SingaporeandMe

Liefdesverdriet

Liefdesverdriet. Ik was vergeten hoe rauw dat voelt. Nee, het is niet van mij, alhoewel toch ook een beetje. Een open zenuw blijft die plek waar de navelstreng ooit zat. Rauw, net als rouw. Dat is wat ik zie, en een beetje mee liefdesverdriet. Het mag er zijn.

De wind fluistert ritselend vertrouwen door de bladeren van de klimop.
De zon streelt troostend warme aaien over armen die nu gesloten zijn.
De bijen zoemen melodische, rustgevende frequenties.
De volle bloesem kondigt nieuwe tijden aan.
De frisse geuren van gras, lavendel en schone was herinneren aan mooie tijden die komen.

Lente troost

Geen ander seizoen geeft zoveel troost als de lente. Ze toont de veerkracht van een nieuw begin, ongeacht hoe donker en vernietigend de winter was. Bakken vol hoop en vertrouwen zitten in de lucht. Ik zet alle deuren open en laat het met grote teugen binnenkomen. En ik doe mijn best om het te laten. Dat verdriet, die rouw. Het mag er zijn. Het hoeft niet overschreven, overschreeuwd of ingedamd. Het mag walsen in een bak vol vertrouwen.

Loslaten

Loslaten. Ik was vergeten hoe moeilijk dat is. Nee, het is niet mijn loslaten, en toch een beetje wel. De illusie van vasthouden, de illusie van controle houden; die geeft een vals gevoel van veiligheid. Van niet in de afgrond getrokken worden. Maar dat het juist dat vasthouden is dat je naar die afgrond toetrekt, is een te rationeel besef. In loslaten, zo fluistert ook de wind, zit de werkelijke controle. Ook al plof je daardoor even op de grond. Of langer dan even. Alles beter dan die afgrond. Jezelf verliezen in het getouwtrek.

Vertrouwen

Damn, doe ik het alsnog. Dat overschrijven. Loslaten, is het enige dat ik hoef te doen. En vertrouwen. Vertrouwen op de Zomer die ALTIJD na de Lente komt.

 🙋‍♀️ Hoi, ik ben Maaike. Onder de naam SingaporeandMe schrijf ik sinds 2023 mijn leven bij elkaar. De start van mijn schrijfsels was mijn vertrek naar Singapore. Dat hoofdstuk is eind 2025 afgesloten, de echo ervan klinkt nog zachtjes door.

Het vervolg
Vanaf hier schrijf ik verder. Over reizen en bestemmingen, levensfases, carrièreswitches en alle hersenspinsels eromheen. Over wat verandert, wat blijft, en alles wat ik onderweg tegenkom. Zonder socials. Terug naar de essentie die het schrijven voor mij heeft, in alle besloten openheid voor wie het leuk vindt om te blijven lezen.

📧 Nog geen abonnee en wil je meereizen in woorden? Laat je e-mailadres achter en ik bezorg mijn blogs in je postvak.