Inmiddels aardig gewend aan en bekwaam in het ‘niets-is-iets-doen’ en ‘dependent’ zijn, omarm ik mijn ‘Singapore sabbatical’ met een trip naar Bali. Just me-myself-and-I. De 24-jarig Oky die me van het vliegveld ophaalt om me naar mijn eerste hotel te brengen, is nieuwsgierig naar mijn reis en naar mijn leven. Er is druk verkeer dus we hebben de tijd en raken een hoop onderwerpen des levens.
“Helemaal alleen op reis? Ik zou bang zijn” zegt Oky. “Ach Oky, grinnik ik belerend en licht bejaard, je bent ook pas 24. Toen ik 24 was, was ik ook bang om alleen te zijn. Laat staan om alleen op reis te gaan”. Ik denk terug aan een gesprek lang gelee met de (andere) BFF van mijn BFF. Gedrieën vierden we de 40ste verjaardag van onze gezamenlijke BFF.
De (andere) BFF van mijn BFF – nee het is niet het begin van een slechte mop – vertelde dat ze eens per jaar een korte trip alleen maakte en dat ze droomde van een solo (wereld)reis. Ik kreeg het alleen van het idee al Spaans benauwd.
Jaren later heb ik toch de stoute schoenen aangetrokken en die solo-reis-sprong gewaagd. Ik heb een week Spaans gedaan zonder benauwd. Verrassend bevrijdend vond ik het na de eerste ‘awkward’ 24 uur. Het werd heerlijk rustig in mijn hoofd zonder alle afwegingen die ik voor, namens of over iedereen denk te moeten maken. Het was fijn om te ervaren dat ik aan just-me-myself-and-I meer dan genoeg kan hebben en mijn eigen BFF kan zijn.
Nu dus een solo-reis op Bali, één van de vele kersen van wonen in Singapore, het paradijselijke eiland dat ‘om de hoek ligt’ met nog geen 2½ uur vliegen.
Een tijdje niet te hoeven werken, een prachtig dak boven mijn hoofd hebben en heerlijk eten op tafel EN de vrijheid en financiële armslag om te reizen. Het lijkt wel een kersentaart! ‘Je verdient het’, zeggen mensen om me heen. En hoe lief ook, dat voelt niet juist en al helemaal niet waar. Want als ik het verdien, dan verdienen heel veel mensen het echt veel meer! En om deze ‘verdiengedachte’ nog even door te trekken: als je dit soort geneugten ‘verdient, ‘verdien’ je het tegenovergestelde van die geneugten, oftewel rampspoed, dan ook? En dat kan niet waar zijn. Of… is het Karma?
In Bali is het overgrote deel van de bevolking Balinees Hindoeïst. Een geloof dat zich kenmerkt door ‘zichtbaar’ gedrag: goed doen en alles in balans van goed en kwaad! Leven met de drie-eenheid: Brahma, Shiva en Vishnu die staan voor geboorte, behoud en dood. Het dagelijks leven staat in het teken van dankbaarheid, offeren, eren en samen vieren. De demonen in bedwang houden en het goede sterker maken in de overtuiging dat je hiervoor beloond wordt in een rijker en mooier – wellicht pas volgend – leven: Karma!
Bali is, ondanks dat de Balinezen al snel miljonair zijn met een gemiddeld inkomen van een slordige 2 miljoen IDR per maand (circa 125 euro), voor henzelf toch verre van een paradijs. Het is kei-hard werken, vaak 7 dagen per week voor een paar schamele centen. De concurrentie is moordend en het eiland zelf dreigt ten onder te gaan aan haar eigen paradijselijke populariteit. En desondanks zijn de Balinezen vertederend oprecht vriendelijk, behulpzaam en jaloersmakend dankbaar voor dat wat er wel is.
Als ik Oky vertel dat in Nederland mensen depressiever en ongelukkiger zijn dan ooit, begrijpt hij er begrijpelijk niets van. ‘Maar ze zijn zo rijk? Ze kunnen dromen waarmaken en veel mooie reizen maken zoals naar Bali. Waarom dan ongelukkig?’.
En ik kan maar een ding bedenken: Karma is een bitch! Want als ‘wij’ dit rijke leven zelf verdiend hebben in een eerder leven, dan weten we dat in het hier en nu niet eens. En dan zijn we OOK vergeten dat we dit bereikt hebben door in een eerder leven dankbaar en oprecht vriendelijk te zijn en te eren en te offeren. En dat we dat dus moeten blijven doen, want zo niet: KARMA!
Ik heb Oky gevraagd me nog een dag rond te rijden! En ik neem me voor, Karma of niet, om vanaf nu dankbaarder, behulpzamer en vriendelijker te zijn. En als me dat dan toch niet voldoende lukt, dan ben ik in een volgend leven wellicht een Balinese: arm maar oprecht vriendelijk en dankbaar. Zo bekeken is Karma wellicht toch geen bitch?
🇸🇬 Meer blogs over mijn (be)leven in het algemeen en in Singapore in het bijzonder, lees je op mijn blogpagina. Wil je er geen missen? Laat dan je email adres achter onderaan de homepage van mijn website zodat je elke vrijdag een nieuwe blog in je inbox ontvangt. En last but not least: ik vind het ook leuk wat van/over jou te horen. Juist ook als ik jou persoonlijk niet ken. Dat kan door een bericht te plaatsen aan het einde van de blog 🙏.
🇬🇧 Karma is a Bitch
By now I am quite used to and skilled at doing “nothing-is-something” and being “dependent,” I’m embracing my “Singapore sabbatical” with a trip to Bali. Just me-myself-and-I. The 24-year-old Oky who picks me up from the airport to take me to my first hotel is curious about my trip and my life. There is a lot of traffic so we have time enough and hit a lot of topics of life.
“Traveling all alone? I would be scared” says Oky. “Ah Oky,” I chuckle pedantic and slightly grey, “you’re just 24 now. When I was 24, I too was afraid to be alone. Let alone traveling all alone”. I think back to a conversation long ago with my BFF’s (other) BFF. The three of us were celebrating our mutual BFF’s 40th birthday. The (other) BFF – no it’s not the beginning of a bad joke – told me that she took a short trip alone once a year and that she dreamed of a solo (world) trip. The idea alone gave me a “Spanish cramp” (eg Dutch expression for being extremely cramped). A few years ago I took the plunge and did a week of Spanish without the cramp. I found it surprisingly liberating after the first “awkward” 24 hours. It became wonderfully calm in my head without all the considerations I think I have to make for, on behalf of or about everyone. It was nice to experience that just-me-myself-and-I can be more than enough and I do can be my own BFF.
Now I am traveling alone in Bali. Bali, one of the many cherries of living in Singapore, the paradise island that is “just around the corner” with less than 2 ½ hours flying time. Not having to work for a while, having a beautiful roof over my head and delicious food on the table AND the freedom and financial freedom to travel. It’s like a complete cherry pie! ‘You deserve it,’ people around me say. And however sweet, that doesn’t feel right and definitely not true. Because if I deserve it, a lot of people deserve it a lot more! And to take this ‘deserve’ idea a little further: if you ‘deserve’ these kinds of pleasures, then do you ‘deserve’ the opposite of those pleasures, or disaster, too? And that can’t be true. Or … is it Karma?
In Bali, the vast majority of the population is Balinese Hindu. A faith characterized by “visible” behavior: doing good! Living with the trinity: Brahma, Shiva and Vishnu who stand for birth, preservation and death. Daily life is about gratitude, sacrifice, honoring and celebrating together. Controlling the demons and making the good stronger in the belief that you will be rewarded for this in a richer and more beautiful – perhaps only next – life: Karma!
Bali is, despite the fact that the Balinese are all millionaires with an average income of about 2 million IDR per month (about 125 euros), for themselves far from a paradise. It is rock-hard work, often 7 days a week and all for a few paltry pennies. Competition is cutthroat and the island itself is in danger of succumbing to its own paradise popularity. And despite this, the Balinese are endearingly genuinely friendly, helpful and enviably grateful for that what they do have. When I tell Oky that in Holland people are more depressed and unhappy than ever, he understandably doesn’t understand. ‘But they are so rich? They can make dreams come true and make many beautiful trips like to Bali. So why unhappy?’ And I can only think of one thing: ‘Karma is a bitch’! Because if ‘we’ really earned this life ourselves in a previous life, then in the here and now we don’t even remember it. And on top of that we also forget that we achieved this by being grateful and sincerely kind and honoring and sacrificing. And that we need to keep doing that, because if not: KARMA!
I have asked Oky to drive me around for another day! And I decide, Karma or not, to be more grateful, helpful and kind in this life. And if I don’t succeed, in the next life I might be a Balinese, poor but genuinely kind and grateful. Come to think of it, maybe Karma is not a bitch after all?
🇸🇬 Read more blogs about my life in general and in Singapore in particular on my blog page. Don’t want to miss any of them? If you leave your email address at the end of the homepage of my website you will receive a new blog in your inbox every Friday. And last but not least: I would also really love to hear something from/about you. Especially when we don’t know each other personally. You can reply at the end of the blog 🙏.
SingaporeandMe 
Plaats een reactie