SingaporeandMe

Trump, zo las ik na de recent verijdelde aanslag, stelde dat hij ‘niemand onze samenleving laat overnemen’. Zou hij dan eindelijk doorhebben dat hij zelf die niemand is?

Rietjes likken

Ook deze week las ik het bericht over een Franse knul in Singapore die een gevangenisstraf van twee jaar boven het hoofd hangt omdat hij aan een rietje heeft gelikt dat hij vervolgens weer in het IJOOZ-apparaat heeft teruggestopt. Met drie heerlijke Singapore-jaren op mijn levensteller zul je begrijpen dat alles wat met dat land te maken heeft mijn interesse triggert. Nu snap ik dat dit voor deze knul een groot drama is, en dat zijn frontale kwab nog niet genoeg ontwikkeld is om kwajongensgedrag te beteugelen, maar er kroop toch een kleine glimlach omhoog. Tegen het licht van al het gruwelijke nieuws dat vooral terug te voeren is naar ontregelde systemen, groot en corrupt machtsvertoon en een losgeslagen moraal, vond ik in dit bericht het exemplarische contrast van de veilige en geordende Singapore-bubbel.

In Singapore heerst een zero-tolerancebeleid voor het overtreden van regels en richtlijnen. Of het nu gaat om het likken aan een rietje of het accepteren van Formule 1-kaartjes door een minister: het mag niet, het zal niet en het wordt streng en publiekelijk bestraft. Niet gek dus dat dit land op een van de laagste corruptieposities staat. En niet gek dat er amper criminaliteit is. Hoe heerlijk zou het zijn als we op wereldschaal het likken aan een rietje dat niet van jou is als grootste nieuws van de dag op het journaal voorbij zouden zien komen. Okay een beetje saai en braaf, dat wel. En wellicht ook niet de fijnste wereld om je onstuimige pubers zichzelf en de wereld te laten ontdekken. Maar verder….

Onveiliger dan ooit?

Of onze opgroeiende kinderen de wereld van nu onveiliger en angstaanjagender ervaren dan ooit, was onderwerp van een discussie die ik volgde tussen een viertal vijftigers. Hoe wij dat zelf ervoeren toen we jong waren. Ik graaf terug in mijn geheugen. Wat oppopt: het IJzeren Gordijn en de Koude Oorlog, waarbij ik als kind behoorlijk wat angsten had gevisualiseerd bij een knop waarmee met één druk de hele wereld zou kunnen worden vernietigd. De ramp van Tsjernobyl waarbij we wekenlang geen aardbeien mochten eten en spinazie – gelukkig – al helemaal niet. Een kinderlokker verkleed als clown maakte me angstig om alleen op straat te gaan. En er was nog iets met een gat in de ozonlaag, zure regen en ontbossing die onze wereld van zuurstof en leefbaarheid zou ontdoen. Alleen ratten zouden overleven. Dat de Muur viel in Duitsland staat me nog helder voor de geest: hoopgevend en geruststellend. Die rode knop verdween daarmee uit mijn angstzone.

Ondanks dat er veel engs, onzekers, slechts en bedreigends gebeurt in de wereld om ons heen, betwijfel ik of onze kinderen meer angsten en onzekerheden kennen dan ‘wij’ als opgroeiende tiener. En ook betwijfel ik of wij als tiener meer angsten en bedreigingen hebben ervaren dan onze ouders. De thema’s waren voor hen anders, het wereldnieuws niet zo beschikbaar maar de impact vermoedelijk aardig vergelijkbaar.

Behapbare zorgen

Trump die de totale wereldorde om zeep helpt, Poetin die lachend zijn gelijk haalt uit de fratsen van deze clown, de toenemende dreiging die maakt dat ook de VN vreest voor onze veiligheid en nog veel en veel meer akeligs op teveel plekken om op te noemen; het is angstaanjagend als je erover nadenkt. Toch lijkt het een beetje van me af te glijden. In een wereld waar wereldleiders onvoorspelbaar zijn en systemen corrupt, is de overzichtelijkheid van een rietjeslikker die gestraft wordt bijna geruststellend. Het is onrecht op een schaal die ik wél kan bevatten.

Zou het voor het gros van de mensen niet zo zijn dat we maar een beperkte dosis kunnen toelaten en ons afsluiten van de rest? We focussen ons op de kleine, behapbare zorgen dichtbij huis, niet omdat de grote problemen er niet zijn, maar omdat we ergens moeten kunnen blijven geloven dat het daar niet om draait in ons leven. En als ik dan lees over een systeem dat actief korte metten maakt met een jongen die aan een rietje likt, dan vind ik het Singapore-alternatief voor onze op hol geslagen democratie toch zo gek nog niet. Een ding is zeker, Trump zou dan echt niemand zijn.

 🙋‍♀️ Hoi, ik ben Maaike. Onder de naam SingaporeandMe schrijf ik sinds 2023 mijn leven bij elkaar. De start van mijn schrijfsels was mijn vertrek naar Singapore. Dat hoofdstuk is eind 2025 afgesloten, de echo ervan klinkt nog zachtjes door.

Het vervolg
Vanaf hier schrijf ik verder. Over reizen en bestemmingen, levensfases, carrièreswitches en alle hersenspinsels eromheen. Over wat verandert, wat blijft, en alles wat ik onderweg tegenkom. Zonder socials. Terug naar de essentie die het schrijven voor mij heeft, in alle besloten openheid voor wie het leuk vindt om te blijven lezen.

📧 Nog geen abonnee en wil je meereizen in woorden? Laat je e-mailadres achter en ik bezorg mijn blogs in je postvak.