SingaporeandMe

Paris Paris, mais oui mais oui.
Met Oui? Met Ingeborg.

In drie uur zoeven we over het snelle spoor van Rotterdam naar Parijs voor deel een van onze trip: Parijs. We rekenen terug wanneer we voor het laatst samen een reis maakten. Het blijkt alweer acht jaar geleden te zijn dat we door Marokko trokken. Inlands eveneens met de trein, die overigens een stuk minder snel ging. Nu dus naar Parijs en Montpellier en dan weer Parijs. Dit om de reis te breken, zeker omdat het primaire plan was om na Parijs door te reizen naar Barcelona. Daar bleek echter iets heel belangrijks gaande waardoor de hotelovernachtingen een klein vermogen zouden kosten. Montpellier werd plan B, maar daarom niet minder heerlijk.
Maar ik ga te snel. We beginnen in Parijs.

Montmartre

Vanaf Gare du Nord hobbelen we bepakt en bezakt naar hartje Montmartre. De zon schijnt in een helderblauwe lucht waarin nonchalant wattenwolken zijn opgelaten. Met de bloesem in de bomen lijkt de lente hier in februari al te zijn begonnen. Ons hotelletje ligt aan een hellend klinkerstraatje, het autoluwe deel van Rue Lepic. We worden hartelijk ontvangen door een enthousiaste man die ons vertelt dat we de charmantste kamer van het hotel hebben, inclusief balkon aan de Rue. Als we een paar dagen later bij diezelfde man uitchecken uit de mooiste kamer van het hotel, kijkt hij aarzelend op. Ik werk hier net, dus ik ken eerlijk gezegd nog niet alle kamers, zegt hij. Huh? Mais oui, mais non.
Maar ik ga te snel. We zijn pas net begonnen in Montmartre.

Lieflijk zonder socials

De straatjes van Montmartre zijn allemaal even lieflijk en indrukwekkend oud. De terrassen zitten al gezellig vol en het Franse goede leven spat er vanaf. Het valt me op dat de meeste mensen met elkaar aan het praten zijn of in een boek zitten te lezen. Je weet wel, zo’n stapel ingebonden geprinte letters op papier. Zonder telefoon op tafel of in de hand. Wat een genot. In de week voorafgaand aan deze trip heb ik Instagram, Facebook en LinkedIn van mijn telefoon verwijderd. Zo maak ik het mezelf makkelijk om niet steeds gedachteloos te scrollen of momenten die ik eigenlijk gewoon in real life ten volste wil beleven te uploaden. Heerlijk rustig.

We spotten de molens, de Sacré Coeur en het plein met de kunstenaars waarvan de een nog kundiger is dan de ander. We drinken een theetje in de zon op het terras van Le Rendez Vous des Amis. In de avond geniet ik van escargots met brokken krakend vers stokbrood die zich volzuigen met kruiden en knoflook voordat ze in mijn mond verdwijnen. De confit de canard met frietjes die volgt, proeft nostalgisch. In een ander leven, toen mijn ouders nog in Frankrijk woonden, stond dit heel regelmatig op het menu.

Dwalen en genieten

We wandelen de volgende dag langs Canal Saint Martin waar we op een bruggetje boven een van de sluisjes kijken hoe een kanaalboot zich laat liften naar het volgende waterpeil. We struinen over een bric à brac marktje waar Ing een spijkerblousje scoort en ik de verkoopster, ondanks haar poging dat te verbloemen, betrap op een Nederlandse tongval in haar Frans en Engels. Via hapjes en drankjes en een rondje over Place des Vosges wandelen we via Île de la Cité rondom de in de steigers staande Notre Dame door naar Quartier Latin. Nog meer marktjes. Ik hou ervan.

Moulin Rouge en andere hoogtepunten

Als we met de metro (oké, niet alles is fris geurend aan Parijs) weer terug zijn in ons wijkje, doen we een hernieuwde poging om voor die avond kaartjes voor de Moulin Rouge te bemachtigen. Het lukt. Gaaf om deze show te zien. Ooit waren we samen in Havana (Cuba) naar een soortgelijke show geweest, deze voegen we graag toe aan het repertoire.

Musée Montmartre, dan ook nog even de Sacré Coeur in en een croque madame op een zonnig plein de volgende dag maken mede onze eerste etappe Parijs zeer geslaagd. We kletsen, contempleren, grappen en genieten acht jaar bij. En als we aan het einde van de dag naar Montpellier zoeven, prijzen we ons gelukkig met deze prachtige dagen. We verwachten nog meer zon verderop in het zuiden. Dat dit net die ene week is dat het in Parijs 20 graden vol zon is en in Montpellier regenachtig fris, weigeren we dan nog onder ogen te zien. Gelukkig heb ik mijn kleurrijke Singapore plu bij me.
Maar ik ga te snel, we moeten immers nog beginnen in Montpellier.

Montpellier

Ons appartementje ligt aan de rustige kant van Gare de Montpellier Saint Roch. Inchecken gaat online met codes om de voordeur van het complex en de deur van ons pied à terre te betreden.

De volgende dag besluiten we na een overheerlijk gezond ontbijtje vol groene spirulina en bessen in een van de prachtige straatjes hartje Montpellier op zoek te gaan naar een fietsverhuur. De zaak die werd getipt in de online gids van onze host bleek gesloten, vrij definitief ook, maar vlakbij ons eigen plekje bleek er nog een te zitten. Geen elektrische helaas, dus dan maar op een gewone. De hippe dude die ons helpt, vertelt dat de fietsen voor 15 euro per dag te huur zijn. En hoeveel kost het voor twee dagen, vraag ik? Hij kijkt zijn baas aan die aan een fiets aan het sleutelen is en ons vraagt waar we vandaan komen. Ah Nederlanders, dan is het 35 euro voor twee dagen, antwoordt hij met een knipoog in een onmiskenbaar Amsterdams accent. We kletsen even over het Franse leven en onze ervaring in Montpellier (non existent op een paar uurtjes na) en krijgen goede tips over de route die we kunnen fietsen, die we aan het einde van de straat alweer vergeten zijn.

Spring maar op de fiets

Ons doel is om de rivier te volgen tot op de landtong waar de Cathédrale de Maguelone de moeite van het bezoeken waard is. Ergens maken we een verkeerde keuze en worden halverwege vriendelijk gewaarschuwd voor de hobbelige, aardig onbegaanbare weg die we zullen opgaan als we doorgaan. We besluiten toch maar een stuk terug te fietsen. We belanden in het lieflijke plaatsje Villeneuve lès Maguelone op een schattig terrasje bij een kleine traiteur waar we van een heerlijke lunch genieten. De uitbater, een hippe grijzigerd met een goede muziek en kledingsmaak, maakt me met zijn wat belerende en weinig toegankelijke manier van communiceren bewust van mijn uber Nederlandse middelbare wijvigheid. Dat wordt nog eens benadrukt als ik weg wil fietsen zonder tas. Wat een opgetrokken wenkbrauw al niet teweegbrengt.

De zon komt langzaam maar zeker door en zonder jas fietsen we verder tussen de flamingo’s en de prachtige rietkragen. De kathedraal en de strook waarop deze is gevestigd in dit prachtige natuurgebied, is verstild en indrukwekkend. De witte pauw die er rondloopt maakt het sprookjesachtig.

Montpellier pracht en Sete druilerigheid

Montpellier is een heerlijke stad. Overzichtelijk en imponerend met hoge prachtige gebouwen, brede lanen met reuzenbomen, parken en mooie pleinen vol terrassen. Los van een spijkerjack dat we scoren in een vintage winkel, laten we het gros van de winkels links liggen. De laatste twee dagen is het druilerig weer. We besluiten de trein naar Sète te nemen, wat ook wel het Venetië van Frankrijk wordt genoemd. Ons navigatietalent laat ook deze vakantie te wensen over, dus starten we aan de industriële, grauwe en wat naargeestige kant van dit in onze ogen allesbehalve lieflijke stadje. Na wat omzwervingen belanden we aan een kade die er soort van gezellig uitziet en daar lunchen we optimistisch op het terras. De regen die na onze laatste hap overgaat van miezer in een bui, doet ons besluiten terug te gaan naar Montpellier. We speculeren dat het stadje de moeite waard moet zijn vanaf het punt waar wij zijn geëindigd. Maar nu even niet. Nu is het tijd voor een boek met de verwarming op standje hoog. De volgende dag is nog grijzer en die breng ik grotendeels onder een deken door terwijl Ing de stad nog een rondje dieper verkend, om aan het einde van de dag weer terug te treinen naar Parijs.

Parijs, Montparnasse

De Parijse sferen doen me goed. Na een soepele treinreis en het genot van een fijn hotel in de wijk Montparnasse, heb ik verrassend genoeg zin om te eten. Mais oui, pourquoi pas. Het is buiten voelbaar warmer dan in Montpellier en de keuze aan leuke restaurants is reuze. Ing had iets gelezen over restaurant La Rotonde en op de bonnefooi hebben we de mazzel zonder reservering een fijn tafeltje te krijgen. Het rode pluche, de gele lampenkappen met rode franjes, het spiegelplafond en de rennende obers: het kan niet Franser. En de tournedos die we krijgen voorgeschoteld, vrouw o vrouw, alsof een engeltje over je tong piest. Later blijkt het restaurant de favoriet van de Macrons te zijn en de volgende dag, als we er gewoon weer gaan eten (doe eens gek), ook die van Snollebollekes Rob Kemps. Ik spot hem tussen mijn oogharen door terwijl ik me afvraag waarom ik in hemelsblauw weet wie dat is.
Maar goed, ik ga te snel. We hebben eerst nog een zonovergoten dag in Parijs tegoed.

Musee d’Orsay, de Seine en La Tour d’Eiffel

De laatste dag starten we in Musée d’Orsay waar we in een half uur vanaf ons hotel naartoe lopen door de prachtige straten van onze wijk. Wat een geweldig museum. Het gebouw, van oorsprong een station, is al indrukwekkend op zichzelf. De tentoongestelde kunst evenzo. Van daaruit wandelen we een heel stuk langs de Seine, waar we in het zonnetje een crêpe eten. We komen uit bij de Eiffeltoren die, omringd door toeristen en bloesem, een niet te missen eyecatcher blijft. Natuurlijk maken we ook wat obligate foto’s en kijken we toe terwijl twee dames zich in zuurstokroze verkleden om dat ook te doen. Nog wat terrasjes verder is het tijd om onze voeten rust te gunnen en ons op te frissen voor de laatste avond.

La Rotonde

Die avond brengen we zoals verklapt wederom door in La Rotonde. Weer met mazzel, zonder reservering. En waar ik dus Rob Kamps spot. Maar veel belangrijker, waar we uitgebreid eten, weldadig met een voor, hoofd en na, vergezeld van een glaasje of twee. Waar we terugblikken op een heerlijke week weer eens samen op pad, genietend van het gemak waarmee onze reisritmes nog altijd zo naadloos in elkaar passen. Blij dat onze laatjes na bijna dertig jaar nog steeds gevuld kunnen worden. En dat, ook al verschillen de afslagen die we in ons leven hebben genomen behoorlijk, er een hele dierbare en stevige kern is die ons verbindt. En vooruitkijkend naar onze toekomstige trips.

Maar ik ga te snel. We hebben nog een ochtend en een treinreis in het verschiet waar we van genieten. Tot het moment dat ik de trein uitstap in Rotterdam en aarzel om de trein in te springen die al met een fluitende conducteur klaarstaat voor vertrek naar Utrecht. Waar ik aarzelend dan toch met een snelle kus zonder fatsoenlijk afscheid in spring.

Ik app: nou dat is ook mazzel en een beetje een gekke doei haha. Love you mops, heb genoten.
En Ing terug appt: Haha vond het ook wel grappig zo. Anyhoedanook (mijn stopwoordje), heerlijk gehad met jou ❤️

 🙋‍♀️ Hoi, ik ben Maaike. Onder de naam SingaporeandMe schrijf ik sinds 2023 mijn leven bij elkaar. De start van mijn schrijfsels was mijn vertrek naar Singapore. Dat hoofdstuk is eind 2025 afgesloten, de echo ervan klinkt nog zachtjes door.

Het vervolg
Vanaf hier schrijf ik verder. Over reizen en bestemmingen, levensfases, carrièreswitches en alle hersenspinsels eromheen. Over wat verandert, wat blijft, en alles wat ik onderweg tegenkom. Zonder socials. Terug naar de essentie die het schrijven voor mij heeft, in alle besloten openheid voor wie het leuk vindt om te blijven lezen.

📧 Nog geen abonnee en wil je meereizen in woorden? Laat je e-mailadres achter en ik bezorg mijn blogs in je postvak.