SingaporeandMe

Ik ben geland. Denk ik.

Mijn appeltjes groene jas doet trouwe dienst, net als de handcrème. Het is heerlijk fris in Nederland. Gelukkig blijk ik minstens zes ongebruikte tubes handcrème her en der verspreid te hebben liggen. Net als crèmespoeling en bodylotion overigens. In overvloed aanwezig. De bijbehorende shampoo daarentegen ontbreekt.

Nederland

Nederland is overzichtelijk. Thuis. En toch nog een beetje onwennig.

De afgelopen dagen zijn we talloze keren naar de stort gereden om overtolligheid af te voeren. Ook mijn kledingkasten bleken nog een laagje dieper te kunnen worden uitgeruimd. Een van mijn twee BFF’s doet aan Naai Vermaak. Vanmiddag staat een middag zulks op de planning, dus ik ben voornemens om met een te lange broek en nog wat ander spul haar kant op te tuffen. Met de andere BFF en dochterlief deed ik een Circle Fit proefles. Een half uurtje circuit, drie keer per week, zou wonderen verrichten. Na een maand horizontaal en veel lekkers is dat geen overbodige luxe.

Azië afsluiting

En dan die maand.
De afsluiting van Azië.

Wat was het heerlijk, geweldig, fantastisch. En niet alleen die maand overigens. Met alle verhalen die ik in de afgelopen drie jaar heb opgetekend, en die de afgelopen weken opnieuw langs kwamen bij het bewerken en verwerken tot boeken, voel ik me volgezogen met trots. En dankbaarheid. Voor dit avontuur.

Met een zwaar hart verlieten we Lombok, onze bubbel. Doordrenkt van het besef dat we nu toch echt voor de laatste keer naar Singapore gingen. Nog één avond, nog één nachtje. Van het vliegveld naar ons hotel in Chinatown reden we langs ons laatste appartement. Ons thuis-weg-van-thuis. We waren allebei stil. Hier woonden we gewoon. Dat voelt nu al onwerkelijk. Het laatste-keer-gevoel hebben we onuitgesproken en onbewust uitgesteld naar deze laatste vierentwintig uur. Tot die tijd was nu-het-nog-kan het motto.

Als sponzen absorberen we Singapore. Voor de lunch duiken we Maxwell in. Manlief heeft daarna een koffiedate met ex-collega’s en ik struin terug naar het hotel. Met een ijsje, zittend op een bankje, neem ik alles nog een keer heel bewust in me op. Vol met vanalles en van iets wat nog geen woorden heeft loop ik verder.

In de avond eten we met fijne vrienden in hartje Chinatown. Wat ga je het meeste missen aan Singapore, vraagt hij. Het rijke sociale leven hier, antwoord ik zonder nadenken. En het eten. Op elke straathoek de keuze hebben uit zoveel verschillende soorten betaalbaar eten. Heerlijk. We kletsen tot we op z’n Singaporees ongevraagd de rekening gepresenteerd krijgen. We zijn al even de laatste gasten en het is tijd om op te breken. Voor het toetje wandelen we naar een hippe ijssalon waar de rij tot ver buiten de entree doorloopt. Over een maand is de hype voorbij en over een jaar is de tent waarschijnlijk gesloten. Ook dat is Singapore. Als het ijsje op is, omhelzen we elkaar een tot snel, en wandelen lief en ik terug door de verlichte straten naar ons hotel.

De laatste dag

De laatste dag doen we een klein inkooprondje. Een Japans mes met gravure voor onze middelste, een gadget voor onze oudste en nog wat kleine Sint-dobbelcadeaus. We toppen af met een Mala, pittig en gevuld met lady fingers, morning glory en ander lekkers. En we zwaaien nog even naar de bron van ons avontuur: Dyson. Wil je nog ergens anders voor een laatste keer heen, vraagt manlief. Het is goed zo, zeg ik. Alles zit al waar het hoort. In mijn hoofd. En in mijn hart.

Ons vertrek

Op weg naar het vliegveld zijn we allebei stil.
Er zit een brok in mijn keel.
Singapore.
Hier woonden we gewoon.

Ik ben geland. Denk ik. Bijna.

SingaporeandMe was here

Met deze laatste Singapore-blog sluit ik het hoofdstuk SingaporeandMe. Mijn blogs, tips en de Singapore-gids blijven hier te vinden. Wil je mijn toekomstige schrijfsels blijven lezen, dan kun je je inschrijven via mijn WordPress-website.

Sisters of Singapore

Voor wie in Singapore heeft gewoond en (tijdelijk) weer in Nederland woont: Elke laatste zondag van de maand zetten we de traditie van de wandeldames Singapore voort. Stuur me een berichtje voor meer info.

 🙋‍♀️ Hoi, ik ben Maaike. Onder de naam SingaporeandMe schrijf ik sinds 2023 mijn leven in en om Singapore bij elkaar. Dat hoofdstuk is afgerond, de echo ervan klinkt zachtjes door.

Het vervolg
Vanaf hier schrijf ik verder. Over reizen en bestemmingen, levensfases, carrièreswitches en alle hersenspinsels eromheen. Over wat verandert, wat blijft, en alles wat ik onderweg tegenkom. Zonder socials. Terug naar de essentie die het schrijven voor mij heeft, in alle besloten openheid voor wie het leuk vindt om te blijven lezen.

📧 Nog geen abonnee en wil je meereizen in woorden? Laat je e-mailadres achter en ik bezorg mijn blogs in je postvak.

---

🇬🇧 Landed

I have landed. I think.

The green coat is doing its job, just like the hand cream. It is wonderfully fresh in the Netherlands. Fortunately, it turns out I have at least six unused tubes of hand cream scattered around. The same goes for conditioner and body lotion. Plenty of those. The matching shampoo, however, is nowhere to be found.

The Netherlands

The Netherlands feels clear and orderly. Home. And yet still a little unfamiliar.

Over the past few days we have made countless trips to the recycling centre to get rid of excess stuff. My wardrobes, too, turned out to have another layer that could be cleared out. One of my two BFFs does alterations. This afternoon is set aside for exactly that, so I plan to head her way with an overly long pair of trousers and some other bits and pieces. With my other BFF and my daughter I did a Circle Fit trial class. Half an hour of circuit training, three times a week, would work wonders. After a month of being horizontal and enjoying lots of good food, that feels more than necessary.

The closing chapter of Asia

And then that month.
The closing chapter of Asia.

How wonderful, amazing, fantastic it was. And not just that month, either. With all the stories I have written down over the past three years, and which resurfaced again in recent weeks while editing and shaping them into books, I feel completely filled with pride. And gratitude. For this adventure.

With a heavy heart we left Lombok, our bubble. Fully aware that we were now truly heading to Singapore for the last time. One more evening, one more night. On the drive from the airport to our hotel in Chinatown, we passed our final apartment. Our home away from home. We were both quiet. This is where we simply lived. That already feels unreal. The feeling of it being the last time was unspoken and unconsciously postponed to these final twenty four hours. Until then, our motto was now while we still can.

Like sponges, we absorb Singapore. For lunch we head into Maxwell. My husband meets former colleagues for coffee afterwards and I wander back to the hotel. Sitting on a bench with an ice cream, I consciously take it all in one more time. Full of many things, and of something that does not yet have words.

In the evening we have dinner with dear friends in the heart of Chinatown. What will you miss most about Singapore, he asks. The rich social life here, I answer without hesitation. And the food. Having the choice on every street corner between so many different kinds of affordable food. Wonderful. We chat until, very Singaporean style, the bill is presented without being asked. We have been the last guests for a while and it is time to leave. For dessert we walk to a trendy ice cream parlour where the queue stretches far beyond the entrance. In a month the hype will be over and in a year the place will probably be gone. That too is Singapore. When the ice cream is finished, we hug, a see you soon, and walk back together through the illuminated streets to our hotel.

On the last day we do one final shopping round. A Japanese knife with an engraving for our middle child, a gadget for our eldest and a few small Saint Nicholas dice gifts. We finish with a Mala, spicy and filled with lady fingers, morning glory and other delicious things, and give a final wave to the source of our adventure: Dyson. Would you like to go anywhere else one last time, my husband asks. It is good like this, I say. Everything is already where it belongs. In my head. And in my heart.

Our departure

On the way to the airport we are both quiet. There is a lump in my throat.
Singapore.
We simply lived here.

I have landed. I think. Almost.

SingaporeandMe was here

With this final Singapore blog, I close the SingaporeandMe chapter. My blogs, tips and the Singapore guide will remain available here. If you would like to continue reading my future writings, you can subscribe via my WordPress website.