SingaporeandMe

 “We gaan proberen het vingertopje te redden, maar mogelijk lukt dat niet. In dat geval zal de chirurg het topje verwijderen en er een stukje huid overheen transplanteren. Je vinger wordt dan iets korter”.

Wachten in het ziekenhuis

Nog wat shaky van alles, en van deze mededeling in het bijzonder, zit ik opnieuw tussen de rijen wachtenden. In een rolstoel. Het is ijskoud. Ik draag een kort sportbroekje en een hemdje, met een deken om me heen geslagen die ik – op verzoek – kreeg.

Het is inmiddels half drie in de middag. Om half twaalf ben ik met een ambulance naar het General Hospital gebracht. Sindsdien ben ik bij het triageloket beoordeeld als urgent, is er een röntgenfoto gemaakt en heb ik een eerste arts gezien die omdat er sprake is van een open botbreuk(je) alvast een infuus heeft aangelegd, en me een zware pijnstiller heeft toegediend waarvoor hij overigens later op zijn kop krijgt.

Hoe lang het nog gaat duren? Dat kunnen ze me niet vertellen. Het is druk op de spoedeisende hulp.

Ik voel me zo verdomd alleen

Jezus… wat een stomme, suffe, domme actie. Zit ik hier in mijn eentje, in een vreemd ziekenhuis waar ik mogelijk het topje van mijn mooie vinger ga verliezen. Tranen van angst om mijn topje, alleen zijn en zelfmedelijden biggelen over mijn wang.

Wat eraan voorafging

Ik wilde net gaan sporten toen onze makelaar belde dat hij de extra key card kwam afleveren, maar niet werd doorgelaten door security. Iets met niet aangemeld zijn en geen QR-code.
Grrrr… ik kom wel even snel naar beneden, zeg ik. Dat had ik dus beter niet kunnen doen.

Ik stap de deur uit en leg, om een of andere onverklaarbare reden, mijn linkervinger op de deurpost. Op dat moment valt de loeizware deur dicht terwijl ik een trekkende beweging maak. Als ik mijn vinger bevrijd zie ik het meteen: foute boel.

No need to cry

“Why are you crying?” vraagt een verpleger die me ziet snotteren. Ik leg uit dat ik alleen ben en bang dat ik mijn vingertop ga verliezen. “You have just been to the doctor, you get help, so… no need to cry,” is zijn korte en nuchtere reactie.

Ik moet er zelfs een beetje om lachen en snotter gewoon nog even door. It’s my party and I’ll cry if I want to.

Rijen mensen die, net als ik, al uren wachten zitten onverstoorbaar om me heen. De meesten hebben gezelschap, sommigen zitten er alleen. Aan mij, met dat kleine verbandje om mijn vinger, is niets ernstigs te zien. Maar eerlijk gezegd geldt dat voor de meeste anderen ook. Veel oudere mensen, sommigen eveneens met een dekentje om zich heen geslagen.

Mijn lief, in Cambodja aan het reizen met onze zoon, heb ik op de hoogte gebracht van mijn stunt. Hij appt of ik al aan de beurt ben. Ik app terug dat ik nog steeds wacht en dat het nog niet zeker is of ze mijn vingertop kunnen redden. Hij vraagt bezorgd of hij terug zal komen. Nee hoor, dat hoeft echt niet. En dat meen ik.

Zen en Zielig

Ik ben geen held. Naalden, open botbreuken – ik hoef het allemaal niet te zien, laat staan zelf te hebben. Bij pijn wil ik me het liefst losmaken van dat deel van mijn lichaam. Neem die arm maar mee, repareer de vinger en geef ’m dan weer terug. Maar dat kan natuurlijk niet. Zwangerschapsyoga en haptonomie hebben me ooit geleerd naar de pijn toe te ademen en mijn lichaam in een soort trance te brengen.

De uren verstrijken. Ik zit daar maar. Niks aan te doen. Ik ben zen… en zielig. Dat wel. Ik overweeg even één van mijn vriendinnen hier te vragen om langs te komen. Maar ik doe het niet. Ik weet niet goed waar ik behoefte aan heb.

Hulp in verschillende verschijningsvormen

Nadat ik had vastgesteld : Foute boel, wist ik de lift te bereiken. Naar beneden, daar stond onze makelaar met die stomme extra key card, op zoek naar hulp.

Hulp? Ja, er wordt een ambulance gebeld – al vond ik dat, zelfs in mijn shock, wat overdreven. En ik word in een rolstoel van plek naar plek gereden, wat ook dramatisch voelde maar waar ik me mak aan overgaf. Maar verder… lijkt niemand zich echt om me te bekommeren.

Niet de dames in de lift, terwijl ik half flauwvallend sta te kreunen dat ik hulp nodig heb. Niet de makelaar, die op veilige afstand zowat dansend staat te hupsen en uiteindelijk – zoals later blijkt – de verkeerde kaart bij me achterlaat nog voor de ambulance er is. En ook niet de verpleger, die me streng toespreekt over mijn tranen.

Emoties, realiseer ik me, zijn in Singapore iets voor achter gesloten deuren. En ik? Ik zet mezelf pontificaal in de etalage met mijn gesnotter.

Begrijp me niet verkeerd, de artsen zijn vriendelijk en – voor zover ik kan beoordelen – deskundig en efficiënt. Maar empathie lijkt niet in het protocol te staan. Al snap ik best dat het topje van mijn vinger nou niet echt meelijwekkend is. Maar toch….

De operatie

Als de chirurg rond 17.00 uur eindelijk aan de operatie begint, krijg ik staccato instructies. Ik moet mijn arm in de lucht houden en onder geen beding bewegen totdat hij zegt dat het mag. Mijn vinger is verdoofd, maar ik voel en hoor van alles wat ik niet wil horen. Zien doe ik niets – mijn ogen houd ik angstvallig dicht. Om de minuut schraapt de chirurg diep zijn keel en stoot dan met veel kracht één enorme rochel uit.

Om mezelf wat te kalmeren begin ik zachtjes te neuriën. Blijkbaar triggert dat de eerste vraag uit het hoofdstuk: Hoe stel ik een patiënt op haar gemak bij de chirurg, want hij vraagt: “Where are you from?” Als ik antwoord “The Netherlands” en er nog even bij zeg waar precies, zegt de assistente dat ze van Amsterdam houdt. En daarmee is dit hoofdstuk blijkbaar afgewerkt. Ik ga maar weer verder met neuriën en moet een beetje grinniken om mezelf en deze situatie waar ik lijdend voorwerp in ben. Wat zullen ze straks aan het avonddis over mij vertellen?

Ontslagen

Als ik na in totaal zeven uur eindelijk word ontslagen en buiten sta met een tas vol pillen, wachtend op de taxi, zie ik tientallen lege bedden klaarstaan. Klaar voor weer een nieuwe dag. Binnen zit de wachtkamer nog altijd bomvol, met inmiddels een gemiddelde wachttijd van 239 minuten. Het voelt bijna surrealistisch en staat in schril contrast met mijn eerdere bezoeken aan de stijlvolle privéklinieken in Singapore – waar de wachtruimte meer weg heeft van een luxe spa of schoonheidssalon dan van een ziekenhuis (lees meer hierover in mijn blog: Fiat Marea…).

De taxichauffeur die me oppikt voor de Emergency Room begroet me warm en hartelijk: “Oh no, are you okay Ma’am? What happened?” Ik zou hem wel willen omhelzen. Hij drukt me op het hart om de volgende keer naar een privékliniek te gaan. Ik beloof mezelf plechtig dat er geen volgende keer komt. Maar als het dan toch gebeurt… JA, privékliniek.

Kortom

Pijnlijke les geleerd, vingertop (hopelijk) gered, culturele adaptie weer een stapje verder… en voor de niet-volgende keer programmeer ik alvast Gleneagles onder mijn nood- én taxi-knop.

En die top? Die is er dus weer aangenaaid. Mijn vuurrode nagel is wel achtergebleven op de operatietafel. Nu maar hopen dat die ook weer aangroeit.

🙋‍♀️ Hoi! Ik ben Maaike — schrijfSter, mentor, expat en founder van SingaporeandMe en SingaporeandYou.

Alle hoeken van mijn expat-50+-vrouw-moeder-dochter-zus-en-vriendin-op-afstand-van-corporate-director-naar-kleine-zelfstandige-leven komen voorbij in mijn wekelijkse blog. Kleurrijk, genadeloos eerlijk, kritisch met humor, en bovenal reflectief.

Wil je er geen missen?
Je kunt je onderaan deze pagina inschrijven om ze rechtstreeks in je mailbox te ontvangen👇en leuk als je me volgt op 🍀 insta.

Ben je nieuwsgierig hoe jij jouw eigen Singapore-verhaal kunt vormgeven? Neem een kijkje op onze website SingaporeandYou en volg onze Instagram pagina.

---

🇬🇧 My Tip and the ER – Life in Singapore

“We’ll try to save the fingertip, but if that doesn’t work, the surgeon will remove the tip and cover it with a skin graft. Your finger will end up slightly shorter.”

Waiting at the Hospital

Still a bit shaky, especially after hearing this, I’m back among the rows of waiting patients. In a wheelchair. It’s freezing. I’m wearing tiny sports shorts and a tank top, with a blanket wrapped around me—thankfully provided when I asked for it.

It’s now 2:30 PM. I was brought to the General Hospital by ambulance around 11:30 AM. Since then, I’ve been triaged as urgent but not life-threatening, had an X-ray, and saw a first doctor who, seeing it’s an open fracture, started an IV and gave me heavy painkillers—something he later got scolded for.

How much longer will it take? They can’t say. The ER is packed.

All by myself

Jesus… what a stupid, clumsy, ridiculous move. Here I am, all alone in a strange hospital, possibly about to lose the tip of my pretty finger. Tears of fear, loneliness, and self-pity roll down my cheeks.

How It Started

I was about to head to the gym when our building agent called to say he couldn’t get past security to deliver an extra access key card. Something about not being registered, no QR code. Grrrr… I’ll come down and get you, I told him. I really shouldn’t have.

As I step out the door, for some reason, I place my left finger on the doorframe. Just then, the heavy door slams shut as I pull away. One look at my finger and I know—this is bad.

No Need to Cry

“Why are you crying?” asks a nurse as he sees me sniffling. I explain that I’m alone and afraid I might lose the tip of my finger. He doesn’t hide the fact that he finds me overly dramatic. “You have just been to the doctor, you get help, so… no need to cry,” he says flatly.

I actually chuckle a little and keep on sniffling. It’s my party and I’ll cry if I want to.

Rows of people, just like me, sit waiting for hours, seemingly unfazed. Most of them have someone with them; some sit alone. Looking at me with just a little bandage on my finger, nothing seems seriously wrong. Honestly, that goes for most of them too. Many are elderly, some wrapped in blankets.

Meanwhile, my hubby, who’s traveling in Cambodia with our son, is updated on my little stunt. He asks if I’ve been seen yet. I reply that I’m still waiting and that it’s unclear whether they’ll be able to save the fingertip. He offers to come back. I tell him no, really, that’s not necessary.

Zen and Pathetic

I’m no hero. Needles, open fractures—I don’t want to see them, let alone have them myself. When I’m in pain, I just want to detach from that part of my body. Take the arm, fix the finger, and give it back when you’re done. But that’s not how it works. Years ago, pregnancy yoga and haptonomy taught me to breathe into the pain and bring my body into some sort of trance.

The hours pass. I just sit there. Nothing else to do. I am zen… and pathetic. For a moment, I consider asking one of my friends here to come over. But I don’t.

Help Comes in Many Forms

After realizing I was in trouble, I managed to reach the elevator. Downstairs, there was our building agent with that stupid extra access card—also looking for help.

Help? Sure, they called an ambulance—though even in my state of shock, that felt a bit much—and I got wheeled from place to place, which also felt unnecessarily dramatic. But other than that… it felt like no one really cared about me.

Not the women in the elevator, while I was standing there, half-fainting, whispering that I needed help. Not the agent, who kept his distance, pacing nervously, and eventually left me the wrong access card and disappeared before the ambulance even arrived. And certainly not the nurse who lectured me about my tears.

Emotions, I realize, are considered a private matter in Singapore. Something for behind closed doors. And here I am, putting myself on display with my tears and snot.

Don’t get me wrong, the doctors were kind and—at least as far as I could tell—skilled and efficient. But empathy doesn’t seem to be in their manual. And ofcourse, I do understand that the tip of my finger isn’t exactly the world’s greatest tragedy. But still….

The Surgery

When the surgeon finally starts the procedure around 5 PM, I receive sharp, staccato instructions. I have to keep my arm raised and must not move under any circumstances until he says I can. My finger is numb, but I can feel and hear all sorts of things I’d rather not feel or hear. I keep my eyes tightly shut—I don’t see a thing. Every minute, the surgeon clears his throat loudly, followed by a single, forceful cough. Please don’t let him do that while he’s working on my finger, flashes through my mind.

To calm myself, I start humming softly. Apparently, this triggers the surgeon’s standard patient-comforting protocol: “Where are you from?”, he asked me. When I reply with: The Netherlands and add a bit more detail, the assistant cheerfully tells me she loves Amsterdam. So far the distraction.

I go back to humming and actually start laughing at myself. What stories will they tell about me over dinner tonight?

Discharged

When, after a total of seven hours, I’m finally discharged and waiting outside for my taxi, I see dozens of empty beds lined up, ready for another day. The waiting room is still packed, the average waiting time now at 239 minutes. It feels almost surreal and is a far cry from the stylish private clinics I’ve visited before in Singapore—those felt more like luxury spas or beauty salons than hospitals (read more about this in my blog: Fiat Marea…).

The taxi driver who picks me up greets me warmly and with genuine concern: “Oh no, are you okay, Ma’am? What happened?” I could have hugged him. He urges me to go to a private clinic next time. I solemnly promise myself there won’t be a next time. But if there is… YES, private clinic.

So…

So, lesson painfully learned, fingertip (hopefully) saved, one more step in my cultural adaptation… and for the not next time, I’ve already programmed Gleneagles into my emergency and taxi speed dial.

And the tip? Yes, they stitched it back on. Though my bright red nail is still lying somewhere on the operating table. Let’s just hope that grows back too.

Hi! I’m Maaike — blogSter, mentor, expat, and founder of SingaporeandMe and SingaporeandYou.

In my weekly blog, I explore all the corners of my life as an expat, 50+ woman, mother, daughter, sister, long-distance friend, and former corporate director turned small-scale entrepreneur. Colourful, brutally honest, critical with a sense of humour — and above all, reflective.

Don’t want to miss a post?
Scroll down to subscribe and get my latest blogs straight to your inbox👇 or follow my insta

Curious about how to shape your own Singapore story? Have a look at our website and Instagram and discover what we have to offer here in Singapore.