SingaporeandMe

Troepjes die rondslingeren

Losse batterij, paperclip, een roze nepnagel, legoblokje, munt.
Kam, parfummonstertje, haarelastiek, een paarse nepnagel, ledlampje.
Plastic ding-voor-je-weet-maar-nooit-wanneer-je-het-nodig-hebt.
Haakje voor iets, fietssleutel-voor-geen-idee-welke-fiets, en nog een munt.
Poepzakjes, hondenbrokjes, lippenbalsem, tampon, glitternagel.
Verzendbewijs, kroonsteentje, snoertje, omvormer, bal, plastic tas.

Middelgrote troepjes

De middelgrote troepjes hebben een nieuwe plek gekregen. In huis of op de stort. De kringloopcontainer was de afgelopen weken vaker vol of dicht dan verwelkomend leeg, of zelfs open. Wie zit er nog te wachten op dozen cd’s, dvd’s en boeken?

Het voordeel van drie jaar in het buitenland wonen: je gooit veel makkelijker weg.

Alle spullen die we de afgelopen tien jaar niet weg wilden gooien, staan in dozen gestald op zolder voor-je-weet-maar-nooit. Het blijkt Nooit. Weg ermee. Dat ruimt lekker op.

Een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd. Niet voor iedereen. Dochterlief bedankt vriendelijk als ik aanbied haar te helpen haar kamer op te ruimen. Eén keer. Twee keer. Drie keer. Daarna ook trouwens, maar dan zonder vriendelijk. We kunnen erom lachen. Om mijn aanhoudende poging tot.

Grote troep

De grote troep heeft ook een nieuwe plek gekregen. In huis, bij iemand anders, of op Marktplaats. Marktplaats verloste ons van vijf fruitkistjes. Ze fungeerden als schoenenvak in de gang. De gang is gerenoveerd, de kistjes vervangen door kastjes met deuren. Opgeruimd staat netjes.

Ik ben altijd blij als onze spullen een tweede of derde leven krijgen bij een ander. Of zoonlief misschien de tuinmeubels wilde. Nee dank je, appte hij terug in een nanoseconde.
Waarom niet? reageerde ik verbaasd.
Lelijk, was het korte antwoord.

Een uur later waagde ik een poging met de salontafel uit Singapore.
Ik hoef niks, volgde wederom. Nog net niet in hoofdletters.
Duidelijk. En ook dat bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Het bloed kruipt

Het was 1997, denk ik. Familieweekend. Spa, als ik het me goed herinner. De sfeer, oftewel de alcohol, zat er al goed in. Ter ere van oma’s zeventigste verjaardag waren we tout famille samen. Tijd voor een loterij, verkondigde oma.

Wat bleek: alle kleine troepjes die ze in de jaren ervoor niet had kunnen slijten aan een van de kinderen, had ze ingepakt om te verloten onder ons onwilligen en ondankbaren.

Hilariteit. Duidelijkheid. Nee oma, ik hoef niks hiervan.
Grof: ma, flikker op met die zooi.

Manlief, zijn vuurdoop in dit zooitje ongeregeld, wist niet waar te kijken. Zo praat je toch niet tegen een moeder of oma?

Ik wilde wel een zilveren vaasje. Als ik geluk had, trok ik het winnende lootje, zei oma.
Geef dat kind toch dat vaasje, riep oom.
Maar dat was niet het spel. Ik moest mijn kans afwachten.

Aan het einde van het weekend vertrokken lief en ik met het vaasje. Onderhands gekregen van degene die het winnende lootje had getrokken. Ik vermoed dat de rest van de kleinoden achtergebleven is in de kliko aldaar. We vertrokken ook met een kater. Niet van de alcohol overigens, maar dat is een ander verhaal.

Troep of herinnering

Decennia later denk ik nog steeds met liefde terug aan oma. Er staan hier nog wat grote troepjes die me aan haar herinneren. Een mooie houten kist uit de Oost. Een schilderij van een meisje dat tegen de zon in kijkt. Een klok en zo nog wat strelingen uit het verleden.

De verzameldrang van oma heb ik gelukkig niet overgenomen. Maar dus wel het eindeloze, op het drammerige af, proberen mijn schatten, die hier geen plek meer hebben, te slijten aan iemand anders. Iemand die misschien nog niet beseft dat hij dit echt héél goed kan gebruiken. En mijn ideeën, over wat goed zou zijn. Voor die ander. Alles met liefde natuurlijk.

Inmiddels is ons huis aardig ontroept en onze parallelle levens geïntegreerd. Een heerlijk thuis. Mijn hoofd is ook aardig opgeruimd. Met het voornemen om mijn troep en ideeën niet meer ongevraagd op te dringen. Of in ieder geval een stukje minder. Ook namens oma.

Amen.