SingaporeandMe

Dat paradijsje, dat was echt Paradijselijk. Met een hoofdletter P.

Na het verlaten van de snelweg passeerden we minstens vier dorpen voordat we in de buurt van ‘Het Paradijsje‘ waren. We zagen weilanden vol veldbloemen en grazend vee, grote boerderijen en lanen met bomen. Grote bomen, verschillende soorten bomen, prachtig groen. De zuurstof borrelde rijkelijk met onze hoge verwachtingen mee. De laan waar het paradijsje aan gelegen was, werd aan de ene kant omlijst door weilanden. Aan de andere kant lag een bosrijk gebied, waar een paar grote bomen later nog goed van pas zouden komen.

Event

De laan was vandaag niet alleen een laan, maar ook een parkeerhaven; er stond een enorme rij auto’s geparkeerd. Zou het hier zijn, vroegen we elkaar? De speld van de navigatie deed ons vermoeden van wel. Het miezerde, maar met paraplu was dat geen halszaak. Een meter of vijftig verderop stond een keurig geklede jongedame met een paraplu boven haar hoofd, met naast zich op een bankje een flinke stapel papier. We werden hartelijk welkom geheten voor de bezichtiging. Op het papier dat we in onze handen gedrukt kregen, stonden de meest gestelde vragen over het paradijs. Handig. Binnen in het natuurhuisje stond een collega-makelaar klaar voor eventuele vragen, en ook buiten stond ‘zo’n exemplaar’ paraat, lichtte ze toe. We moesten een beetje gniffelen om het hoge event-gehalte. Alleen de champagne ontbrak helaas.

Wachtlijst

Mijn hoop dat het huisje vergane glorie zou zijn en het terrein overwoekerd, vloog al snel overboord. Het was te mooi, zo mogelijk nog mooier dan op de foto’s. En dat vonden wij niet alleen. Het complete terrein en het huisje van 65 m² stonden vol met paradijsdromers zoals wij. “Maar liefst 35 mensen hebben zich vandaag ingeschreven,” hoorden we de makelaar tegen een collega-dromer zeggen. “En voor de volgende open dag nog eens 35. We hanteren inmiddels een wachtlijst voor nieuwe gegadigden.”

KAK, dacht ik. SPAT, hoorde ik. Die woorden prikten mijn dromerige wolken van haalbaarheid pijnlijk door.

Wauw

Het voedselbos, de aangelegde natuurpaadjes, het gras, het huisje… uit alles sprak liefde, zorg en onderhoud. De containers stonden netjes gespiegeld onder een houten afdak. Aan de wand hingen drie verschillende tuinslangen keurig op een rij, opgerold in exact gelijke lussen. De vuurplaats was aangeharkt en de boomstammen die als krukken dienden, omlijstten in een georganiseerde cirkel het hart van die magische plek. Bij alles dacht ik: WAUW. En meteen daarna: wat een WERK. En per mededromer zag ik de verkoopprijs in gedachten met 10% stijgen.

We deden alsnog een snel rondje in en rond het paradijs, niet in de laatste plaats omdat we allebei na anderhalf uur in de auto dringend een pitstop moesten maken. De dunne wandjes van het huisje – nog los van de stampvolle woonkamer – deden ons al snel besluiten dat binnen naar het toilet gaan geen optie was. Gelukkig waren er dus vlakbij die grote bomen. Nou ja, je snapt het wel.

Relativeren

Terug op weg naar huis begon ik hardop te relativeren. Toch wel ver, toch wel erg veel werk, er wordt sowieso bizar hoog overboden en met die kosten koper die je zomaar even aftikt voor een tweede woning of recreatiewoning, wordt het wel een heel dure tuin. “We laten het nog wel even bezinken,” zei ik, om het enthousiasme van dochterlief – die zichzelf al zag huppelen en chillen in het gras – niet direct met een pijl te doorboren.

De FUNDA Game

Inmiddels zijn we een goede week verder en droom ik lekker door. De droom heeft inmiddels wel een ander uiterlijk gekregen; die specifieke vakantiewoning heb ik losgelaten. In ieder geval voor nu, want ik geef geen garanties voor de toekomst. De FUNDA-game is weer in volle gang. Inmiddels staan mijn filters op: minimaal 800 m² eigen grond, aan het water of aan het bos, vrijstaand en, o ja, een bescheiden 200 m² vloeroppervlak. Qua omgeving schuif ik de maximale afstand tot onze huidige woonplaats regelmatig een tandje op. Als ik de game helemaal wild speel, tik ik ineens een compleet andere woonplaats in: Amersfoort, Gouda, Den Bosch of Zeist.

De FUNDA-game is een heerlijk tijdverdrijf. Het brengt veel momenten van ongeloof over de huidige huizengekte die de prijzen de pan uit laat rijzen, en van verbazing over de smaak van sommige mensen. Maar het goede nieuws is: ik vind ons eigen huis met iedere klik mooier worden. Ergo: ik ben een gelukkige huizenbezitter en nog steeds verliefd op ons eigen huis. Of nog specifieker: ik ben een gelukkige huizenbezitter met nét iets te veel tijd en ongelimiteerde dromen.

🙋‍♀️ Hoi, ik ben Maaike. Onder de naam SingaporeandMe schrijf ik sinds 2023 mijn leven bij elkaar. De start van mijn schrijfsels was mijn vertrek naar Singapore. Dat hoofdstuk is eind 2025 afgesloten, de echo ervan klinkt nog zachtjes door.

Het vervolg
Vanaf hier schrijf ik verder. Over reizen en bestemmingen, levensfases, carrièreswitches en alle hersenspinsels eromheen. Over wat verandert, wat blijft, en alles wat ik onderweg tegenkom. Zonder socials. Terug naar de essentie die het schrijven voor mij heeft, in alle besloten openheid voor wie het leuk vindt om te blijven lezen.

📧 Nog geen abonnee en wil je meereizen in woorden? Laat je e-mailadres achter en ik bezorg mijn blogs in je postvak.