SingaporeandMe

Zaalverbond. Zodra de kleding en toebehoren plaatsmaken voor het operatieschort, verdwijnen ook de gêne en het ego.

“We gaan u even lekker wassen, mevrouw. Dan kunt u zo meteen fris naar bed.”
“Oh, moet dat nu?”
“U mag er gewoon bij blijven, meneer. Of u mag even weggaan, wat u wilt. Het duurt ongeveer een kwartiertje.”
“Nee hoor, ik ben al weg. We zijn al bijna zestig jaar getrouwd; ik vind het prima dat u haar wast. Dat hoef ik niet te zien.”

“Ja,” hij kijkt demonstratief onze kant op, “al bijna zestig jaar getrouwd en nog nooit zo lang bij elkaar gezeten als de afgelopen dagen. Maar dan heb je ook geen geheimen meer voor elkaar, hè. Ik doe even een blokje om.”

Lapje

“Zo, dat frist lekker op. Kunt u misschien zelf even een lapje tussen de benen halen? Lukt dat? Ja, goed zo. Bent u er klaar voor om even op de stoel te gaan zitten? Dan vervangen we meteen het beddengoed.”
“Moet dat? Ik lig liever.”
“Ja, heel even. We helpen u voorzichtig uit bed. Voorzichtig, ik tel tot drie: een, twee, drie.”
“Auw, auw, auw, auw, pfffffff, tsssss.”

Terwijl het gordijn wordt opengetrokken, komt meneer de hoek om lopen. Mevrouw zit met een nachtpon op de stoel naast het bed. Haar dunne, blote beentjes staan netjes naast elkaar, haar rug recht tegen de leuning. In het harde TL-licht blijft er weinig privacy over; de ziekenhuisonderbroek tekent zich scherp af.

Zestig jaar getrouwd

“Uw vrouw is weer helemaal fris en fruitig, meneer. We maken even het bed in orde.”
“Fijn, al blijft het wennen om niet samen te slapen. Al bijna zestig jaar getrouwd, maar nog nooit zo lang zonder elkaar geweest.”
“Ik was net twintig toen we trouwden,” vult mevrouw aan. “Waren mijn ouders maar wat blij mee, dat ik ging trouwen.”
“Ja, wat wil je met elf kinderen, waarvan zes dochters. Die waren blij dat ze je weg konden geven. Een mond minder te voeden.” Zegt meneer.

Achter de dunne, vale gordijnen was haar pijn al duidelijk hoorbaar. Geen wonder: mevrouw is van de trap gevallen en heeft nogal wat gebroken. En alsof dat nog niet pijnlijk genoeg was, zijn er ook nog andere complicaties. Voor een daarvan ligt ze hier, op de afdeling cardiologie.

Ongemerkt

“Ik wil wel weer in bed liggen.”
“U kunt ook even in de stoel blijven zitten.”
“Nou, nee hoor, laat mij maar lekker liggen.”
“Maar weet u, als u zit gebruikt u ongemerkt spieren, en dat is belangrijk om aan te sterken.”
“Zo ongemerkt is dat anders niet.”
“Zullen we het toch een half uurtje proberen?”
“Een half uur? Nee, dank je.”
“Ik weet het goed gemaakt: we maken er een kwartier van.”

Afscheid op zaal

De volgende dag wordt mevrouw overgeplaatst naar een ander ziekenhuis. Het cardiologische avontuur is voor nu geslaagd afgerond. Als ze op de brancard wordt weggereden, neemt ze afscheid van de zaal. Althans, van de laatste die nog op zaal achterblijft dit weekend: die meneer.

“Zeg, ik wil wel weten hoe het met die meneer afloopt hoor.”
“Helaas, mevrouw, dat kunnen we in verband met de privacyregels niet delen.”
“Er is me beloofd dat het goed komt,” stelt die meneer met een knipoog gerust, “dus daar kunt u op rekenen.”

Zaalverbond

Zaalverbond. Zodra de kleding en toebehoren plaatsmaken voor het operatieschort, verdwijnen ook de gêne en het ego.

Samen slapen op een kamer, elkaars pijn horen en verhalen uitwisselen. Deze korte, intense tijd van samenzijn, waarin de meest kwetsbare versie van jezelf wordt gedeeld met wildvreemden, levert een connectie op die leeftijd en geslacht overstijgt.

Mevrouw kan hopelijk snel zelf het ziekenhuis uit wandelen, hand in hand met de man waarmee ze al bijna zestig jaar getrouwd is.

En die meneer? Die wandelt morgen met mij weer het ziekenhuis uit. Met een stent in zijn kransslagader die voor de nodige verlichting zorgt. En in goede hoop dat ook hij ooit kan zeggen: “Zestig jaar getrouwd hè, dan heb je geen geheimen meer voor elkaar.”

   🙋‍♀️ Hoi, ik ben Maaike. Onder de naam SingaporeandMe schrijf ik sinds 2023 mijn leven bij elkaar. De start van mijn schrijfsels was mijn vertrek naar Singapore. Dat hoofdstuk is eind 2025 afgesloten, de echo ervan klinkt nog zachtjes door.

Het vervolg
Vanaf hier schrijf ik verder. Over reizen en bestemmingen, levensfases, carrièreswitches en alle hersenspinsels eromheen. Over wat verandert, wat blijft, en alles wat ik onderweg tegenkom. Zonder socials. Terug naar de essentie die het schrijven voor mij heeft, in alle besloten openheid voor wie het leuk vindt om te blijven lezen.

📧 Nog geen abonnee en wil je meereizen in woorden? Laat je e-mailadres achter en ik bezorg mijn blogs in je postvak.