“Jippie”, reageert dochterlief nog vóór achten op een foto die manlief in de familie-app deelt. Een bescheiden hoopje poep, met als onderschrift: “Niet veel maar wel vast”.
Honden zijn stom
Honden zijn stom. Ik heb het mezelf jarenlang wijsgemaakt. Opgegroeid met de liefste twee joekels van honden genaamd Ben en Doebie, is rond mijn 18e mijn hondenliefde verdwenen.
Honden stinken. Vooral natte hond. Gadver. Ze duwen hun snufferd overal en nergens in om vervolgens ongeneerd je hand te likken of, nog erger, je kruis te besnuffelen. Ze laten ruften en overal hun stinkende haren en lucht achter.
Om nog maar te zwijgen over hondenmensen. Dwepende gekkies. Praten tegen een hond. Mesjogge.
Manlief is al helemaal geen hondenliefhebber. Een vleugje angst gecombineerd met aversie tegen al het gedoe maakte dat een hond in ons huis met postzegeltuin en drukke banen nooit een serieuze optie was. Als we ooit vrijstaand zouden gaan wonen op een landgoed, én zeeën van tijd zouden hebben, dan misschien. Zo wimpelde ik de smeekbedes van onze kroost af naar Sint-Juttemis.
Jeugdherinneringen
Mijn warme herinneringen aan de honden uit mijn jeugd hield ik veilig opgeborgen. En daarmee was het boek gesloten.

Onze honden gingen namelijk dood. Misschien wel het belangrijkste argument in de categorie honden zijn stom. Want vrouw o vrouw, wat heb ik gehuild toen onze bobtail Ben op achttienjarige leeftijd het leven liet. Achttien! Een paar jaar later volgde Doeb, onze Berner Sennen. Haar laatste adem blies ze uit in de armen van mijn moeder en mij, op de tafel van de dierenarts.
Niet te doen. Nee echt. Honden zijn stom.
Dat mijn ouders hun hart daarna gewoon weer openzetten, vond ik onbegrijpelijk. Er kwamen nieuwe honden. Bor bijvoorbeeld. Een prachtige witte berghond met het killerinstinct van een huurmoordenaar.
De aannemer die in Frankrijk al maanden over de vloer kwam, werd op een dag grommend en met ontblote tanden tegengehouden toen hij zonder mijn ouders het terrein op liep. Overigens pas toen hij weer weg wilde nadat bleek dat ze niet thuis waren. De beste man heeft drie kwartier staan wachten tegenover de huurmoordenaar.
En ons konijn heeft Bor gelanceerd. Dood. Stomme hond. Maar goed. Ik had mijn punt al gemaakt.
Rouw
Dat mijn vader eerder het leven liet dan die stomme hond als een extra bevestiging. Hij liep als eregast mee in de rouwstoet. Alle ah’s en oh’s ten spijt ging mijn hart alleen maar verder op slot.
Honden gaan dood. Maar mensen blijkbaar ook. Dubbele pijn. Volstrekt onnodig. Een hond in ons gezin? Nee dus. Daar waren we het over eens. Samen.
Corona
En toen brak corona uit. En onze dochter brak. Ze had een hond nodig, hield ze wekenlang vol. Ook de oudste deed een duit in het zakje. Die zag zich al voetballen, frisbeeën en wandelen met een maatje op vier poten.
We hielden vast aan onze nee. Tot mijn deur op een kier ging.
Een hond is trouw. Altijd blij je te zien. En moet eruit. Als dochterlief echt met heel haar hebben en houden voor een hond zou zorgen, dan was er elke dag een reden om op te staan. En elke dag een reden om minstens drie keer naar buiten te gaan. Door corona waren we ook nog eens meer thuis dan ons lief was met een zee aan tijd. Positieve afleiding was best welkom.
Mijn hell no en over my dead body veranderden in een voorzichtige ja. En toen was het beklonken.
Dram(a) Queen Full Force had eerst ons omver geargumenteerd en vervolgens stad en land afgezocht naar een acceptabel adres en een pup los te drammen. Betaalbaar hadden we inmiddels laten varen. Het leek onmogelijk om een acceptabel adres én een betaalbaar exemplaar te bemachtigen.
Charme of terreur
Manlief legde zich neer bij het offensief van zijn vrouwen, dat ergens het midden hield tussen terreur en charme, maar echt enthousiast zou hij nooit worden. Dat we dat wel moesten weten.
En toen kwam Appie, onze duurbetaalde coronahond. Een zwarte labrador waarvan ik nog steeds vermoed dat de wolfshond van de buren ook een zaadje heeft bijgedragen aan zijn ontstaan.

Dochterlief gaf hem vanaf dag één al haar liefde en energie. In weer en wind. Dronken of met kater. Donker of licht. Met of zonder ouders in de buurt. Ziek, zwak of misselijk. Haar hond. Oudste droeg zijn steentje bij. Al mopperde hij regelmatig over het gebrek aan balgevoel van het stomme beest.
Manlief was duidelijk. Het was háár hond.
Hij werkte destijds in Engeland, waar hij doordeweeks woonde.
“Ik mis Appie,” appte hij minstens twee keer per week. “Stuur eens een foto.”
Zieke baby
Dit weekend werd Appie ziek. Niets binnenhouden. Elke tien minuten naar buiten. Nachtbraken. Letterlijk. Drie keer raden wie het grootste deel van de nacht naast hem op de bank lag.
“Dat hoeft echt niet pap, ik ga wel bij hem liggen,” probeerde dochterlief haar rol nog te claimen.
Een paar dagen later is hij aan de betere hand. In de familie-app verschijnt de foto met een bescheiden hoopje poep. Met als onderschrift: “Niet veel maar wel vast.”
Jippie. Opluchting.
En ik? Ik blijf erbij.
Honden zijn stom.
Behalve Appie dan.

🙋♀️ Hoi, ik ben Maaike. Onder de naam SingaporeandMe schrijf ik sinds 2023 mijn leven bij elkaar. De start van mijn schrijfsels was mijn vertrek naar Singapore. Dat hoofdstuk is eind 2025 afgesloten, de echo ervan klinkt nog zachtjes door.
Het vervolg
Vanaf hier schrijf ik verder. Over reizen en bestemmingen, levensfases, carrièreswitches en alle hersenspinsels eromheen. Over wat verandert, wat blijft, en alles wat ik onderweg tegenkom.
📧 Nog geen abonnee en wil je meereizen in woorden? Laat je e-mailadres achter en ik bezorg mijn blogs in je postvak.
Geef een reactie