SingaporeandMe

Ik ben aanbeland in november 2024. De blog over tradities en expatleven van oktober 2024 heb ik net opgemaakt. Versie 1, de blogs uit 2023, is klaar. En ook de Azië trips zijn prachtig verwerkt in een ready to print book.

In mijn hoofd gaat het op en neer in tijd en ik laat het even gebeuren. Terug naar november 2022, toen ik druk was met de voorbereidingen voor ons vertrek naar Singapore. Naar de periode tussen toen en nu. En naar wat er nog mag worden verwerkt in versie 3.

WAT IS ER ONTZETTEND VEEL GEBEURD IN DIE DRIE JAAR!

Langsam Langsam

Zoveel als er gebeurde in de maanden tussen november 2022 en oktober 2025, zo weinig gebeurt er in deze maand november 2025. En tegelijkertijd gebeurt er heel veel.

Tolle

Ik ben begonnen aan het spirituele werk van Eckhart Tolle, dat al even op mijn leeslijst stond. Regelmatig tolt het, om maar een woordspeling te gebruiken. Er is alleen maar nu. Zijn stelling dat de mens overheerst wordt en ten onder gaat aan zijn eigen gedachten kan ik zacht beamen. Niets menselijks is mij vreemd. Alleen het nu is echt, aldus Tolle. De rest is een illusie. Wat geweest is was (toen) ook in het nu. Wat nog gaat komen is een gedachte, en daarmee een illusie. Meer in het nu zijn is een mooi streven. Mijn verstand inzetten ten dienste van mezelf ook.

Terwijl ik dit type, ga ik de suggestie van Tolle volgend regelmatig terug mijn lijf in. Mijn tenen voelen. De tinteling in mijn voeten. Het werkt, eventjes, om mijn hoofd en mijn ego weer terug te brengen in het hier en nu.

In het nu

Zeldzaam lang ben ik zo in het nu als nu. En nu. En nu.

Ben je al aan het aftellen, appt vriendin Corien me. Ik ben zo zen dat ik daar niet eens mee bezig ben. Het enige dat ik tel, zijn mijn zegeningen en dat zijn er veel. Reageer ik. Dacht ik. Want door Tolle merk ik nu pas hoe vaak ik dat toch niet helemaal ben.

Zweverig

Tijdens de heerlijkste massage ooit, het was gisteren maar ik haal hem even naar het nu, was ik helemaal in het nu. Ik voelde tot in mijn tenen dat het heerlijk moet zijn om niet meer met je hoofd te hoeven werken. Het is niet zo dat die gedachte nieuw is maar het intens zo voelen was dat wel. Zweverig? Boeiend! Bedoelt Tolle. Zeg ik.

Mijn zegeningen

Terug naar het nu van nu: het werkt louterend, die zegeningen in de vorm van al mijn blogs in een boekwerk verwerken. De beslissing om door te schrijven in het Nederlands voelt goed. De gedachte, de neiging, de drang om deze schrijfels toch naar het Engels te blijven vertalen neem ik onder de loep. En ook de neiging om via de socials mijn schrijfsels en mijn creaties onder de aandacht te brengen. Waarom voel ik die neiging. Welke behoefte zit er onder. Gezien worden? Bevestiging krijgen? En van wie dan wel. En waarom. Moet ik het überhaupt uitleggen? Nog een keer vertellen dat mijn blogs alleen via mijn website te lezen zijn, of nog een keer in het Engels toelichten dat… Zonder verdere antwoorden laat ik ze zijn. Voor nu. De betekenis zit voor mij vooral in het schrijven. Dat weet ik in ieder geval. Ook zonder dat mijn verstand ermee aan de haal gaat.

Een laatste Singapore blog gaat er overigens komen als we nog even terug zijn in Singapore. Die laatste keer, die afsluiting. Maar niet nu.

Het regent als we wakker worden. Hé wat jammer nou, nu kunnen we niets doen vandaag, zeg ik gekscherend tegen mijn lief. Om zo mijn neiging om toch iets te moeten gaan doen, zien en beleven onder druk van mijn gedachten te bespotten.

Kuta Lombok

Kuta Lombok, waar ik deze blog schrijf, is na even wennen een lekkere plek om te zijn. Niet in de laatste plaats omdat ons eigen huisje zo heerlijk voelt. De terra kleuren. De dikke muren. De leefkuil waar ik met mijn benen omhoog zo heerlijk uren in lig te rangschikken.

Onze favoriete Warung Mia Mia zit op een paar minuten loopafstand. Naar het strand zijn we na de eerste dag niet meer geweest. Dat kan toch niet op tegen ons Gili Air paradijs. En ook al is dat volgens Tolle in het nu niet relevant, het beïnvloedt wel mijn zin.

Zijn gedachtegoed helpt. Want inderdaad, in het nu is het volstrekt irrelevant om er van te balen, van dat strand. Om het te vergelijken met Gili. Het is hier namelijk heerlijk, in het nu. Met of zonder regen, met of zonder parelwit zandstrand. Het nu is heerlijk, hier. Precies waar ik nu ben.

Horizontaal husselen

In het nu lig ik dit horizontaal zelfgenoegzaam te schrijven. Op 27 november 2025 om precies te zijn. Met een ietwat verward en tollend hoofd dat heen en weer schiet van november 2022 via november 2024 naar nu en verder de toekomst in. En van minstens honderd keer per dag het besef dat ik in mijn hoofd verdwaal, terug naar het nu door mijn aandacht te brengen naar mijn tintelende voeten of mijn zachte vingertoppen.

Mijn lijf blijft dan wel in horizontale toestand deze dagen, mijn grijze massa wordt alle kanten op gehusseld. De puzzel voor de toekomst gaat ergens in het nu op de een of andere manier worden gelegd. Dat lukt aardig, al zeg ik het zelf. En Tolle laat ik, los van wat puzzelstukjes die ik meeneem, gewoon in het nu.

 🙋‍♀️ Hoi, ik ben Maaike. Onder de naam SingaporeandMe schrijf ik sinds 2023 mijn leven in en om Singapore bij elkaar. Dat hoofdstuk is afgerond, de echo ervan klinkt zachtjes door.

Het vervolg
Vanaf hier schrijf ik verder. Over reizen en bestemmingen, levensfases, carrièreswitches en alle hersenspinsels eromheen. Over wat verandert, wat blijft, en alles wat ik onderweg tegenkom. Zonder socials. Terug naar de essentie die het schrijven voor mij heeft, in alle besloten openheid voor wie het leuk vindt om te blijven lezen.

📧 Nog geen abonnee en wil je meereizen in woorden? Laat je e-mailadres achter en ik bezorg mijn blogs in je postvak.