SingaporeandMe

Voor de tiende dag op rij rol ik acrylverf op een gelli plate. En voor de tiende dag op rij doe ik het precies niet zoals ik me had voorgenomen. Hardnekkige patronen — en dan bedoel ik niet die op mijn gelli plate.

Uit je hoofd

Uit je hoofd, in je lijf zakken. Het is een verlangen dat ik vaak hoor en, yep, 100% herken. Dat hoofd dat maar niet stilstaat, de hele dag door denkt, ondertitelt, vindt en oordeelt. Dodelijk vermoeiend. Of nou ja, ik overdrijf. Gewoon… vermoeiend.

Uit je hoofd gaan klinkt bijna hetzelfde als uit je dak gaan. Dat laatste is een stuk leuker en, zo bedenk ik me terwijl ik schrijf, geeft ook nog eens de meeste kans om dat eerste resultaat te bereiken. Uit mijn dak gaan op de dansvloer… hoe lang is dat wel niet geleden? Niks geen gepieker en geanalyseer daar, al sluit ik niet uit dat die paar flesjes Desperados daar ook een flinke duit bij in het zakje deden. Ze zakten lekker mee in mijn lijf. Zwierig en lichtvoetig. Heerlijk! Maar ding-dong, de overgang maakt van een avondje Desperados een weekje Desperate, dus er moeten andere manieren zijn.

Gelli Plate

Geheel toevallig — of niet — stuitte ik op creatief met een Gelli Plate. In Singapore had ik een crea-bea-middag met de gelli plate gemist. De polyacryl oorbellen heb ik daar wel gemaakt, maar die bleven toch op hoofdniveau steken. En dan niet alleen letterlijk. De filmpjes over Gelli Plate-printen zagen er echt te makkelijk uit. Mijn muur kan daarnaast nog wel wat vulling gebruiken, en als dat hoofd dan ook weer even tot rust komt, is er sprake van een win-winsituatie.

Gewapend met een roller, een Gelli Plate en 100 filmpjes in mijn achterhoofd, rolde ik dat het een lieve lust was. De prints van tijdschriftpagina’s die ik wilde maken, mislukten. Te veel verf? Te goedkope verf? Ja, dat. Maar ook met de juiste hoeveelheid én van een goed merk mislukte het keer op keer. Blijken de Europese glossy’s te weinig gloss en inkt te bevatten. Beter voor het milieu, minder voor de print. Afdrukken met textuur en boombladeren dan maar!

Geduld

De eerste redelijk gelukte prints daagden me uit om meer te proberen: meer lagen, verschillende kleuren, vormen en structuren. Ik ontdekte dat er verschil zit in de transparantie van de verf (ahum) en dat je ‘ondersteboven’ moet werken. De eerste kleur die je aanbrengt is de bovenste laag van je uiteindelijke print. Eindigen met een hele lichte kleur die nergens meer doorheen komt, heeft dus geen zin. Oh ja, en dat groen over blauw heel erg op modder lijkt, heb ik ook ontdekt. En dat je geduld moet hebben, omdat de print er anders niet goed af komt. Dat ook.

10 dagen en 100 filmpjes

Inmiddels ben ik 10 dagen en nog eens 1000 filmpjes verder. Elke dag opnieuw heb ik een voorbeeld voor ogen dat ik wil uitproberen. Ik leg de kleurencombinaties klaar, denk aan de omgekeerde volgorde en kies een simpel object of patroon. Vervolgens ga ik rollen en verdwijnt elk deel van mijn vooropgezette plan spontaan naar de achtergrond. In plaats van rustig laag voor laag te werken, trek ik het papier er (te snel) af. Of juist niet, en smeer ik de verkeerde laag over de eerste. In plaats van een simpel object, bewerk ik het geheel ook nog eens met een druk patroon. En als de lagen verf niet in hun geheel meekomen, rol ik er halverwege nog eens met transparant wit overheen. Maar, de scheurtjes zijn al getrokken, dus jammer maar helaas.

Why not moeilijk?

Tijdschriftafdrukken zijn volgens de doorgewinterde printers trouwens echt heel moeilijk, maar hey: waarom makkelijk doen als het moeilijk kan? De een na de andere print trek ik er zonder afdruk af, en heel maar dan ook heel soms lukt het wel. Die afdruk kan ik dan weer fijntjes vernaggelen met de verkeerde kleuren of met nog een patroon er overheen. Why Not?

Geduld?

Ik gooi alle technieken door elkaar, gebruik veel te veel kleuren samen en heb geen idee hoe ik die lagen nu echt goed krijg. En toch lukt het zo nu en dan om een prachtige print te trekken. Geduld hebben, blijft de grootste uitdaging. Ik kan natuurlijk ook gewoon nog twee gelli plates kopen, zodat ik lekker door kan werken terwijl de vorige — mislukte — print rustig kan drogen.

Hardnekkige patronen

Hardnekkige patronen, ze komen altijd boven drijven. Ondersteboven of juist precies in de juiste volgorde. Vandaag kan ik dat even fijntjes analyseren, want ik heb — over patronen gesproken — pijnlijk diep in mijn vinger gesneden. Nee, niet tijdens het gelli platen. Gewoon, tijdens het twee dingen tegelijk doen zonder mijn aandacht erbij te houden.

Joe joe

 🙋‍♀️ Hoi, ik ben Maaike. Onder de naam SingaporeandMe schrijf ik sinds 2023 mijn leven bij elkaar. De start van mijn schrijfsels was mijn vertrek naar Singapore. Dat hoofdstuk is eind 2025 afgesloten, de echo ervan klinkt nog zachtjes door.

Het vervolg
Vanaf hier schrijf ik verder. Over reizen en bestemmingen, levensfases, carrièreswitches en alle hersenspinsels eromheen. Over wat verandert, wat blijft, en alles wat ik onderweg tegenkom.

📧 Nog geen abonnee en wil je meereizen in woorden? Laat je e-mailadres achter en ik bezorg mijn blogs in je postvak.