik die kwellende aanvallen al spuitend voor het eerst in mijn leven echt helemaal heb geëlimineerd, is mijn leven zoveel lichter en makkelijker geworden. Ook met alle tijd van de wereld en een gebrek aan stress en druk bleek ik in Singapore niet zonder te kunnen. En toen ik dat, na twee eigenwijze lessen, eindelijk accepteerde, bleken die drieduizend andere kwaaltjes van mijn zwaarleven ineens een stuk beter te verdragen.

Drie dagen later

… Ik open het document om met mijn blog verder te gaan.

Boeiend, al die perspectieven, denk ik.
Laat gaan dat geanalyseer, sommeert mijn kritische alter ego.

En ik klap mijn laptop weer dicht om lekker zelfgenoegzaam te gaan liggen dobberen. JoeJoe

 🙋‍♀️ Ik ben Maaike. Onder de naam SingaporeandMe schrijf ik sinds 2023 mijn leven in en om Singapore bij elkaar. Dat hoofdstuk is afgerond, de echo ervan klinkt zachtjes door.

Het vervolg
Vanaf hier schrijf ik verder. Over reizen en bestemmingen, levensfases, carrièreswitches en alle hersenspinsels eromheen. Over wat verandert, wat blijft, en alles wat ik onderweg tegenkom. Zonder socials. Terug naar de essentie die het schrijven voor mij heeft, in alle besloten openheid voor wie het leuk vindt om te blijven lezen.

Nog geen abonnee en wil je meereizen in woorden? Laat je e-mailadres achter en ik bezorg mijn blogs in je postvak.