SingaporeandMe

De blaadjes vallen in de mooiste kleuren. De temperatuur daalt onder de tien graden. Het regent regelmatig harder dan ik hebben kan en de wind komt venijnig om de hoek. Herfst in Nederland. Ik was even vergeten hoe dat was.

Zeemeermin

Is het echt nog maar een jaar geleden dat we, vol verhalen, ervaringen en zegeningen ter hoogte van een flinke berg, ons Azië-avontuur afsloten in een zee van niets? Althans, niets anders dan genieten. Daar, waar ik besloot mijn leven als zeemeermin te omarmen? Dagelijks teleporteer ik via een fotoherinnering nog even terug. En vervolgens weer naar het hier en nu. Want ook dat bracht het zeemeerminnenbestaan me: in het nu is het enige dat ertoe doet.

Niet warm te krijgen

‘Kun je niet een weekje vrij nemen?’, vroeg ik zus een week of drie geleden. Nadat ik om 23.30 uur, niet warm te krijgen, gefrustreerd mijn bed uit stoof en verruilde voor een heet bad. En ik de volgende dag de elektrische deken uit de kast had gehaald, nam ik poolshoogte. Zus had aan één woord genoeg en dook in haar agenda. Wat schuiven, wat uitwisselen, boeken en de resterende dagen in afwachting opwarmen aan het idee. Zon.

In het nu

In het nu lig ik, net als een jaar geleden, aan een rimpelend zwembad. De wind waait door mijn dunne, lange blousegewaad heen en de zon doet een dappere poging om de lichte bewolking te verdrijven. De mok koffie wakkert me aan. Zus zit vlakbij me op haar telefoon te turen. Zou ze, net als ik, in het nu zitten of dwaalt ze af in het leven van een ander?

Samen hebben we het goed. De zussenkadans is gemakkelijk, warm, lief en scherp. Zo is dat gegroeid in de loop der jaren. In de jaren na die van onze vroege jeugd, waarin we meer tegen dan met elkaar vertoefden.

Soulsisters?

Drie jaar verschillen we, en dat was niet het grootste verschil. We waren op z’n zachtst gezegd geen soulsisters in onze jonge jaren. Ik was het irritante kleine zusje, zij de ongenaakbare. Fluisterde zij me zacht verwensingen des duivels toe, schreeuwde ik het uit en rende naar mijn moeder. Zette ik mijn fysieke kracht in, haalde zij vakkundig lichtvoetig mijn ego onderuit. Samen spelen, dansen, kattenkwaad uithalen? Nope. In het beste geval tolereerden we elkaar binnen een straal van tien meter. Maar pas op: als iemand mij lastigviel, sprong ze in de bres. En als ik een droge plek nodig had om te slapen, mocht ik bij haar in bed kruipen.

Strijdbijl begraven

Rond mijn puberteit, toen Miss Sporty hoogtij vierde, was er nog een korte piek in deze versie van ons zussenbestaan. Zus was kennelijk, en best begrijpelijk, klaar met mijn drammende, onzekere en afhankelijke gedrag en wapende mijn incasseringsvermogen op onnavolgbare wijze. En ergens onderweg kraakten we samen de soulsistercode. Samen sterk verhuisden we van de stad naar, in onze ogen, het platteland en streden we als soulsisters tegen de dichtgetikte dorpse mentaliteit. Een hele verzameling aan geweldige gezamenlijke herinneringen veegde het zussenstrijdtoneel van tafel.

Paplepel

‘Vind je Raye wel mooi, of ken je die ook niet?’, vraagt zus in het nu.

Muziek. Met de paplepel ingegoten. Bij haar met een scheutje meer soul en moeilijk. Bij mij met wat meer melodie en lichtheid. ‘Hoezo ook?’, herhaal ik met haar stem. En met haar hoofd. Dat kan ik. We moeten lachen. Humor, ook met de paplepel ingegoten. Die van de sarcastische soort. En hard lachen, om onze eigen grappen het hardst.

You are my sister

Zo’n weekje samen. Ons laatje vullen met liefde en sisterhood. Heerlijk. Inmiddels hebben de wolken gewonnen van de zon. Ik denk dat zus zo iets gaat voorstellen. En ik denk dat ik dat prima ga vinden.

In de categorie moeilijk maar prachtig en raak selecteer ik alvast You Are My Sister van Antony and the Johnsons op mijn playlist. Kunnen we dadelijk lekker vals en tekstflexibel meezingen in de auto en elkaar even liefdevol in de hand knijpen: wat hebben we het goed, hè zus?

  🙋‍♀️ Hoi, ik ben Maaike. Onder de naam SingaporeandMe schrijf ik sinds 2023 mijn leven bij elkaar. De start van mijn schrijfsels was mijn vertrek naar Singapore. Dat hoofdstuk is eind 2025 afgesloten, de echo ervan klinkt nog zachtjes door.

Het vervolg
Vanaf hier schrijf ik verder. Over reizen en bestemmingen, levensfases, carrièreswitches en alle hersenspinsels eromheen. Over wat verandert, wat blijft, en alles wat ik onderweg tegenkom.

📧 Nog geen abonnee en wil je meereizen in woorden? Laat je e-mailadres achter en ik bezorg mijn blogs in je postvak.