SingaporeandMe

Op het parkeerterrein is de zomerkermis opgebouwd en in volle gang. De ‘grote kermis’ – zoals hij vroeger heette toen er ook nog een kleine kermis bestond – is sinds een paar jaar verhuisd van de markt naar het grote parkeerterrein aan de rand van de stad. De kermis gaf destijds een gezellige reuring in de binnenstad, maar nu het marktplein met al zijn terrassen een place to be is geworden, is deze inmiddels niet meer zo nieuwe plek wel zo prettig voor de horeca die hun terrassen niet hoeven op te breken.

De zweefmolen torent hoog boven de daken uit en de felle lichten schijnen tot een uur of elf ’s avonds op onze slaapkamermuur. Golven van “Jaaaaaa, daar gaan we!” en “Toeotoeotoeotoeoeo, sneller, sneller, snellerrrrrr! Hop hop hopppperrrrrrdepopppp” sijpelen door de openslaande deuren naar binnen. Zelf hoef ik er niet zo nodig meer naartoe, maar ik stel me het plezier voor van de jeugd: kotsmisselijkheid dapper verdoezelen met hoge gilletjes, puur om indruk te maken op die ene jongen of meisje. En daarna misschien samen in de botsauto’s en een dropbal delen.

De kermis roept oude herinneringen op. De kermis is ordinair en een plek waar gedoe van komt; dat is er bij mij vroeger aardig succesvol ingeprent. Het was geen plek voor jonge meisjes om rond te hangen, en al helemaal niet in de avond.

Dropping

Op een warme zomerdag – ik was een jaar of dertien – wilde ik samen met mijn vriendinnen dolgraag naar de kermis in Nuenen. Dat dit een no-go was, had ik vooraf wel kunnen voorspellen, maar wie niet waagt, wie niet wint. Of mijn moeder ons dan in ergens wilde ‘droppen’, was de volgende vraag. Voor de lezers die na 1990 geboren zijn: zie het als een escape room in het eggie in een tijd zonder mobiele telefoons. Je werd geblinddoekt ergens naartoe gereden en achtergelaten, waarna je zelf de weg naar huis moest zien te vinden.

Afijn, dat wilde moederlief wel doen. En dus hobbelden we, geblinddoekt en wel, in haar poepbruine Volvo een kwartier lang door de straten van Eindhoven. Toen we uitstapten op een afgelegen landweg, namen we afscheid van mijn moeder. We draaiden 360 graden om ons heen om ons te oriënteren. Waar waren we? Welke kant op was naar huis?

Verdwalen of …

Tijdens ons rondje vingen we in de verte een vlaag van geluid op. Onmiskenbaar kermisgeluid. We keken elkaar aan, lachten, en besloten spontaan om te verdwalen en zo per ongeluk op de kermis uit te komen. Dat half uurtje op de kermis, warm onthaald door onze Nuenense vrienden, was supergezellig. Als braver dan braaf meisje, ja echt, mocht het van mij niet langer duren dan dat ene half uur. Dat zou ons hele verdwaalverhaal immers ongeloofwaardig maken, en écht ongehoorzaam wilde ik niet zijn. Zingend en giechelend wandelden we het hele stuk naar mijn huis terug. Een dik uur stevig doorstappen, want de route kenden we op ons duimpje.

De kermis heb ik daarna nog vaak bezocht, zowel in mijn jonge jaren als later, als moeder van jonge kinderen. De aantrekkingskracht van de grijpmachines, de schiettent, de botsauto’s en kotsmisselijk in een veel te schokkerige attractie zitten, was ook voor hen enorm groot. De laatste jaren neemt hoogtevrees en aversie tegen herrie en hordes mensen de overhand, en laat ik het bij genieten van grote afstand.

Ordinair

Ik geloof dat ik er bij mijn eigen kinderen minder in heb geprent dat de kermis ordinair en een plek van gedoe is. Alhoewel je je kunt afvragen of mijn moeder er destijds zelf wel écht zo over dacht. Toen we na die dropping veilig en wel thuiskwamen, keek ze me namelijk glimlachend aan en vroeg:
“En, was het leuk op de kermis?”

🙋‍♀️ Hoi, ik ben Maaike. Onder de naam SingaporeandMe schrijf ik sinds 2023 mijn leven bij elkaar. De start van mijn schrijfsels was mijn vertrek naar Singapore. Dat hoofdstuk is eind 2025 afgesloten, de echo ervan klinkt nog zachtjes door.

Het vervolg
Vanaf hier schrijf ik verder. Over reizen en bestemmingen, levensfases, carrièreswitches en alle hersenspinsels eromheen. Over wat verandert, wat blijft, en alles wat ik onderweg tegenkom. Zonder socials. Terug naar de essentie die het schrijven voor mij heeft, in alle besloten openheid voor wie het leuk vindt om te blijven lezen.

📧 Nog geen abonnee en wil je meereizen in woorden? Laat je e-mailadres achter en ik bezorg mijn blogs in je postvak.