Sinds ik in Singapore woon, heeft het begrip helperssyndroom voor mij een andere betekenis gekregen dan het psychologische fenomeen dat hiermee wordt aangeduid. Waar het in de psychologie verwijst naar mensen die een sterke behoefte hebben om – vaak ten koste van zichzelf – anderen te helpen, roept dit begrip hier iets anders op. Iets wat schurkt tegen ongemak, en vragen oproept over intenties en verantwoordelijkheid.
Zondagen in Singapore
Op zondagen verandert Singapore van een strak georganiseerde stad in een bruisend festival. In de parken wordt gepicknickt, gebarbecued, en uitbundig getiktokt. Bij Lucky Plaza op Orchard Road en Marina Bay Sands is het drukker dan bij een concert van Beyoncé. Wat is er aan de hand? Veel van de circa 250.000 domestic helpers – kortweg helpers – en de 1 miljoen migrant workers genieten van hun vrije dag. Eén dag om even geen huishouden te runnen, kinderen te entertainen of honden uit te laten – al lijkt die laatste categorie hier soms meer privileges te hebben dan de helpers zelf.
Heb jij een helper?
In Singapore is het hebben van een helper zo vanzelfsprekend dat de vraag “Heb jij een helper?” net zo casual klinkt als “Drink jij je koffie met suiker?”. Helpers – voornamelijk afkomstig uit de Filipijnen, Myanmar of Indonesië – zijn de stille krachten achter menig huishouden. Ze koken, wassen, zorgen voor de kinderen (en ja, soms ook voor de hond) en sturen met hun salaris van gemiddeld SGD 800-1400 hun kinderen die achtergebleven zijn in hun thuisland naar school of bekostigen een beter leven voor hun familie aldaar.
Toch wringt het bij mij en bij velen. Is hier nu sprake van algemene acceptatie van uitbuiting in een tropisch jasje, of van een constructieve en acceptabele inzet van arbeidskrachten uit minder ontwikkelde landen?
Een kijkje in de keuken
Singaporese huizen hebben vaak twee keukens: de Dry-Kitchen is de airco-oase waar je als vrouw des huizes met een glas wijn een kaasplankje kunt voorbereiden. En de Wet-Kitchen? Dat is het domein van de helper, alias de zweethut (want geen airco), waar het echte huishoudelijke werk wordt verricht. Daar bevindt zich ook de bomshelter, die niemand gebruikt als veilige schuilplek maar vaak als slaapkamer voor de helper fungeert. Vaak niet groter dan twee bij twee meter, zonder ramen, zonder airco. Een dikke kluisdeur (altijd open, gelukkig!) houdt het ‘luchtig’.
Toen ik ontdekte dat de vorige bewoners van ons appartement hun helper inderdaad in deze ruimte huisvestten, vond ik dat door mijn westerse bril bezien behoorlijk schokkend. Wij gebruiken die ruimte voor koffers en voorraad – een aanzienlijk logischere bestemming voor een bomshelter van twee bij twee.
Mager wettelijk kader
Schokkend vind ik ook de beperkte rechten van helpers in Singapore. Werkgevers zijn verantwoordelijk voor medische zorg – een dikke plus voor mensen uit landen waar doktersbezoek onbetaalbaar is – maar verder is er weinig reden tot applaus. Zo hebben helpers wettelijk recht op slechts één vrije dag per maand en is er geen minimumsalaris vastgelegd. Het beëindigen van een contract betekent vaak ook een einde aan hun verblijfsstatus in Singapore. Overstappen naar een andere werkgever kan alleen met toestemming van de vorige.
Gelukkig zijn er veel werkgevers die helpers fatsoenlijk behandelen, met een eigen kamer, wekelijks minimaal een vrije dag en werkuren die niet doen denken aan een marathon zonder finish. Maar op macroschaal blijft het schuren. We kunnen er niet omheen dat schrijnende verhalen, waarbij zonder enige vorm van twijfel sprake is van uitbuiting, geen uitzondering zijn in Singapore. Organisaties zoals HOME shelter nemen deze zware dossiers op zich en strijden al jaren voor betere leefomstandigheden voor de groep arbeidsmigranten.
Onderdeel van de Familie
Onlangs luisterde ik de podcast Mina & Mevrouw, waarin de relatie tussen oma – een vrouw van adel – en ‘de meid’ werd belicht. De meid, Mina, werd door de familie gezien als onderdeel van de familie. Maar met terugwerkende kracht realiseert de podcastmaker zich hoe ondergeschikt Mina in deze relatie eigenlijk was. En dat die ere-titel van familielid waarschijnlijk door Mina andersom niet zo werd gevoeld.
Ook hier in Singapore wordt de helper vaak omschreven als “part of the family”. Maar eerlijk is eerlijk: geen haar op je hoofd zou eraan denken om een familielid in een bomshelter zonder daglicht en airco onder te brengen.
In overdrachtelijke zin zijn er in Singapore nog steeds veel Mina’s. Natuurlijk kan deze werkgevers-werknemersband (want laten we er geen doekjes om winden, dat is wat hij is) op een goede manier worden ingevuld. Maar verhalen over misbruik en uitbuiting maken duidelijk dat er meer nodig is dan goede intenties en een individueel moreel appel. Een collectieve plicht om fatsoenlijke arbeidsomstandigheden en een passend bestaansminimum te garanderen lijkt me het minste. En ik weet zeker dat de goedwillende en -doenende werkgevers die ik ken het daar hartstochtelijk mee eens zijn.
Overpeinzingen: Uitbuiting of verantwoordelijkheid?
Singapore blinkt uit in efficiëntie en gelijke rechten. Wetgeving wordt snel en effectief doorgevoerd – van rookvrije zones tot boetes voor kauwgom. Met een economie die sterk afhankelijk is van deze arbeidskrachten, biedt zich een kans om internationaal voorop te lopen op het gebied van humane arbeidsomstandigheden en een bestaansminimum dat past bij de status van Singapore als moderne metropool, waar mensenrechten hoog in het vaandel staan.
Uitbuiting of verantwoordelijkheid? Ik denk dat de tijd rijp is om die vraag collectief te beantwoorden.
Op zondagen verandert Singapore van een strak georganiseerde stad in een bruisend festival. In de parken wordt gepicknickt, gebarbecued, en uitbundig getiktokt. Ik geniet van deze levendige sfeer en hoop erin te zien dat het leven goed is voor hen die hier zo hard werken. Maar wat zou het goed zijn als die hoop kan veranderen in zekerheid, gedragen door collectieve verantwoordelijkheid. Daar doe ik met plezier een tiktokje voor mee.
Hoi, ik ben Maaike, en onder de naam SingaporeandMe blog ik over mijn leven in het algemeen, en mijn ervaringen als expat in Singapore in het bijzonder. Voel je vrij om mijn blogs te delen en liken 😍, en ik vind het geweldig als je een reactie achterlaat!
Voor 🇳🇱🇬🇧-talige partners van expats in Singapore, hebben we een Expat Onboarding Programma ontwikkeld. Check de website van SingaporeandYou voor meer informatie hierover. Je kunt ook de Instagram of Facebook pagina volgen om op de hoogte te blijven van de nieuwste plannen.
🇬🇧 Helper Syndrome – Life in Singapore
Since moving to Singapore, the term helper syndrome has taken on a new meaning for me, distinct from the psychological concept it usually refers to. In psychology, it describes people who feel a strong need to help others, often at their own expense. But here, it stirs up something different—something that feels uncomfortable and raises questions about intentions and responsibility.
Sunday’s in Singapore
On Sundays, Singapore transforms from a meticulously organized city into a vibrant festival. Parks come alive with picnics, barbecues, and a flurry of TikTok activity. At places like Lucky Plaza on Orchard Road and Marina Bay Sands, the crowds rival those at a Beyoncé concert. What’s happening? Many of the approximately 250,000 domestic helpers—and the 1 million migrant workers—are enjoying their day off. One day to take a break from running households, entertaining children, or walking dogs (a category that sometimes seems to have more privileges here than the helpers themselves).
Do You Have a Helper?
In Singapore, having a helper is so commonplace that the question “Do you have a helper?” sounds as casual as asking, “Do you take sugar in your coffee?” Helpers, primarily from the Philippines, Myanmar, or Indonesia, are the unsung heroes of many households. They cook, clean, care for children (and occasionally pets), and send their modest salaries of SGD 800–1400 back home to support their own families, often funding the education of children left behind.
Yet, there’s a lingering discomfort. Is this a tropical version of systemic exploitation, or a fair and constructive employment arrangement for workers from less-developed nations?
A look behind the kitchen door
Singaporean homes often have two kitchens: the Dry Kitchen, an air-conditioned haven for preparing wine-and-cheese platters, and the Wet Kitchen, a sweltering “sweat lodge” reserved for actual cooking, laundry, and cleaning. This is often where the helper works—and sleeps.
In many homes, the bomb shelter—a two-by-two-meter room with no windows or air-conditioning—serves as the helper’s bedroom. When I discovered that the previous tenants of our apartment had housed their helper there, it felt shocking through my Western lens. Today, we use that space for luggage and storage—a far more appropriate use of such a confined area.
Minimal Legal Protections
Equally shocking are the limited legal protections for helpers in Singapore. While employers are responsible for medical care—a significant benefit for those from countries with unaffordable healthcare—helpers have minimal rights. They are entitled to just one day off per month and no guaranteed minimum wage. Terminating their contract often means losing their legal status in Singapore, and switching employers requires the previous employer’s consent.
Thankfully, many employers treat their helpers with respect, providing private rooms, weekly days off, and reasonable working hours. But on a broader scale, the situation remains troubling. We can’t ignore the harrowing stories of outright exploitation, which are not uncommon in Singapore. Organizations like HOME shelter address these extreme cases and advocate for better living conditions overall.
Part of the family
Recently, I listened to the Dutch podcast Mina & Mevrouw, which explored the relationship between the host’s aristocratic grandmother and her maid, Mina. Though considered “part of the family,” Mina was ultimately in a subordinate position. With hindsight, the host realized that this so-called honorary family status likely didn’t feel that way to Mina.
Similarly, helpers in Singapore are often described as “part of the family.” But let’s be honest: no one would house a family member in a bomb shelter without windows or air-conditioning.
Inner journey: Exploitation or Responsibility?
Singapore excels in efficiency and equality. Its laws are swiftly and effectively enforced—be it smoke-free zones or chewing gum bans.
With an economy that is heavily dependent on these workers, there is an opportunity to lead internationally in terms of humane labor conditions and a living wage that aligns with Singapore’s status as a modern metropolis, where human rights are held in high regard. Exploitation or responsibility? The time is there to collectively answer that question.
On Sundays, Singapore transforms into a vibrant festival. I love the energy and hope to see that life is good for those who work so hard here. But wouldn’t it be wonderful if that hope turned into certainty, supported by collective responsibility? I’d happily do a TikTok for that.
Hey! I’m Maaike, and under the name SingaporeandMe, I blog about my life in general and my experiences as an expat in Singapore in particular. Feel free to share and like my blogs 😍, and I’d love it if you leave a comment!
For 🇳🇱 and 🇬🇧-speaking partners of expats in Singapore, we’ve developed an Expat Onboarding Program. Check out the SingaporeandYou website for more information, and follow the Instagram page to stay updated on the latest plans.
SingaporeandMe 
Plaats een reactie