SingaporeandMe

De sneeuwvlokken dwarrelen uit de lucht. Er landt er één vol op mijn oog. Is het gek als ik nu een sneeuwengel ga maken? Gewoon midden op straat. Van zeemeermin naar sneeuwengel. Quel surprise.

De slee waarmee we eindeloze tochtjes maakten naar de school van de kinderen, is al heel wat jaren geleden opgeborgen. De schaatsen kwam ik in mijn opruimdrang weer tegen; ik heb ze voor het laatst tien jaar geleden ondergebonden. Achtjes draaien kon ik vroeger sierlijk. IJs of niet, ik geloof dat ik me er nu maar niet meer aan waag. Zus was van de ijshockeyschaatsen en de bijbehorende stoere jongens. Ik van de ijsprinses, met witte kunstijsschaatsen. In de tijd dat er nog ijsvrij werd gegeven op school. Dat kwam toch wel ieder jaar een keer voor, vroeguh.

In een van mijn vroegste herinneringen aan ijsvrij konden we schaatsen op straat. Ik was een jaar of vijf. Een dikke laag ijzel sierde de straten en de grachten waar we vlakbij woonden. Ergens in die jaren is een buurjongetje onder het ijs geschoten. Horror. Ik geloof dat hij er met dank aan een herder weer uit is gevist. Het klinkt als een sterk verhaal. Misschien is het dat ook wel.

Nu sneeuwt het dagen achtereen en is het Anton Pieck-gehalte van onze straat verdriedubbeld. Andere sleeën en kinderen roetsjen van de dijk. Auto’s hebben moeite om boven te komen. Naar beneden gaat een stuk sneller. Té snel, zo’n paar keer per dag. Gisteren schoof een vrachtwagen de hellende dijk af en kwam tot stilstand tegen een paal. Onze auto staat ingesneeuwd. Heerlijk. Prima. Geen probleem. Ik ben toch niet van plan ergens naartoe te gaan. We hebben nog even ijsvrij.

Ik trek mijn skibroek aan, die vond ik ergens in een kast tijdens mijn opruimwoede. En een ski-jas. Die ook. Sloffend door de poederwitte, vers gevallen sneeuw. De lucht is zuurstofrijk en nu de sneeuw daaruit is losgelaten, straalt het blauw en helder. Heerlijk. Vind ik.

Als ik thuiskom zit manlief te kleumen met een kop koffie in zijn hand. Hij kijkt op. Als ik zeg dat het buiten prachtig mooi is en zo heerlijk vers, zegt hij weinig.
“Koffers pakken?” grap ik.
“Meteen,” zegt hij.

  🙋‍♀️ Hoi, ik ben Maaike. Onder de naam SingaporeandMe schrijf ik sinds 2023 mijn leven in en om Singapore bij elkaar. Dat hoofdstuk is afgerond, de echo ervan klinkt zachtjes door.

Het vervolg
Vanaf hier schrijf ik verder. Over reizen en bestemmingen, levensfases, carrièreswitches en alle hersenspinsels eromheen. Over wat verandert, wat blijft, en alles wat ik onderweg tegenkom. Zonder socials. Terug naar de essentie die het schrijven voor mij heeft, in alle besloten openheid voor wie het leuk vindt om te blijven lezen.

📧 Nog geen abonnee en wil je meereizen in woorden? Laat je e-mailadres achter en ik bezorg mijn blogs in je postvak.