SingaporeandMe

Ik stel de thuisverlichting in op ‘concentratie’. Helder blauwachtig licht dat rust en energie opwekt. De muziek staat op mijn favoriete playlist, maar het nummer Spoonful of Talk (Samuraj Cities) blijkt net te opzwepend. Als ik doorklik naar het volgende nummer, Sleep Don’t Weep (Damien Rice), krijg ik juist spontaan zin om te weepen. Toch maar even iets anders zoeken dat als achtergrond blendt met mijn studieambities.

Stapel studieboeken

De studiewijzer, de syllabus en een stapel boeken liggen uitnodigend naast mijn tweede cappuccino van de ochtend. Onaangeroerd. Althans, die boeken; die cappuccino glijdt er makkelijk in.

Het is inmiddels bijna 10 uur. De ochtend begon energiek met een rondje hond. De tweede was draait in de machine en ondertussen heb ik ook nog wat administratie weggewerkt. De stapel studiemateriaal blijft vooralsnog onaangeroerd stilletjes doch steeds dringender vragen om aandacht. Morgen is de uitgestelde intervisiebijeenkomst. Nee, ik heb die niet uitgesteld. Dat ging anders.

Intervisie uitstel

Vorige week popte er een bericht op in onze intervisie-app. Een verzoek om even te sparren over de komende bijeenkomst. Die stond online gepland, maar gelet op de opdracht is dat volgens een van de mede-intervisionisten nogal uitdagend. Of we en groupe diezelfde dag nog even via een videocall kunnen afstemmen hoe dit aan te vliegen. Uhhhhh, nou neeeee, riep ik tegen mijn telefoon. Nee want ik had nog geen idee wat de opdracht überhaupt inhield. Nee want ik wil eerst weekend vieren. EN NEE een videocall nog diezelfde dag?! Dat is me echt veel te spontaan.

Gesterkt door mijn persoonlijk leerdoel – minder hard trekken en duwen maar juist meer achterover leunen zodat anderen ook de ruimte krijgen cq moeten nemen (ahum) – wacht ik rustig af wat er gebeurt. De berichten buitelen over elkaar heen. Of we die intervisie bijeenkomst toch niet live kunnen afspreken (helaas, dat blijkt geen optie). Dat iemand anders ook nog geen idee had wat de opdracht behelst (pfieuwww gelukkig ik ben niet de enige). En dat één van de intervisionisten (is dat werkelijk een woord?) goede ervaringen heeft met online oefenen (kijk dat geeft vertrouwen).

Na een bericht of 15 heen en weer te hebben mee gelezen – onderwijl achterover hangend – blijkt de gemeenschappelijke behoefte om fysiek af te spreken sterk te overheersen. Op het bericht Of we morgen dan even kunnen videobellen om een knoop door te hakken… ga ik alsnog in standje AAN. Getransformeerd tot een vrouw van deze tijd vind ik semi-spontaan (video)bellen behoorlijk invasief. Zeker als dat in mijn vrije tijd gebeurt. En aangezien ik daar inmiddels nogal veel van heb …

Win-Win-Win

Ik besluit een agendapoll in de groepsapp te gooien. Vijf nieuwe datumopties, in een laatste poging om onze intervisie gezellig en effectief in real person te doen. En jawel, er is een winnaar: donderdag is D-Day. Heerlijk. Ik hoef mijn planning niet om te gooien, hoef voor of in het weekend niet halsoverkop in de voorbereidende opdracht te duiken én ik hoef niet te videobellen. Oh ja, ondertussen heb ik ook nog eens succesvol aan mijn persoonlijk leerdoel gewerkt: achterover hangen. Ik zeg: Win-Win-Win!

Maar nu is het bijna donderdag en ligt die opdracht nog steeds op me te wachten. Ik heb hem gisteren globaal doorgelezen, dat wel. Mijn inschatting is dat ik hem in een uurtje of twee goed kan uitvoeren. Kwalitatief goed. Dus daar bevind ik me nu: aan het begin van dat uurtje of twee.

Procrastinatie

Hoewel… ik denk dat was twee bijna klaar is. Mijn koffie is inmiddels ook alweer op. Ik kan elk moment een telefoontje krijgen van een klusbedrijf, en dan moet ik een opleveringscheck doen. Ik zou ook eerst nog mijn btw-aangifte voor het eerste kwartaal kunnen doen voor BijWijzeVan. Oh ja, en die website, die wil ik ook nog aanpassen. Zie ik daar trouwens kussens op de bank schots en scheef liggen?

Procrastinatie klinkt een stuk mooier dan uitstelgedrag. En of het nu écht uitstelgedrag is of gewoon een superefficiënte planning en een voorkeur voor werken onder (lichte) tijdsdruk? Ik laat het in het midden. Op tijd, dat ben ik altijd. En voorbereid ook. Echte stress ervaar ik er niet bij, bij dat uitstellen. Alhoewel ik droom, zoals verwacht, die ene droom dat ik mijn diploma niet heb gehaald weer wekelijks. Soit.

Bloggend in de leerstand

Ik besluit mijn hoofd en de leerweg vrij te maken door eerst nog even te bloggen. Bij deze. Eén ding weet ik zeker: morgen hebben we een waardevolle intervisie. Live. Bij mij thuis. Win-Win-Win.

  🙋‍♀️ Hoi, ik ben Maaike. Onder de naam SingaporeandMe schrijf ik sinds 2023 mijn leven bij elkaar. De start van mijn schrijfsels was mijn vertrek naar Singapore. Dat hoofdstuk is eind 2025 afgesloten, de echo ervan klinkt nog zachtjes door.

Het vervolg
Vanaf hier schrijf ik verder. Over reizen en bestemmingen, levensfases, carrièreswitches en alle hersenspinsels eromheen. Over wat verandert, wat blijft, en alles wat ik onderweg tegenkom. Zonder socials. Terug naar de essentie die het schrijven voor mij heeft, in alle besloten openheid voor wie het leuk vindt om te blijven lezen.

📧 Nog geen abonnee en wil je meereizen in woorden? Laat je e-mailadres achter en ik bezorg mijn blogs in je postvak.