SingaporeandMe

‘Mama, zeg eens eerlijk. Van wie hou jij het meest’.

Ze is er weer. Dichtbij mij.

Er is een tijd geweest dat ze ver weg was. Van zichzelf, en van mij. Verloren, kwijt. Ze wilde niet teruggevonden worden, ook niet via mij. Afgesloten, van zichzelf en van alles en iedereen.

Er is een (kinder)tijd geweest dat ze heel dichtbij was, liefst op en tegen me aan. Vol bewondering voor de vrouw die ze zag en die ze niet snel genoeg zelf kon worden. Intens.

Er is een tijd geweest dat ik parallel afgesloten was of beter gezegd ingesloten. De druk van het leven, baan, relaties, drie opgroeiende kinderen, rouw en van alles meer maakte dat ik me verloor in mijn eigen behoefte om me af te sluiten. Het vertrouwen dat alles goed zou komen niet kon overbrengen. Aan de boodschap dat het bij haar/ons leven hoort en je er mee leert omgaan, had ze geen boodschap. En een andere had en heb ik niet.

‘Mama, zeg eens eerlijk. Van wie hou jij het meest’. Dit kind van mij is vaak een spiegel. De behoefte om bijzonder, speciaal en nummer 1 te zijn, reflecteert. De bevestiging en de noodzaak, voor minder doet ze het niet.

Hernieuwde nabijheid

De periode van afsluiting, eindigde zacht en warm. Van jaren waarin ze het liefst tegen me aan geplakt zat, veranderde dat naar een ‘blijf-van-me-af’ periode waarin haar lijf verstijfde bij nabijheid. Met uitzondering van haar nummer 1, die ik overduidelijk niet meer was, was elke vorm van lichamelijk contact ongewenst. Verstijfd, verstild, opgesloten. Ik begreep het, kon het plaatsen, respecteerde het, en miste het.

En zomaar op een avond dat ik vroeg naar bed ging om de dag af te rollen, kroop ze naast me. Dichtbij, maar niet tegen me. We kletsten, we praatten en ik gaf antwoord op de meest bizarre ‘wat zou je doen als’ kwesties. Het werd ons nieuwe ritueel en een weg naar nieuwe nabijheid.

En nu is er een tijd aangebroken dat er heel wat wereldzeeën tussen ons in liggen, die geen invloed heeft op de hernieuwde nabijheid.

Jong volwassen

Ze is volwassen aan het worden, mijn kind, mijn dochter en natuurlijk is het ‘ONS’. Volwassen en wijs. Ze vindt haar weg, zeker niet altijd een makkelijke, en haar eigen ik. De boodschap die ze eerder niet wilde horen, niet aankon, draagt ze steeds vaker zelf uit.

‘Je hoeft het niet te zeggen hoor mam, ik weet toch wel dat je het meeste van mij houdt’ zegt ze nu lachend om er meteen achteraan te zeggen ‘Haha grapje, ik weet dat je van ons alle drie evenveel houdt’.

Haar humor, haar zelfspot en haar wijsheid is groots. Op momenten piept haar kleine ik nog even tussen de spiegel en de lijst door en begroeten we haar, soms samen, met liefde en een aai.

Ze is er weer, dichtbij mij

Voor even heeft ze de wereldzeeën overgevlogen, voor mij, voor ons, voor zichzelf. Ik laaf me aan haar aanwezigheid en pers af en toe een knuffel van haar af. Ik kijk met bewondering en trots naar haar en zie haar unieke zelf bloeien en groeien. Haar stoere en soms wat verbeten stappen om het alleen te willen/moeten kunnen doen, doen mijn hart bloeien en soms een beetje bloeden. In de reflectie van de spiegel wens ik haar mildheid toe. Mildheid naar de wereld en naar zichzelf. Het is goed, jij bent goed.

Haar eigen reis is nog maar net begonnen, en vervolgt steeds vaker zonder mij, zonder ons.  Als ik haar straks uitzwaai, reist een stukje trots hart weer met haar mee. Zo hoort het te gaan, zeg ik in de spiegel. Het is goed, jij bent goed.

Voor 🇳🇱 en 🇬🇧-talige nieuwkomers in Singapore, heb ik een Expat Onboarding Programma ontwikkeld. Check de website van SingaporeandYou voor meer informatie hierover. Je kunt ook de Instagram pagina volgen om op de hoogte te blijven van de nieuwste plannen.

Mijn eerdere blogs zijn terug te lezen op mijn website SingaporeandMe. Voor meer Singapore foto’s en tips kun je me volgen op Instagram. Vind je mijn blogs het lezen waard? Deel en like ze vooral 😍 EN een reactie op mijn blog maakt mijn dag ❤️. Juist ook als ik je niet persoonlijk ken.

---

🇬🇧 WHO DO YOU LOVE THE MOST?

‘Mom, tell me honestly. Who do you love the most?’

She’s back. Close to me.

There was a time when she was far away. From herself, and from me. Feeling lost. She didn’t want to be found, not even by me. Shut off, from herself and from everyone else.

There was a (childhood) time when she was very close, preferably on and against me. Admiring the woman she saw and who she couldn’t become quickly enough herself. Intense.

There was a time when I was parallelly shut off or rather enclosed. The pressure of life, job, relationships, three growing children, grief and much more caused me to lose myself in my own need to shut myself off. I couldn’t convey the trust that everything would be okay. She didn’t care about the message that it’s part of her/our life and you learn to deal with it, and I did(n’t) have any other message.

‘Mom, tell me honestly. Who do you love the most.’ This child of mine is often a mirror. The need to be special, unique, and number 1 reflects. The confirmation and the necessity, she won’t settle for less.

Renewed closeness

The period of closure ended gently and warmly. From years when she preferred to be glued to me, that changed to a ‘stay-away’ period where her body stiffened at proximity. Except for her number 1, which I clearly was no longer, any form of physical contact was unwanted. Stiffened, silenced, imprisoned. I understood it, could place it, respected it, and missed it.

And suddenly on an evening when I went to bed early to unwind the day, she crawled next to me. Close, but not against me. We chatted, we talked, and I answered the most bizarre ‘what would you do if’ questions. It became our new ritual and a path to new closeness.

And now a time has come when there are many world seas between us, which has no influence on the renewed closeness.

Maturing

She is maturing, my child, my daughter, and of course it’s ‘OUR’. Grown-up and wise. She finds her way, certainly not always an easy one, and her own self. The message she didn’t want to hear earlier, couldn’t handle yet, she now increasingly carries herself.

‘You don’t have to say it, mom, I know you love me the most anyway,’ she says now, laughing to immediately add, ‘Haha joke, I know you love all three of us equally.’

Her humor, her self-mockery, and her wisdom are immense. At times her little self peeks through the mirror and the frame and we greet her, sometimes together, with love and a cuddle.

She’s back, close to me.

For a moment she has flown over the world seas, for me, for us, for herself. I bask in her presence and occasionally squeeze a hug out of her. I watch with admiration and pride as her unique self blooms and grows. Her brave and sometimes resolute steps to want/need to do it alone make my heart bloom and sometimes bleed a little. In the reflection of the mirror, I wish her mildness. Mildness towards the world and towards herself. It’s okay, you’re okay.

Her own journey has only just begun, and increasingly she continues it without me, without us. When I wave her off later, a piece of my proud heart will travel with her. That’s how it should go, I say in the mirror. It’s okay, you’re okay.”

For newcomers in Singapore, both Dutch and English speakers, I have developed an Expat Onboarding Program. Check out the SingaporeandYou website for more information. You can also follow the Instagram page to stay updated on the latest plans.

My previous blogs can be found on my website SingaporeandMe. For more Singapore photos and tips, you can follow me on Instagram. Do you find my blogs worth reading? Feel free to share and like them 😍 AND a comment on my blog makes my day ❤️. Especially if I don’t know you personally.