SingaporeandMe

Van buiten is hij rood, van binnen een bonte verzameling bric-a-brac tegen een neutraal canvas. Er staat een grote groene plant in een hoek en de fluitketel staat steevast op het fornuis. Oma’s Royal Albert-theeservies heeft er een ereplaats gekregen.

Als het zonnig is – en dat is het altijd als ik daar ben – zit ik op de trap met een kop koffie in mijn hand. Uiteraard geschonken in Royal Albert. Op het bloemrijke bordje ligt een zelfgebakken stukje bananenbrood. Misschien schaf ik speciaal voor deze momenten wel een wijde, bonte rok aan. Zo een die, als je snel rondjes draait, als een wuivende golf om je heen cirkelt. Ergens moet ik nog cowboylaarzen hebben liggen, maar als het echt warm wordt, zit ik daar natuurlijk blootvoets. Ik ruik de lavendel en de tijm, en verheug me er nu al op om voor de lunch een grote, rijpe vleestomaat uit mijn eigen voedselbos te plukken.

Bosliefje

Ritselend kruipt het bosleven om me heen. Een lieveheersbeestje landt op mijn blote schouder, een rups kronkelt richting mijn bananenbroodje en een paar meter verderop steekt een reetje haar kop tussen de bomen door. Schichtig springt ze weg als ik ga verzitten. Tussen de koffie en de lunch vloeit het boek dat in mijn hoofd opgeslagen zit, zo uit mijn vingers. Woorden de vrijheid geven zonder de filter van mijn overdenken en zonder die innerlijke Eucalypta die krast dat ik er niks van bak en dat er niemand op mijn verhaal zit te wachten. Woorden de vrijheid geven: dat lukt hier altijd.

Het bos omarmt in een wiegend ritme mijn zijn. Gewoon goed, zoals het is. Hout hakken voor de kachel, een wand timmeren in het natuurhuisje op het terrein, de vuurplaats klaarmaken voor ‘Engeltjes te Paard’… dat zijn pas vaardigheden die er toe doen. In dit paradijs heerst geen hiërarchie, geen opsmuk en geen andere structuur dan die van de natuur. Hier ben ik het bosliefje dat ik in mijn tienerjaren wilde zijn.

Manifesteren

Dochterlief gelooft in manifesteren. Ik niet. Ik ben meer van de pragmatische school: kansen creëren en ze pakken wanneer ze zich voordoen. Een bezichtiging voor een bosperceel met mogelijkheden is dan ook al gepland. Pragmatisch als ik ben, ahum, fantaseer ik ondertussen door over alternatieven, voor het geval dit boslandje met die potentiële pipowagen toch niet wordt verzilverd. Ik spreid mijn winkansen door ook te opteren voor een Borgo in Italië, de gîtes die mijn ouders ooit zo prachtig hebben verbouwd in de Franse Ardennen, of een landhuis in Zuid-Frankrijk. En dichter bij huis? Onze eigen suite heb ik in gedachten ook al in vijf varianten ontworpen. Dat ik me toch even laat meevoeren in de kunst van het manifesteren, is uiteindelijk ook een vorm van pragmatisme: baat het niet, dan schaadt het niet. En daarbij, fantaseren is heerlijk.

Wordt vervolgd (sprak de manifesteerder).
En zo niet, dan toch (sprak de pragmatist).

  🙋‍♀️ Hoi, ik ben Maaike. Onder de naam SingaporeandMe schrijf ik sinds 2023 mijn leven bij elkaar. De start van mijn schrijfsels was mijn vertrek naar Singapore. Dat hoofdstuk is eind 2025 afgesloten, de echo ervan klinkt nog zachtjes door.

Het vervolg
Vanaf hier schrijf ik verder. Over reizen en bestemmingen, levensfases, carrièreswitches en alle hersenspinsels eromheen. Over wat verandert, wat blijft, en alles wat ik onderweg tegenkom. Zonder socials. Terug naar de essentie die het schrijven voor mij heeft, in alle besloten openheid voor wie het leuk vindt om te blijven lezen.

📧 Nog geen abonnee en wil je meereizen in woorden? Laat je e-mailadres achter en ik bezorg mijn blogs in je postvak.