SingaporeandMe

Ochtend. Ik slenter naar mijn favoriete koffietentje waar de bonen vers gebrand worden voor een dubbele extra sterke cappuccino. Met blote voeten door het aangeveegde zand, de wind in mijn haren, hier en daar hoor ik een vriendelijke Selemat Pagi. De zilveren schittering over de zee verleidt me keer op keer om een foto te maken.

Terug bij ons eigen paradijsje, Anna’s Beachhouse, strijk ik neer op ons bankje aan zee. In de ochtendschaduw. Turend over het water dat soms hoog tegen de rand staat en soms zo laag dat de bemoste zeebanken en venijnige zee egels zichtbaar worden. De getijden. Niet dat ik daar veel van begrijp, maar ik neem het waar. Dat dan weer wel. Dit is de best denkbare dagstart.

Gili Air

Gili Air, Lombok. Dit eilandje, niet veel meer dan een grote zandbank, heeft een eigen sfeer en charme. Na een kwartiertje met de speedboot vanaf Bengsal Haven stap je al aan wal. Wij verblijven aan de noordkant. De rustige kant. De mooiste kant. Gezellig genoeg, met restaurantjes en eiland-hut-huisjes dichtbij. En ook de kant waar je het beste kunt snorkelen en samen met reuzenschildpadden kunt zweven boven het koraal.

We ontdekken al snorkelend steeds iets nieuws. De meest kleurrijke Nemo vissen, drommen kleine en reuzengrote in de mooiste vormen, levend koraal in paarsblauw en helderwit, grote planten en zee creaties die lijken op eekhoorntjesbrood. En de schildpadden. We zweven samen met een exemplaar van zeker een meter lengte tussen de vissen door. Een jonger exemplaar heeft een prachtig glanzend schild met een oogverblindend patroon. Het voelt als slowdansen onder water. Beter wordt het niet.

Ook boven water is het eiland geweldig. Er zijn geen gemotoriseerde voertuigen al moet je zo nu en dan wel aan de kant voor een paard en wagen of een zoevend elektrisch scootertje. Op onze fietsen doorkruisen we het eiland regelmatig. Om te eten aan de West Kust, waar de zonsondergang bij helder weer verbluffend is. En waar je bij Mama Piza heerlijk zit en een verrassend goede pizza eet voor het geval je, hoe onwaarschijnlijk ook, even wilt afwisselen van de Indische keuken. Of om op zoek te gaan naar een werkende ATM, wat nogal eens een poging of drie vraagt voor we weer een paar miljoen in onze zak kunnen steken.

Spring maar achterop

In een uurtje fiets je de ongeveer vijf kilometer omtrek route van het eiland. Niet alle paden zijn even goed begaanbaar. De zanderige ondergrond is soms behoorlijk mul. Dwars door het eiland fietsen via de drukkere hoofdstraat van Gili doen we ook graag. Even stoppen bij de prachtige tuin van Kopi Susu voor koffie met iets lekkers. Of twee. Of drie. Want dan betaal je nog steeds maar vijfentachtigduizend in plaats van vijfendertig per iets.

Regenseizoen

Het is november. Regenseizoen. De temperatuur is aangenaam en los van één flinke stortbui hebben we al de hele week prachtig weer op het eiland. Vanaf ons bankje zien we de westkust van Lombok liggen. Met de vulkaan in de verte. Vaak gehuld in regennevel, die meestal voor onze ogen voorbij glijdt.

Dat het weer aan vaste Lombok-land echt anders is, hebben we ervaren toen we ons paradijs even moesten verlaten om plaats te maken voor andere gasten. Ook dat was overigens geen straf, want het resort Jeeva Klui in Sengigi, waar we ons een soort Adam en Eva in onze privé tuin voelden, was evenzo heerlijk. Zelfs met een hoosbui in de middag. De prachtige tuin, de heerlijke rijsttafel en de vriendelijke begroeting in het Wieteke van Dort Nederlands, compleet met Goedemorrugen mefrouwwww Maaike, heb u lekker geslapan. We tellen het graag op bij onze zegeningen.

Back home

En toch waden we met veel plezier drie dagen later weer met ons koffertje aan eilandwal. De grote koffers hebben we achtergelaten bij huismeester Jack. Hij verwelkomt ons hartelijk back home. Net als de buren, het restaurant waar de barbecue alweer gloeit om de vers gevangen vis te roosteren.

Mensen reageren verbaasd dat we zo lang blijven op deze plek waar veel toeristen alleen maar even island-aan-hoppen.. De meeste eilandgasten reizen na een dag of twee reizen door naar Gili Meno, Trawangan of Bali. Wij genieten juist van het tempo van het eiland, van een praatje hier en daar, van het gevoel vaste eilandgasten te zijn. Dat we al behoorlijk wat gezien hebben van Indonesië helpt ook. Langsam Langsam. Het past ons hier.

Party boot

In de verte komt met veel boemboem een partyboot aangevaren. Een lading vers snorkelvlees wordt ter water gelaten. Arme schildpadden, arme vissen, arm koraal. Langsam Langsam slaat de zee stukken van dit paradijs weg. Van het nabijgelegen eiland Gili Trawangan is vastgesteld dat er de afgelopen tien jaar ongeveer 6,34 hectare landverlies plaatsvond. Ruim negen voetbalvelden. Voor een eiland van slechts 175 hectare is dat behoorlijk veel. Ik vrees dat Gili Air er niet beter voor staat.

Dit soort massatoerisme kan worden gemist als kiespijn. Maar het duivelse dilemma blijft dat er zonder toerisme geen inkomsten zijn. En wie ben ik om daar iets van te vinden, laat staan om een opgeheven vingertje te steken.

Langsam Langsam

We genieten nog een goede week van deze heerlijke plek. Van de goede zorgen van Jack en Nia, die elke ochtend ons ontbijt vers komen bereiden. Van ons eigen eilandritme. Veel schrijven, snorkelen, zwemmen, eten, praten en vooral heel veel genieten. Onze zegeningen tellen. Onze tussentijd. Als eilandgasten.

 🙋‍♀️ Hi! Ik ben Maaike — schrijfSter, mentor, expat en founder van SingaporeandMe en SingaporeandYou.

Alle hoeken van mijn expat-50+-vrouw-moeder-dochter-zus-en-vriendin-op-afstand-van-corporate-director-naar-kleine-zelfstandige-leven komen voorbij in mijn wekelijkse blog. Kleurrijk, genadeloos eerlijk, kritisch met humor, en bovenal reflectief. Meer Azië blogs vind je hier: Asia Travel Blogs SingaporeandMe

Wil je er geen missen?
Je kunt je onderaan deze pagina inschrijven om ze rechtstreeks in je mailbox te ontvangen👇en leuk als je me volgt op 🍀 insta.

---

🇬🇧 Island Souls

Morning. I wander over to my favourite coffee place, where the beans are freshly roasted, for a double extra strong cappuccino. Bare feet on the swept sand, the wind in my hair, here and there a friendly Selemat Pagi. The silver shimmer on the sea tempts me every single time to take another photo.

Back at our own little paradise, Anna’s Beachhouse, I settle on our bench by the water. In the morning shade. Gazing out over the sea, which sometimes rises high against the edge and sometimes drops so low that the mossy sea beds and sharp sea urchins appear. The tides. Not that I truly understand them, but I observe them. That at least. It is the best possible start to the day.

Gili Air

This little island, barely more than a large sandbank, has its own spirit and charm. After just fifteen minutes on the speedboat from Bangsal Harbour you step ashore. We are staying on the north side. The quiet side. The beautiful side. Still lively enough, with restaurants and island hut houses nearby. And also the best area for snorkelling, where you can drift above the coral alongside giant sea turtles.

Every time we snorkel we discover something new. The most colourful Nemo fish, schools of the smallest and the giant kind in every imaginable shape, living coral in purple blue and bright white, large plants and sea creatures that look like porcini mushrooms. And the turtles. We drift along with one that must be at least a metre long, weaving among the fish. A younger one has a beautifully shiny shell with a dazzling pattern. It feels like slow dancing underwater. It doesn’t get better than this.

Above the water the island is just as wonderful. There are no motorised vehicles, although now and then you do have to step aside for a horse and carriage or a buzzing electric scooter. We cross the island regularly on our bicycles. To eat on the west coast, where the sunset is breathtaking on a clear evening. And where Mama Piza serves a surprisingly good pizza, perfect for the rare moment when you want something other than Indonesian food. Or to search for a working ATM, which often requires two or three attempts before we can stuff another few million into our pockets.

Hop on

It takes about an hour to cycle the roughly five kilometre loop around the island. Not all paths are equally easy to ride. The sandy ground can be quite soft in places. We also love cycling straight through the island via the busier main street of Gili. A quick stop at the beautiful garden of Kopi Susu for coffee with something tasty. Or two. Or three. Even then it still only costs eighty five thousand instead of thirty five per treat.

Rainy season

It is November. Rainy season. The temperature is pleasant and apart from one heavy downpour we have had beautiful weather all week. From our bench we can see the west coast of Lombok. With the volcano in the distance. Often wrapped in rain clouds that drift past before our eyes.

That the weather on mainland Lombok is truly different we discovered when we had to leave our paradise briefly to make space for new guests. Not that this was any hardship, because the resort Jeeva Klui in Sengigi, where we felt a bit like Adam and Eve in our own private garden, was just as wonderful. Even with an afternoon rainstorm. The beautiful garden, the delicious rijsttafel and the cheerful greeting in Wieteke van Dort style Dutch, complete with Goedemorrugen mefrouwwww Maaike hef you slept vell. We are happy to add it all to our blessings.

Back home

And still we wade back onto the island three days later with our small suitcase, full of joy. We left our big suitcases with housemaster Jack. He welcomes us warmly back home. Just like the neighbours and the restaurant where the barbecue is already heating up to grill the freshly caught fish.

People are often surprised that we stay so long in a place where many tourists only hop by for a quick island visit. Most move on after a day or two, to Gili Meno, Trawangan or Bali. We enjoy the island’s slow tempo, a chat here and there, and the feeling of being true regulars. The fact that we have already seen quite a lot of Indonesia helps as well. Langsam Langsam. It suits us here.

Party boat

In the distance a party boat arrives with a loud boemboem. A fresh load of snorkel meat is dropped into the water. Poor turtles, poor fish, poor coral. Langsam Langsam the sea eats away pieces of this paradise. On nearby Gili Trawangan, it has been measured that around six point three four hectares of land have disappeared over the past ten years. More than nine football fields. For an island of only one hundred and seventy five hectares that is quite a lot. I fear that Gili Air is not doing much better.

This kind of mass tourism could be missed without regret. But the devilish dilemma remains that without tourism there is no income. And who am I to judge, let alone point a finger.

Langsam Langsam

We enjoy another full week on this wonderful island. The good care of Jack and Nia, who prepare our breakfast fresh every morning. Our own island rhythm. Lots of writing, snorkelling, swimming, eating, talking and especially a whole lot of enjoying. Counting our blessings. Living our in between time. As Island Souls.

 Hi! I’m Maaike — blogSter, mentor, expat, and founder of SingaporeandMe and SingaporeandYou.

In my weekly blog, I explore all the corners of my life as an expat, 50+ woman, mother, daughter, sister, long-distance friend, and former corporate director turned small-scale entrepreneur. Colourful, brutally honest, critical with a sense of humour and above all, reflective. Check for more Asia Travel Blogs SingaporeandMe.

Don’t want to miss a post?
Scroll down to subscribe and get my latest blogs straight to your inbox👇 or follow my insta